Kleine belevenissen in Peru



We fietsen over de Altiplano van Cusco naar het hoogst bevaarbare meer ter wereld, het Titicacameer met zijn interessante eilanden en eilandenbewoners! We wandelen door de Colca Canyon, het woongebied van de reusachtige condors? en tot slot een beschrijving van kleine belevenissen tijdens onze fietsetappe door Peru!

HET TITICACAMEER, HET HOOGSTGELEGEN BEVAARBARE MEER TER WERELD
Het Titicacameer ligt op een hoogte 3800m, is 6 keer zo groot als het Bodemmeer in Duitsland en is een toeristenbestemming bij uitstek!
Puno, de folklorehoofdstad van Peru, ligt aan de oever van dit hooggelegen meer. Een bezoek aan Los Uros, de ?floating islands? mag niet ontbreken. Deze drijvende rieten eilanden zijn ongetwijfeld een vast programmapunt voor vele Perugangers. Vanaf Puno boeken wij een tweedaagse boot excursie naar de eilanden Los Uros, Amantani en Tequile.



We worden per touristenbusje opgehaald en naar de haven gebracht. Het wemelt er van boten, die geschikt zijn voor het vervoeren van ongeveer 25 personen per boot. Lang niet alle boten varen uit, we zitten gelukkig in het beginnende naseizoen! Met ongeveer 25 personen en een grappige gids varen we erop uit. Als eerste bezoeken we Los Uros, ?the floating islands? oftewel de drijvende rieten eilanden. Als we een voet aan wal zetten, voelt het alsof je op een vochtige veenlaag loopt, echter deze ondergrond is droog en de bovenste laag is van riet. Op dit eiland wonen zo?n 10 personen. De fundering van een drijvend eiland is gemaakt van de grond waarop riet groeit. Het heeft een dikte van ongeveer 1 meter. Blokken van deze grond worden aan elkaar vastgemaakt en deze ondergrond wordt bestrooid met lagen riet. Regelmatig wordt deze rietlaag aangevuld. Alle kleine huisjes zijn ook van riet gemaakt, het totale eiland lijkt wel een rieten kunstwerk. Een zonnepaneel verraadt, dat ze electriciteit hebben en als ik een blik werp een van de hutjes, zie ik de tv aan staan! De vrouwen zien er prachtig uit, in velle kleuren gekleed. Borduren is hun kunst. Op dit mini eiland van ongeveer 25m bij 35m hebben ze eveneens kleine souvenirstandjes ingericht. Er is ook een uitzichtspost, maar er mogen maar 5 mensen per keer op, omdat deze toren is vastgemaakt aan de drijvende ondergrond en nogal heen en weer wiebelt. Het grappige is dat ze een visgat hebben, vergelijkbaar met ijsvissen. De diepte van het water is maar liefst 15 meter. IMG_0244.JPG
Het ideale aan zo?n drijvend eiland is, dat het gemakkelijk te verplaatsen is. Heb je bv. ruzie met je directe buren, haal je het anker binnen en schuif je je hele hebben en houden (lees het hele eiland) naar een andere stek per motorbootje. Mocht je familieruzies hebben, kun je het eiland opsplitsen, min of meer in tweeen hakken en gaat ieders zijn eigen weg met een half eiland. Dat ze zoiets bij ons nog niet hebben uitgevonden?

We varen daarna met een dubbele katamaranachtige rieten schuit naar een ander eiland. Twee Peruaanse heren met Alpacamutsen roeien ons ernaar toe. De kosten bedragen 5 soles p.p. extra. Dat betekent met 25 personen aan boord 30 dollar voor 30 minuten roeien. Een ding is duidelijk, het toerisme heeft ze geen windeieren gelegd. Gevolg is wel dat hun oorspronkelijke beroep van visser, vlechter en borduurster veranderd is in gastvrouw/heer en verkoper in de toeristische sector.

Het tweede eiland is groter, heeft een soort visvijver in het midden en heeft accommodatie in de vorm van rieten hutten. Er is zelfs een minimarkt op het eilandje. Het duurt niet lang of dit eiland wordt geannexeerd door nog 4 groepen toeristen. Gewapend met digitale camera?s en videoapparatuur worden er ontelbare foto?s genomen. De levenswijze en attitude van deze eilandenbewoners is duidelijk veranderd en daarmee ook grotendeels hun traditionele cultuur. Als eilandbewoner moet je wel heel erg principieel zijn, wil je niet zwichten voor de gelden, die binnenkomen door het toerisme.

Voordat het massatoerisme hier zijn intrede deed, bestond de hoofdtaak van de bewoners uit vissen, vogels vangen, vlechten en kleding maken/borduren. Nu ontvangen ongeveer 20 van de 42 eilanden elke dag ontelbaar vele toeristen, zeker in het hoofdseizoen.

