We zijn in Inkaland



We bevinden ons in het centrum van het Inkarijk, Cusco! De 5daagse Salkantay Trail leidt ons naar de beroemde Inkastad, de Machu Pichu! En we worden bestolen, onze beide camera’s zijn weg, een dag op het politiebureau…


CUSCO, HET CENTRUM VAN HET INKARIJK!
Cusco is de hoofdstad van de Inkarijk en bevindt zich in de Heilige Vallei, waar vele archeologische Inkaruines te vinden zijn.
De stad heeft zich heden ontwikkeld tot een belangrijk commercieel en toeristisch centrum van Peru. De officiele spelling van de stad is Qosqo (Cusco in Quechua, de taal van de Andesbevolking). Deze koloniale stad is gebouwd op de grondvesten van de Inkamuren en daarmee is deze stad een afspiegeling van zowel een van de oudste beschavingen ter wereld (de Inkacultuur) alsook de Spaans koloniale cultuur! Toeristisch gezien heeft de stad veel te bieden, voldoende vertier op het gebied van uitgaan, restaurants, ontelbare toeristische agentschappen, musea en prachtige nauwe straatjes en steegjes met als middelpunt, de Plaza de Armas. Cusco is tevens vertrekpunt naar een van de 7 wereldwonderen, de oude Inkastad Machu Pichu! Dit toeristische wereldse highlight ligt op zo’n 4 uur reisafstand van de stad, gedeeltelijk alleen maar af te leggen per trein of lopend. Cusco, een stad om verliefd op te worden! Zoals zovele toeristen, benutten wij ook deze prachtige plaats als vertrekpunt naar de Machu Pichu (oude berg), die jaarlijks miljoenen bezoekers trekt. Wij verheugen ons al sinds Alaska op deze plek, die een bijzondere mystieke en energieke uitstraling uitoefend op velen.


OP WELKE WIJZE GAAN WE NAAR DE MACHU PICHU?
De Salkantay Trail is een meerdaagse wandeling, die als alternatief op de volgeboekte Inkatrail (2 tot 3 maanden van tevoren boeken) wordt aangeboden. Je wandelt niet langs ruines, maar in ruil daarvoor krijg je wel een zeer wisselend landschap, varierend in hoogten van 4600m tot aan 1000m! Voor ons was het nog even de vraag, gaan we 2 dagen aan cultuur doen, door met een toeristenbusje rond te rijden met als eindpunt de Machu Pichu? Of zullen we langzaam lopend door het landschap als pelgrims na 4 dagen deze magische plek gaan bezoeken? We komen er niet uit en daarom doen we allebei! We gaan een dagje met de toeristenbus langs 3 kleinere ruines en we lopen eveneens op 5 daagse trekking met als neusje van de zalm: een bezoek aan de de Machu Pichu!



DAGJE CULTUUR IN DE TOERISTENBUS
Zo gezegd zo gedaan! We gaan een dagje met een toeristenbus langs de Inka ruines in Pisac, Ollantaytambo en Chinchero. Pisac staat tevens bekend om haar prachtige kleurrijke markt met souvenirs van goede kwaliteit en een grootse variatie. Helaas hebben we hier maar 30 minuten de tijd voor, omdat enkele dames op de daarvoor bezochte ‘minimarkt’ te lang hebben rondgeslenterd. We hebben even het gevoel in een ‘timemachine’ te zitten, 10 minuten plaspauze, 15 minuten minimarkt, 30 minuten Pisacmarkt, 1,5 uur voor de eerste ruine enz.

We zijn daar totaal niet meer aan gewend. Het gaat verschrikkelijk snel en toch… om even heerlijk lui in een mooie nieuwe toeristenbus te zitten waarbij alles geregeld is, daar is op zijn tijd niets mis mee! Het is eigenlijk maar goed dat we weinig tijd hebben voor de markt, want zelfs bij een fietsende vrouw in outdoorkloffie komt het shoppingsinstinct boven en is er op zo’n prachtige markt geen houden meer aan. Ik zou ongetwijfeld een panfluit, een mandoline, stoffen, kleding, alpaca mutsen, sieraden, poncho’s en andere souvenirs hebben gekocht! En hoe sleep ik dat dan allemaal mee de hele reis? Blijft me niets anders over dan foto’s te maken van enkele prachtige voorwerpen op deze unieke markt. De prijzen voor deze dagexcursies vallen heel erg mee, 60 soles (20 dollar p.p. incl. entrée van de 2 ruines, vervoer en een uitstekende engelssprekende gids). Halverwege gaan we buffet eten, voor 15 soles (5 dollar), uitstekend verzorgd en eens wat anders dan de eeuwige in de dorpen verkrijgbare arroz con pollo (kip met rijst). Een leuke dag, waarin we in korte tijd veel hebben gezien.


