De uitzichtloosheid van kasteloze kinderen in Zuid India
In 1975 vertrok Ivar Jenten met een rugzak naar Auroville in Zuid-India
om daar yoga te gaan studeren. Naast de lessen die hij daar volgde
hield hij zich in de eerste 3 jaar van zijn verblijf met biologische
landbouw bezig, werkte hij o.a. op een bananenplantage en hielp hij mee
met het graven van veel open wells, (borewells bestonden in die tijd
nog niet).
De confrontatie met de uitzichtloze armoede in het zuiden van India
trof hem diep en deed hem besluiten om zich in te zetten voor de kasteloze kinderen die apart van de dorpen
wonen in z.g. colonies.
.
De armoede in dat gebied was schrijnend. Kinderen gingen niet
naar school, mannen dronken veel alcohol (die ze brouwden van
weggegooide batterijen) en sloegen hun vrouwen genadeloos als ze dronken
thuis kwamen.In 1977 is Ivar in de colony Kottakarai een avondschooltje begonnen
waar, aan kansloze kinderen, voornamelijk Engels en Tamil werd
onderwezen d.m.v. zang en dans. Dat werkte goed, de kinderen konden met
slechts een smalle basiskennis van het Engels al snel werk in Auroville
vinden. Een jaar later kwam er een schooltje bij in Alankuppam colony,
een jaar later nog een en weer een jaar later opnieuw een. Zo waren er
ineens vier kleine schooltjes.
Door vrienden in München (die een mode-bedrijf hadden) kreeg Ivar de
mogelijkheid om, samen met de kinderen in Auroville, sweaters te gaan
produceren. De Indiase regering doneerde de fondsen voor trainingen.
Ook dit werd een succes. Ook lampenkappen wierookstokjes werden
in de productie opgenomen en er werd een begin gemaakt met het maken
van leerbewerkte producten.
In 1983 was het tijd voor iets nieuws. In de regio werden 23 kinderen
uit de avondschooltjes op hun muzikale talenten geselecteerd en is Ivar, samen met hen,
een dagschool begonnen, de Isai Ambalam. De kinderen woonden bij Ivar
in huis, leerden er vloeiend engels spreken, een muziekinstrument
bespelen en klassieke indiase dans beoefenen. Samen met deze kinderen
is Ivar door een groot gedeelte van India gereisd en hebben ze veel
voorstellingen gegeven.
Het directe contact met deze armoede en de uitzichtloosheid van het
dagelijks bestaan van deze mensen bewogen Ivar destijds, en nog steeds,
om zich op de een of andere manier in te zetten om hun erbarmelijke
situatie iets te kunnen verlichten.
Na vele jaren in het allerarmste deel van India gewerkt te hebben
keerde Ivar tijdelijk terug naar Nederland om er een stichting op te
richten waarin zijn werk een gestructureerde basis krijgt. In deze
stichting, Isai Mai(y)am, zijn diverse onderwijsprojecten
ondergebracht. Daarover kunt u hier meer lezen.
|