In dit gebied wordt het toerisme wel gedeeltelijk gestuurd, door niet alle eilanden toegankelijk te maken voor toeristen. Ongeveer 20 van de 42 eilanden ontvangen bezoekers, de rest leeft zoals oorspronkelijk. Bovendien zijn er afspraken over welke boten welke eilanden bezoeken. Ook zijn er gedragsregels voor toeristen opgesteld. Ze proberen daarmee te vermijden, dat de toekomstige generatie aan eilandbewoners de toeristen voortdurend vraagt om geld, snoepjes of geld in ruil voor het maken van foto?s. Onze gids vertelt op een keurige manier hoe we ons het beste kunnen gedragen. Geef de kinderen geen snoep, chocolade en/of geld. Ze zijn niet gewend aan snoep, ze poetsen hun tanden niet, dat is niet nodig m.b.t. hun voedselpatroon. En als je al iets wilt geven, geef de kinderen dan kleurpotloden of pennen. Het laatste vinden we ook lastig, want we zien het al voor ons ?. duizenden toeristen, die pennen geven aan deze kinderen, ze komen er vast in om! Nog beter is om iets te kopen van hun zelfgemaakte souvenirs,
daarmee hou je werk in stand en krijg je er iets moois voor terug! Wij zijn verrast door deze verantwoordelijke uitleg van de gids. Massatoerisme in goede banen leiden blijft moeilijk. De prijs voor een tweedaagse excursie is bijzonder laag (15 dollar per persoon inclusief overnachting bij een traditioneel gezin, 1 dag volledig eten, een feestvond, een gids en het transport). De drijvende eilanden worden veel door dagtoeristen bezocht, ze liggen op 1 uur varen van de kust en een dagbezoek zal nog veel minder kosten. Het is een lastige keuze, wel massatoerisme toelaten of sturing door prijsverhoging, waardoor dit stukje Peru alleen maar toegankelijk wordt gemaakt voor de elite? Dit Peru is wel wat toeristen ervan verwachten en wij hebben toch bijzonder genoten van Los Uros. Voor het land een toeristisch uithangbord!

Onze tocht gaat verder. Na 3 uurtje bootje varen komen we aan in Amantani. We worden ontvangen door vrouwen in mooie traditionele kleding. Ze dragen een zwarte rok, een zwarte hoofddoek en een witte kleurrijk geborduurde blouse. Ze staan ons glimlachend en een beetje verlegen op te wachten, terwijl ze allemaal aan het breien zijn, voornamelijk Alpacamutsen!

In Peru breien vrouwen tijdens het uitlaten van hun veeteelt, langs de kant van de weg, werkelijk overal. Of ze spinnen garen aan een houten klosje, ze twijnen het totdat het een mooie dikte heeft. In de haven liggen maar 3 boten, het aantal toeristen valt dus reuze mee. Het eiland ziet er wat droog uit en heeft een verspreide bewoning. De tocht is prima georganiseerd. Elke gastvrouw krijgt tussen 2-4 toeristen toegewezen. Wij zijn met z?n tweeen, onze gastvrouw Nurma is 25 en ietwat verlegen. Ze heeft een mooie logeerkamer en in het kleine hutje bevindt zich de keuken/kamer met uitzicht op het meer!



Er wonen nog een oude moeder en 2 kinderen. Ze koken op hout, maar ook op gas. We krijgen een lunch aangeboden. Deze bestaat uit aardappelsoep vooraf en daarna de hoofdmaaltijd. Deze bestaat uit gekookte aardappelen en Oka, een soort langwerpig aardappeltje, lijkt wel wat op gember zonder aftakkingen. Niet veel en eenvoudig, maar het smaakt goed. We gaan weer wat uitrusten en daarna lopen we naar het hoogste punt van het eiland. Het uitzicht is mooi maar niet spectaculair. Het waait er en het is koud, je zit immers wel op 4000m hoogte!

We krijgen avondeten: uiteraard opnieuw aardappelssoep en rijst met prut, geen vlees. En dan verkleden we ons voor de heuse dansavond. Ik krijg een traditioneel kostuum aan. 3 rokken over elkaar. Ik voel me nogal fatsig en dik, zeker als oma de gekleurde band behoorlijk aansnoert (zoals de vrouwelijke korsetten in vroegere tijden). Met een mooie witte geborduurde blouse en een zwarte hoofddoek, zo groot dat ik niet weet wat ik ermee moet, gaan we naar het feest!

Gerrit draagt een megaponcho in bruine kleur en een alpacamuts. We zien er niet uit, maar eens een andere outfit dan je outdoorkloffie kan ook geen kwaad. We dragen er onze charmante hiking schoenen bij, zeer passend!

Het is gezellig in het gemeenschapshuis, ongeveer 40 toeristen bewegen zich wat onhandig op Peruaanse muziek. De gastvrouwen nodigen uit tot dans! Leuk! Het is een prachtig gezicht, al die toeristen in traditionele kledij, even in een andere wereld! De volgende ochtend krijgen we een heerlijke pannenkoek en worden we weer naar het haventje gebracht. De gastvrouwen zwaaien ons hartelijk uit! Je voelt het, ze vinden het leuk!