DE SALKANTAY TRAIL
De wereldberoemde Inka Trail is voor de komende 2 maanden volgeboekt. Deze trekking gaat langs een aantal ruines met als kopstuk de Machu Pichu. De kosten liggen voor 4 dagen wandelen rond de 350 dollar (o.a. incl. camping, eten en drinken, entrée en het vervoer). Als iets bijzonder geliefd is, ontwikkeld zich vaak een alternatief en dat is in dit geval de Salkantay Trail. Ook deze trekking voert naar de Machu Pichu, maar duurt 1 dag langer. De kosten hiervoor varieren van 160 dollar tot 350 dollar p.p. Aangezien een precieze detailbeschrijving veelal ontbreekt bij de agentschappen, is vergelijken bijzonder moeilijk. Is de gids beter opgeleid? Is de organisatie beter geregeld? Zijn de groepen kleiner? Het prijsverschil is hoog en wij besluiten de goedkopere optie te nemen! Het verschil met de Inkatrail is, dat je onderweg geen andere ruines bezoekt, maar landschappelijk is het wel bijzonder aantrekkelijk. Je moet een pas over van 4600m en je komt in de buurt van de hoge Salkantay berg (6271m). Daarna daal je 2 dagen af tot 1500m. Dit betekent dat je diverse vegetatielagen doorloopt.


Alles gaat anders dan anders…

Volgens de organisatie bestaat de groep uit maximal 10 personen en er zouden paardjes klaar staan om onze spullen te dragen. Verder: 2 gidsen, een kok, een assistent kok en een ezeldrijver. Het eerste deel wordt per busje afgelegd tot aan de plaats Mollepata. We vertrekken al om 5 uur in de ochtend. In Mollepata aangekomen zijn we met 14 personen in plaats van 10 en we zien (nog) geen paardjes!
De groep bestaat uit een zeer divers gezelschap! 4 Israeliers, een Duitse socioloog, 2 grappige Engelsen, een jonge Canadees, een Fransman, een Zuidafrikaanse met een beachgirl uiterlijk, 2 startende Nederlandse wereldreizigers. (www.robbertenmartine.wijzijnevenweg.nl) en tenslotte wij fietsers. Met uitzondering van de socioloog zijn het allemaal wereldreizigers (backpackers), veelal 1 jaar onderweg omdat ze in het bezit zijn van een worldticket, dat en jaar geldig is. Terwijl je op de Huayhuash Trekking (zie eerder verslag) getrainde bergwandelaars vindt, is deze trekking geschikt voor voor de gemiddelde toerist met conditie.



We ontbijten als groep in Mollepata voor eigen rekening en worden flink afgezet omdat we voor 5 sol (1,80 dollar) 1 broodje, 1 kopje thee en 1 glasje jus ontvangen. Voor Peruaanse begrippen erg duur en erg weinig. De gids stelt zich niet voor, nog toont hij enig initiatief om ons als groep toe te spreken. We noemen hem nu even Hendrik. Hij geeft weinig informatie, want wij zijn in de veronderstelling dat hier de paarden worden opgeladen. Maar opeens moeten we met z’n allen achter in de truck inclusief de bagage. Bij ons is zulk vervoer bedoeld voor dieren, hier is het een heel normaal personenvervoersmiddel. We moeten er eigenlijk wel om lachen, want alles gaat anders dan verwacht! Met zijn allen achterin starten we, het gaat behoorlijk stijl omhoog totdat de truck het begeeft! De v-snaar is stuk! Dus gaan we toch lopen. Hendrik geeft aan dat we alle bagage gerust kunnen achterlaten, inclusief onze dagrugzak, de truck komt ons zo achterna volgens hem….. maar het duurt langer dan verwacht en wij staan ondertussen zo’n 2 uur te wachten zonder eten en/of drinken en de zon straalt behoorlijk.