Na een uurtje varen komen we aan in Tequile. De bevolking van dit eiland is min of meer communistisch ?gekleurd? en ze houden er niet van om zomaar op de foto te komen. Dat wordt ons keurig door de gids verteld. We lopen ongeveer 40 minuten over het eiland naar de andere kant. In totaal zijn er 6 dorpen. Het plein is oerlelijk.
Alle dorpsbewoners zijn collectief aan het werk om een oud restaurant af te breken, alles gaat per hand. Ze komen gesloten over en maken weinig contact met toeristen. Midden op het plein is een winkel met prachtige geweven spullen, geen groot assortiment, maar wel bijzonder mooi en van uitstekende kwaliteit! Ik kan het niet laten om mijn mutsenassortiment uit te breiden met 3 echte lamawollen mutsen! In totaal zijn het er al 8! In het dorpshuis zijn prachtige foto?s te zien van dit eiland en haar bevolking. Jammer, dat de foto?s op een prikbord hangen, allemaal van hetzelfde formaat, deze zouden meer aandacht verdienen, door verschillende formaten te hanteren en mooie lijsten te gebruiken, maar daar is hier ongetwijfeld geen geld voor.

Daarna gaan we opnieuw aan de wandel, de andere kant uit en lunchen we buiten met uitzicht op het meer. Het eiland is mooier dan Amantani, groener, met meer terrassen. Het lijkt wel subtropisch af en toe, vanwege de mooie bloemen. De lunch is voor eigen rekening en bijzonder prijzig, het viervoudige van de normale prijs. Niet zo vreemd, want alles moet worden aangevoerd.
Daarna dalen we via trappen af naar het tweede haventje en keren we na 3 uur bootje varen terug naar Puno.

We vonden deze excursie zeer de moeite waard. Bovendien ben je even de drukte kwijt van de stad. Het Titicacameer straalt een heerlijke rust uit en de eilanden bieden een prima plek voor toeristen, die echt even willen bijkomen van hun reisavonturen. Een langer verblijf is zeker aan te raden.


AREQUIPA EN DE COLCA CANYON MET HAAR CONDORS
Al vroeg vertrekken we vanuit Puno per bus naar Arequipa, de 2. grootste stad van Peru. We willen vanaf daar een excursie boeken naar de Colca Canyon en een nieuwe camera gaan kopen. We kopen kaartjes voor plaatsen helemaal bovenin en voorin. Op het station is de concurrentie groot! De medewerkers van de busmaatschappijen schreeuwen de bestemmingen door het stationsgebouw heen en het galmt door alsof er 10 hifi stereoboxen zijn aangesloten. Arequipa, Arequipaaaaa, Arequipaaaaaaaaaaa!!!! En dat doet iedereen elke minuut opnieuw. Die van ons heeft de hardste stem en we zijn daar om 6 uur ?s morgens nog niet voor in de stemming?. wat een geschreeuw!
De bus vertrekt redelijk op tijd. Eerste stop in Juliaca, de bakfietsenstad van Peru, waar we al doorheen gefietst waren tussen honderden bakfietsen door! En hier wachten we maar liefst 1,5 uur op andere passagiers, want de bus vertrekt pas als ie vol is! Dat is niet altijd zo, maar deze keer wel. Zelfs de Peruanen beginnen al op de vloer te stampen: vamooooossss!! Voordat de chauffeur deze drukke stad uit is, duurt het ook nog tijden?
In plaats van 5 uur rijden doen we er 7 uur over! We laten ons per taxi naar de plaza de armas vervoeren. Arequipa heeft een prachtig koloniaal plein met grootse witte gebouwen en een reusachtige kathedraal, gemaakt van vulkanisch wit gesteente. We vinden een mooi hostel in een stijlvol koloniaal huis. We zien niet zoveel van de stad, want we zijn op zoek naar een nieuwe camera en willen een trekking boeken. Dat lukt uitstekend!

Een busje komt keurig op tijd om ons naar het station te brengen en zet ons netjes af bij de juiste bus. De route moet verschrikkelijk slecht zijn, gezien onze kaart en de berichten van reizigers, maar dat valt achteraf heel erg mee. Van de 5 uur bussen is het maar 1,5 tot 2 uur over gravel.
Vanaf Chivay rijden we langs de beroemde Colca Canyon. Eerste indruk, behoorlijk droog en nog niet spectaculair. De boeken zeggen dat het de diepste canyon ter wereld is. De diepte bedraagt 3.500 meter en deze canyon is daarmee twee keer zo diep dan de beroemde Grand Canyon. De bus stopt even voor een fotostop bij de Cruz del Condor, het punt waar de reuzevogels te zien zijn, maar op dat moment niet. Gerrit zegt opeens: hey, daar staat Haralds fiets! Ik denk dat het een grap is, maar kijk toch nieuwsgierig naar buiten. Jeetje, ja zeg! Ik stap de bus uit om Harald te zoeken en vindt hem zowaar! Ik zwaai, hij kijkt vreemd om en we begroeten elkaar. Gerrit zorgt ervoor dat de bus niet verder rijdt. De bus stop zo vaak voor allerlei mensen, die nog even mandarijnen moeten kopen, even moeten bellen, dus nu is de beurt aan ons!

Ik zeg dat we naar Cabanaconde gaan voor de start van de trekking, vermoedelijk zijn we een groep van 2, we wachten op hem! Hij is wat verward, maar lacht breeduit en ik stap gauw weer in de bijna wegrijdende bus?? Haha, dit is wel bijzonder grappig. We passeren meerdere kleine ietwat uitgestorven canyondorpjes en komen aan in de plaats van bestemming, Cabanaconbe. We worden welkom geheten door de gidse Harley, een jonge meid van 22 jaar. We krijgen een almuerzo (lunch) in het plaatselijke restaurant en vertellen haar ook over Harald. Wij zijn inderdaad maar een groep van 2! Mooi zo! Het duurt niet al te lang, of Harald meldt zich?. wij vinden het leuk als hij meegaat. Uiteindelijk nadat hij heeft gegeten, een plek voor fiets krijgt aangeboden in het huis van Harley en er een rugzakje voor hem wordt geregeld, gaat hij overstag! Leuk, onze vriend gaat mee! Harley is een goede gidse, ze controlleert of we wel genoeg water bij ons hebben en geeft informatie a.d.h.v. een eigengemaakte kaart. We vertrekken voor een 3,5 uur durende wandeling door de canyon naar beneden en weer een stukje omhoog. Het is er droog, de canyon is minder diep dan verwacht en de zon schijnt verkeerd om, waardoor foto's maken lastig is. We nemen alle tijd van de wereld en komen na 3,5 uur aan in San Juan, waar een bamboehutje in een tuintje ons onderkomen is. Wel knus! We krijgen aardappelsoep en arroz con huevo/palta (ei en advocado) en tomaat. Simpel maar lekker.

Er zijn 2 mogelijkheden. OF we blijven vanacht in de oase en moeten dan midden in de nacht omhoog lopen om op tijd bij het Cruz del Condor te zijn. Deze immense dieren vliegen rond 8 uur de canyon uit. OF we lopen vandaag 6 uur in plaats van 3 uur en zijn daarmee terug in het dorp van vertrek, waar we in een hostel overnachten. Dan kunnen we langer slapen en nemen ook de eerste bus van 6.30 naar de Cruz del Canyon.
6 uur wandelen is gemakkelijk, dus dat doen we. Eerst komen we door 2 opnieuw nauwelijks bewoonde dorpjes langs de flanken aan de andere kant van de canyon. Er is weinig te beleven. Kinderen gaan nl. naar de kostschool, lopen zondags naar de andere kant om daar de hele week te blijven en vervolgens in het weekend lopen ze weer terug. Er is alleen maar paardjesvervoer. In het tweede dorp is een klein museumpje van maar liefst 1 kamer groot ingericht. De vrouw in prachtige velgekleurde kledij legt uit over de landbouw, koken en welke dieren je er vind. Het gaat in een razendtempo, maar ze is vrolijk en enthousiast!
Onderweg legt Harley het een en ander uit over planten. Er groeit veel fruitteelt, echter nu niet, het is nog droogseizoen. Dan dalen we af naar de oase. Een groen gedeelte met twee zwembaden, aangelegd, maar wel bijzonder mooi. We zien grasveldjes, het ziet er bijna uit als een resort! Het water is rond de 20 graden en komt uit de bergen. We rusten wat uit, zijn luieren en slapen een beetje. We krijgen eten en uitendelijk nemen we een heerlijke duik, als de zon wat meer doorbreekt!

Er zijn meer toeristen, maar niet teveel Dan volgt de klim terug, best wel redelijk pittig en stijl, maar na 2 uur en 20 minuten zijn we al boven! Normaal gesproken hebben toeristen 3 tot 3,5 uur hiervoor nodig. Harley is volgens onder de indruk. Harald is weer op zijn best, het kind in hem komt weer boven. Hij kijkt elke 200 meter op zijn gps, klimt in een kerktoren en sjeest af en toe stukjes binnendoor?. We hebben veel plezier met z?n allen!

OK, we zijn boven en gaan naar het huis van Harley. Harald heeft zijn tassen gerangschikt en we zijn klaar om naar de Hospedaje te gaan! Haha, blijkt het daar bij hun thuis te zijn, lachen! Haar vader Remi is bijzonder aardig, heeft al 15 jaar ervaring in gidsen, ook op grotere hoogte. We krijgen eten en gaan daarna nog even de plaza op, op zoek naar een kroeg. Dat lukt niet echt. We keren terug met een biertje en hebben een hele leuke avond, samen met Remi, die geweldig kan vertellen.

Hij vertelt over toeristen en hun onnozelheden. Eentje, die moest poepen en met haar achterwerk in de cactussen had gezeten, echter dacht dat het muskieten zouden zijn?. Ze had haar hele achterwerk rood en moest afblussen in een beekje. Dan een verhaal over een toerist, die last had van muggen en onder het poepen door met de hand probeerde de muggen weg te wuiven en uiteindelijk een keutel opving! Dan een minder mooi verhaal?. Hij begeleide een 65-jarige vrouw door de canyon die op slag doodviel. Een heel onderzoek is eraan gewijd. Remi voelde zich vreselijk, heeft veel gehuild, wilde geen gids meer zijn?. maar uiteindelijk is de liefde voor het vak gebleven. Een bijzondere man, met hart voor toeristen en een voorliefde voor het wandelen.
Harley geeft aan dat het leuk is, als ik me in de traditionele kledij hijs! OK, doe eens gek, trek een rok aan! Ze geeft me haar eigen pakje, dat ze alleen bij zeer bijzondere feesten draagt. Het staat prachtig vind ik zelf, vooral omdat het ontzettend mooie kleuren zijn en het is heel fijn geborduurd. Terwijl Gerrit en Harald er bijzonder om moeten lachen, vind ik het zelf eigenlijk wel leuk staan! Zeker de hoed, die is geweldig!


DE CONDOR, DE ZIEL VAN DE WITTE BERGEN
We vertrekken met de eerste bus, zoals ook andere toeristen. Op naar de Cruz del Condor, HET uitzichtspunt om deze geweldenaren te aanschouwen! We wachten een tijdje, spannend. En dan jawel, 3 condors laten zich aan ons zien, ze vliegen langzaam naar boven, omdat de lucht zich verwarmd en ze circuleren voortdurend verder naar boven. De condors vliegen soms vlak over je heen, wat een machtige dieren. Ik maak ontelbare foto?s. Ze hebben een maximale spanwijdte van 3 meter. Zulke grote zien we niet, maar het komt aardig in de buurt. Het lijkt alsof ze een wit sjaaltje om hun nek hebben. En de uiteinden van de vleugels hebben franjes, prachtig mooie dieren. Uiteindelijk vliegen ze uit de canyon en komen ze niet meer terug. Een wens gaat in vervulling, we hebben condors gezien! Eigenlijk hou ik niet zo van roofvogels (j), maar de condors stralen een enorme kracht uit en zijn zo ontzettend groot!



Harald gaat op de fiets verder, geeft ons om 10 uur ?s ochtends nog even een slokje van zijn plaatselijk gekochte rum uit zijn plastic fles en wij gaan met de bus terug!
De Colca Canyon met haar bijzondere vogel! Een mooi uitje, de canyon is 3.500 m diep, maar als toerist kom je daar niet. Dat is jammer, terwijl het wel zo vermarkt wordt, je wordt een beetje op het verkeerde been gezet. De Grand Canyon in de VS, die half zo diep is, maakte op ons een veel grotere indruk. De wandeling door deze canyon ging 1800m naar beneden in plaats van de 1000m die we hier naar beneden liepen. Er zijn mooiere wandelingen in Peru, maar de condors blijven indrukwekkend! Zij zijn zonder twijfel het toeristische highlight van de Colca Canyon!

HEEFT U WARME MELK? HAY LECHE CALIENTE?
We fietsen het dorp Cusipati binnen, dat ligt tussen Cusco en Puno. Dit dorp telt maar liefst 1 hostel met 2 kamers en heeft tevens een restaurant. Na het culinaire hoogstandje van de kok, die arroz con pollo met mate de coca (cocathee) voor ons had klaargemaakt, had ik (j) wel zin in warme melk. Het was namelijk bijzonder koud in de avond en alle deuren in het restaurant stonden open. Aangezien de goede man ook een winkeltje heeft, is er ongetwijfeld melk aanwezig. Senor, hay leche caliente? Si, pero no leche fresco. Oh, hij heeft geen verse melk, maar melk uit blik is ook uitstekend! Hij komt met een klein blikje melk aanzetten. Hay mas grande? Si si, hay. Hij haalt een halve liter blik van het merk Gloria op (de chocolademelk ervan is heerlijk) en vraagt of hij het open moet maken. Si senor, por favor, gracias.
Hij kijkt me wat vreemd aan en komt terug met het blik inclusief 2 gaatjes. Te gek, dat schiet op! Hhhm wat nu? Senor, esta caliente? Oh, caliente? Si, es possible. Hij kijkt me nog steeds vreemd aan. Gaat terug naar de keuken en komt even later weer terug, met hetzelfde blik! Hij heeft het blik verwarmd, geweldig! Hay un vaso senor? Ik vraag hem naar een mok. Hij wordt nog net niet gek van mij en brengt een grote mok en vraagt zich vermoedelijk af wat ik daarmee moet! Al met al heb ik na een half uur eindelijk mijn gewenste warme melk. Ik vrolijk helemaal op na dit tafereel, giet de lauwe melk (hier is nooit iets echt heet) in de mok en neem een flinke slok.
Ik hou mijn lach in en glimlach vriendelijk. Oeps, het smaakt wel wat typisch, volgens mij is het volle melk en dan ietsje vetter. Ik kijk op de beschriijving van het blik, kijk Harald en Gerrit aan en vraag. Is ?grasa? vet? Si si, zegt Harald en grijnst breeduit. Wieso? Weil diese Milch 30% vet hat!!!! Gerrit, normaal heeft volle melk toch ongeveer 3% vet? Ja, zo is het! De heren hebben de grootste lol om mij. Oh, dit is dan 10 keer zoveel zoals bij koffiemelk?
Daarom vindt de man mij zo raar dus? Tja, daar zit ik dan met lauwwarme koffiemelk zonder koffie. Maar ik dacht, het schaadt vast niet, want ik kan wel wat vet gebruiken, dus drink ik de hele mok langzaam leeg, want ik wil me niet laten kennen. Het smaakt best goed, maar thuis zou ik dat niet doen, want wie haalt het nou in zijn/haar hoofd om een halve liter halfvolle koffiemelk op te drinken? Ik wordt er niet misselijk van. Zo jongens, mijn lichaam is weer doorgesmeerd, hahahaha?. de man kijkt me nog steeds raar aan en ik zie hem denken: dat kind is niet wijs?. wij verdunnen dit met 3 liter water en zij drinkt het puur en schijnt het ook nog lekker te vinden ook!

ARROZ CON POLLO
In elk doorsnee restaurant hebben ze arroz con pollo en dat in diverse variaties! Het hoofdbestanddeel is rijst met een klein stukje kip, soms met 2 plakjes tomaat, soms met een soort erwtenprut en als je geluk hebt rode bietjes! Je krijgt altijd soep vooraf.
Deze specialiteit eten we vaak en we vragen ons af wat de verschillen zijn tussen desayuno (ontbijt), almuerzo (lunch) en cena (avondeten). En we zijn erachter, het enige verschil is het tijdstip! Dus als je geluk hebt, mag je drie keer per dag hetzelfde eten met een kleine variatie. Als je iets anders wilt eten? Dat kan, ze hebben vaak ook arroz con carne (rijst met vlees). Dan krijg je meestal een taaie schoenzool, waar je de hele ochtend plezier aan kunt beleven, altijd verkeerd om gesneden (tegen de draad in), ongetwijfeld bewust! Nu houden wij van veel en lekker eten en als fietser ben je al gauw tevreden, omdat je veel trek hebt?. Maar de arroz con pollo komt je zo langzamerhand wel de oren uit! Deze eenzijdige etenswijze vind je vooral in de kleinere dorpen. In Peru worden er zelfs vaak gekookte aardappels aan toegevoegd. En het moet gezegd worden, de aardappels smaken hier beter en de patat eveneens. En toch hebben wij regelmatig steden nodig! Om pizza?s te kunnen eten, hamburgers met patat of een goed driegangenmenu in een iets beter restaurant. Daar kun je helemaal naar uit zien! We missen Drentse metworst, sate met lontong, haring met uitjes, gebakken vis, gerookte paling, maaltijdsalades, drop, grote repen chocolade met hazelnoot, tiramisu taartjes, citroenvla, parmaham, serranoham, goede rode wijn, Bacardi breezer lemon, volkorenbrood met Friese kruidnagelkaas, karnemelk, caramelpudding, kip curry, cappuccino, normale koffie, tompoezen, speculaasjes, indische cake, port, boerenkool, zuurkool, speklappen en weet je wat nog meer? Zoenen en knuffels van het thuisfront


IN PERU BEN JE NOOIT ALLEEN! GRINGOOOOOOOO, GRINGAAAAAA!!!
Als je in Peru in een dorpje je fiets even parkeert, zijn er binnen de kortste keren toeschouwers vooral in de vorm van kinderen! Vanaf grote afstand herkennen ze je en schreeuwen Gringoooooooo, Gringaaaaaaaa! Als op driejarige leeftijd weten ze te herkennen, dat jij iemand bent uit een andere wereld met een blanke huid. Soms voel je het als scheldwoord, maar in de meeste gevallen is het gewoon een woord, waarmee ze je aanduiden. De kinderen, het lijkt soms wel een mierenhoop, want binnen 5 minuten komen ze uit alle hoeken van het dorp aangerend. Ze zijn erg nieuwsgierig, kijken eerst, voelen even aan diverse delen van de fiets en observeren wat er gebeurt.

Binnen no time staan er wel 20 of is het hele dorp uitgerukt, echt geweldig! In afwachting van wat er zal gebeuren. Ik probeer wat met ze te communiceren, ze kijken verbaasd, dat ik enkele woorden Spaans spreek. Een camera vinden ze eerst wat eng, maar ik laat meestal een paar foto?s zien en dan stralen hun ogen en willen ze ook vastgelegd worden op een klein schermpje. Als ze zichzelf op het schermpje terugzien is de verbazing alom aanwezig, ze lachen, de kleine ogen worden groot en hun lichaamstaal is duidelijk, ze genieten ervan! Ondanks dat je voor hun een vreemde bent, vertrouwen ze je vrij snel. Ze komen dan heel dicht bij je staan om niets te missen, hartverwarmend! Vaak spelen ze met een houten tolletje of een voetbal. Veel speelgoed hebben we niet gezien onderweg. Voor deze kinderen ben je vermoedelijk een korte afwisseling. Ze zwaaien ons altijd uit, meestal rennen ze een stukje mee of duwen ze je fiets een eindje, bijzonder grappig.


EEN BLANKE HUID BLIJFT INTERESSANT!
In een ander dorp hielden we ook pauze. Aan de overkant zit een jochie van ongeveer 3 jaar. Zonder blikken of blozen komt hij naar me toe, nadat ik hem had toegelacht! Hij voelt aan mijn blote arm en vindt dat schijnbaar erg interessant, omdat het zacht en blank is. Steeds maar weer voelt hij eraan. Hij klautert op het bankje en zit stijf naast me. We praten met elkaar, ik in mijn beste Spaans en hij eveneens. Het lijkt wel alsof we een hele gesprek voeren, terwijl ik lang niet alles versta. Mijn Spaans bevindt zich dus op het niveau van een driejarige, top! Ik geef hem de helft van mijn drinken, dat hij in 3 teugen opdrinkt. We delen koekjes met hem, ook dat gaat erin als koek. Moeder zit aan de andere kant van de weg en lacht mee. Nog steeds blijft hij mijn arm en hand observeren, heel voorzichtig blijft hij eraan voelen, zooooo grappig en lief?.. helaas moeten we dan toch afscheid nemen. Wat een leuk joch, helemaal niet verlegen en op die leeftijd al bijzonder communicatief. Een mooi moment.


EEN LEKKE BAND OF NIET?
Laatst had ik (j) zowaar weer eens, sinds lange tijd een lekke band! En wat gebeurt er? Ik kon het lek NIET vinden. Drie keer dompel ik de band in water?. Geen gat te vinden! Wat raar? Gerrit zet de binnenband er weer in en wat gebeurt er? De band loopt weer leeg! Om gek van te worden. Opnieuw zoeken naar het gat en ik vind weer geen lek! Gerrit verwisselt de binnenband en ik pomp de vermoedelijk lekke band op en laat hem de nacht over met lucht gevuld. Geen lek te vinden, de band is nog steeds vol! Hoe is dat nou mogelijk? Je zou bijna denken dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn, want nu zit de band er weer in en loopt ie niet leeg?.. er zullen wel hogere krachten in het spel zijn.


STRAATVERKOPERS OP DE PLAZA DE ARMAS IN CUSCO
LOS VENDEDORS DE CALLE
Ik (j) heb mijn zus aan de telefoon en ze zegt, goh als je wat moe bent, dan ga je toch lekker op het plein zitten en dan staar je lekker een tijdje voor je uit! Dat leek me een uistekend plan. Ik zit op een mooie plek op een bankje in de zon heerlijk voor me uit te staren. Dit duurt echter hooguit 1 minuut! In Cusco kan dat niet! De twee uur, die ik op het plein zit, wordt ik beziggehouden door het ?straattheater? van straatverkopers. Wat komt er allemaal langs?
Schilderijenverkoper, postkaartenverkoper, snoepjesverkoper, bedelaar, cigarettenverkoper, iemand met wcpapier in een kruiwagen, gebreide vingerpopjes, wasserette aanbieding voor je kleding, schoenpoetser, gidsaanbieding, broodjesverkoper, ijsjesverkoper, hotelpromotor, indigena meisje met lammetje voor een foto, Peruaanse mziek cd?s verkoper, frisdrankverkoper, flyer uitdelers voor massages/hostels enz?? en zus? Ben je een beetje tot rust gekomen! Zeker zeker zus, heerlijk zo eventjes alleen op zo?n mooi plein!


DE WEGWIJZERS
Wegwijzers in Peru zijn geen borden waarop plaatsen staan met afstanden, nee, het zijn de mensen zelf, die je de weg wijzen. En dat leidt vaak tot bijzondere taferelen.
Nu heb je toch een kaart? Jawel, maar die klopt lang niet altijd en alle wegen staan er niet op. We vragen meestal mannen naar de weg, want ze zijn vaker buitenshuis dan vrouwen. We vragen alleen naar het eerstvolgende dorp, laten de kaart niet zien, want anders wordt de zaak bijzonder complex. Je stopt met je fiets en vraagt aan bv. 2 heren: Buenos dias, donde esta la calle en direccion Puno? Ah, si, para ya. En dan maken ze een armbeweging die drie kanten uitwijst. We vragen para ya o par aqui? Hier of daar langs met 2 duidelijke armgebaren van ons. Si, zegt de man! Ok, nu weten we nog niks. La calle a la derecha y a la izquina (links of rechts)? Si, si, todos recto, en frente, par aqui y despues el Puente muy plano! OK, we moeten dus min of meer rechtdoor en na de brug wordt de weg vlak! Maar waar is rechtdoor? We stijgen in het zadel gokken op links maar de heren geven aan dat we toch naar rechts moeten, dat hadden ze toch uitgelegd????? Muchas gracias senores! Si si, un bon viaje (goede reis). Dit tafereel vindt bijna dagelijks plaats en ondanks dat ons Spaans steeds beter wordt, blijven de armgebaren als richtingaanduiders nog steeds lastig in te schatten!


DOUCHE AVONTUREN, LAS AVENTURAS DE LAS DUCHAS
Het is altijd weer een grote verrassing! Zal de douche echt heet zijn of tenminste warm? In de lowbudget onderkomens, die wij meestal kiezen, blijft het gokken. Esta agua caliente? Si, 24 horas en dia! Bueno, gracias! En daar sta je dan weer, zonder kleren en de douche is voor de zoveelste keer ijskoud. Nu hebben we geleerd eerst de douche aan te zetten, soms duurt het 5 tot 10 minuten en dan heb je soms warm water. Het komt ook voor, dat ze eerst een boiler moeten aanzetten, maar dat nog niet hadden gedaan. Erger nog zijn de electrische douches, die het water meteen verwarmen. Boven je in de douche zie je allerlei draadjes aan elkaar geregen, het ziet er altijd eng uit. En je moet er vooral niet aankomen?. de temperatuur kun je afstellen door de doucheknop minder hard aan te zetten, maar dan hou je een pielstraaltje over. Warmwatervoorziening in deze landen is niet vanzelfsprekend. Voor het afwassen gebruiken ze vrijwel nooit warm water en wij zijn als fietsers blij als we een hete douche hebben om al het zweet na enkele dagen eraf te kunnen spoelen. In de iets duurdere hotels is het niet altijd beter. Wel testen we de douche nu, als we meerdere dagen ergens verblijven, zeker als je je op hoogte bevind, waar het koud is. Een hete douche is een heerlijke ontspanning en een goed bed is ook gewenst, maar meestal moeten we ons tevreden stellen met wat mindere kwaliteit. Het mooie is wel, dat je het des te meer waardeert als het goed geregeld is. Een handdoek wordt vrijwel nooit standaard bijgevoegd. Je moet er altijd om vragen en meestal krijg je er eentje. Wc papier is vrijwel in geen enkele wc te vinden, ook niet in de duurdere hotels. Ook daarom moet je vragen als je ergens overnacht. Er zijn ook hotels die geen wc of douche hebben, dat is helemaal geweldig, gelukkig komt dat niet zo vaak voor! Banos natural, oftewel zoek een plekje buiten, success!



STRAATHONDEN, LOS PERROS DE CALLE
Vijand nummer 1 van fietsers is: de hond! Sinds Mexico zijn we al achtervolgt door honderden honden in allerlei soorten en maten! Ze houden ervan om als jagers achter hun prooi aan te rennen. Schijnbaar hebben we de juiste snelheid en zijn we te pakken! Soms bijten ze zich vast in je achtertassen of dreigen je in je kuiten te bijten.
Het gebeurt echter nooit dat ze echt bijten (tot nu toe). Je wordt er stapelgek van af en toe. Wat doe je ertegen? Keihard schreeuwen helpt nog wel eens, maar niet altijd. Je kunt ook met een boos hoofd in hun richting fietsen, omdat ze een tegenaanval niet verwachten, maar ook dat helpt maar sporadisch. Wat is de oplossing? Stenen gooien! Het is sneu, maar als een roedel achter je aanzit, vaart verminderen, stoppen, stenen pakken en keihard in hun richting gooien. Meestal verdwijnen ze al, al je dreigt een steen te gooien. Gerrit werd eens achtervolgt door 3 behoorlijk agressieve honden. Hij probeerde eentje ervan op zijn hoofd te trappen, al fietsende, viel daardoor van de fiets en kneusde zijn pols. We vinden het niet leuk om dieren met stenen te bekogelen, maar nog minder zitten we erop te wachten om voor een hondenbeet naar de dokter te moeten. In Centraal en Zuid Amerika vindt je ongelovelijk veel straathonden, ook ontzettend vele dode honden, die op de straat blijven liggen. Sommigen zijn in staat van ontbinding of zelfs al fossiel geworden. Soms fiets je erover heen, het gruwelt je dan. Er zijn ook honden, die er zo slecht uitzien, dat sprint achter een fietser aan, uitgesloten is. Ze zien er vreselijk uit en hebben een sneue uitstraling. Ze zoeken hun eten in de weggegooide afvalzakken van voorbijrijdende auto?s. Afschuwelijk! Als fietser zit je in ieder geval niet te wachten op al die jagende honden, maar je hebt geen keus. Sommige fietsers hebben een catapult of hebben een electrisch apparaatje. Bij ons werkte het apparaatje niet. Het geeft een hoge toon, die alleen honden horen en dat schijnen ze verschrikkelijk te vinden, helaas voor ons geen optie, we houden het bij stenen gooien!


ZO VADER ZO ZOON OF ZO VADER ZO DOCHTER?
We bevinden ons op een gravelroad in een gebied, waar nauwelijks toeristen komen en houden een stop in een klein dorpje om wat brood te kopen. Een indigena vrouwe van ongeveer 1,50m groot, zonder tanden, laat staan een gebit, met een getekend gezicht en twinkelende ogen kijkt ons met grote verbazing aan. Ze zegt tegen Gerrit: esta su hijgo (is dat uw zoon)? Gerrit kijkt nogal vreemd op, terwijl ik enorm lach om dit tafereel. Ik zeg: no senora, yo esto una mujer (ik ben een vrouw)! Tegelijkertijd strek ik mijn borst(en) vooruit in de hoop dat zij aan mijn voorkant ziet, dat ik vrouwelijke kenmerken bezit, want met een helm op, kort haar, fietsbroekje aan?. Is dat voor haar lastig in te schatten. Ayaaaaa, si, es su hijga (ah, ja het is uw dochter). Nu wordt mijn bigsmile nog groter als daarvoor en Gerrit vindt het wat minder geslaagd. Ik zeg: si si, es correcto! Ayaaaa es su papa? Si si senora, es mi papaaaa! Het lieve vrouwtje straalt het uit en ze wenst ons een goede reis. Ik zit ondertussen honderduit te genieten van mijn jonge ?bloemzijn?? mijn dag kan niet meer stuk, ik voel me als startende veertiger 25 jaar jong! Gerrit vond de vrouw wat minder complimenteus, en toch we lachen er hartelijk om!