Hendrik lijkt niets te ondernemen, heeft de oordoppen van zijn cd-speler in zijn oren, vertelt niet OF de truck uberhaupt nog komt of dat hij iets anders heeft geregeld. Nu is het begrijpelijk, als je vele toeristen moet rondleiden, je op een punt komt, geen toerist meer te willen zien…. maar toch, het is zijn beroep! Gidsen volgen hier een driejaarlijkse opleiding en ik (j) zie als vakdocent basistaken al misgaan. Dat beloofd nog wat! Uiteindelijk verschijnt de truck en gaat de crew eten voor ons koken, het smaakt prima. De eerste overnachtingsplek is 2 uur wandelen verderop, op 3800m hoogte. We zien prachtige witte bergen en we genieten met volle teugen, want de landschappen zijn hier nu eenmaal erg bijzonder. In de avond wordt de delicatesse van het jaar geserveerd: arroz con pollo. Het smaakt helemaal nergens naar, maar beter wat dan niks nietwaar?

De volgende dag is het 1 uur langzaam stijgen, 1 uur stijl stijgen en 1 uur langzaam stijgen de pas op! Het gaat ons bijzonder goed af na alle fietstaferelen en wandelingen van de afgelopen weken. Langzaam maar zonder enige moeite bereiken we de fantastisch mooie pas.
We zien opnieuw witte bergen en horen een kleine lawine die naar beneden komt zetten! Enkelen van de groep lopen hijgend achter ons aan en onderweg zien we deelnemers van de andere groep compleet uitgeput aan de kant zitten met het hoofd tussen de benen. De hoogteproblemen doen zich aan, ademtekort. Dit stel is vrij snel van Lima naar Cusco gereist en meteen de bergen ingetrokken. Ze hebben vermoedelijk niet voldoende tijd uitgetrokken om aan de hoogte te wennen. Gelukkig hadden ze een paardje gehuurd.

De witte bergen hebben ook hier opnieuw aantrekkingskracht op ons, we zouden er uren naar kunnen kijken, zeker met de prachtige blauwe lucht op de achtergrond. De 2 dagen daarna is het alleen maar afdalen, geen altitudeproblemen, maar je voelt wel je knieen. Ik ben blij dat ik 2 houten stokken heb gekocht! De vegetatie verandert sterk, uiteindelijk komen we terecht tussen de bananenbomen. Van gletsjer naar tropische vegetatie in 2 dagen, erg bijzonder!



Onderweg genieten we van warmwaterbronnen. De eerste bron is een mooie natuurlijke poule, de tweede een ingericht zwembad. Heerlijk om je even te kunnen opfrissen. De gids verzuimt ook hier om de juiste informatie te geven, want we zouden in de buurt van de eerste waterbron kamperen, volgens hem op 10 meter afstand. Het was al laat en het werd donker, dus hadden ze de tenten op een andere plek opgezet! Hierdoor werd het onmogelijk om de bronnen in de avond te bezoeken. Hij liet de beslissing aan de groep om OF hier te kamperen OF alles weer in te pakken en dichtbij de bron te kamperen! We lieten het voor wat het was, want iedereen was moe! Wat blijkt later? De warmwaterbron iss zeker 1/2 uur afdalend wandelen vanaf de andere kampeerplek en 1 uur omhoog wandelen. Dus verplaatsen van het kamp had geen zin gehad en lopend langs een smal bergpaadje was in het donker veel te gevaarlijk geweest!
De meesten van de groep namen in de vroege ochtend een bad. De gids had eveneens vertelt, dat het weinig voorstelde en niet zo heel erg mooi was! Dus hadden wij onze zwemkleren in de tas gestopt, die op de ezel zat! Jammer, want het is naar ons idée een hele mooie natuurlijke bron en nu konden we er eigenlijk alleen maar naar kijken. De meesten van de groep hadden de zwemkleren wel in de dagrugzak. In de avond konden we opnieuw genieten van een warmwaterzwembad, heerlijk, groots, maar iets minder idyllisch!

De laatste trekkingdag zorgt voor de nodige variatie! Via een kabelbaantje (cablebasket) moeten we een snelstromende rivier over! Poeh, het bakje ziet er klein uit en de rivier is bijzonder diep en het kabel lijkt dun…. Iedereen moet naar de overkant worden getransporteerd, zoals ook alle spullen! Uiteindelijk klauteren we samen in dit bakje en sjezen we in no-time naar de andere kant. Oh, zegt Gerrit, het ziet er toch wel stevig uit! De Duitse socioloog geeft aan dat het kabel er hier en daar niet zo stevig uit zag…… oeps…. Relativerend zeg ik: wir haben es wieder ueberlebt Reinhardt!
Daarna volgt een heel stuk wandelen langs de spoorlijn, oftewel over de spoorlijn! Dat is best wel geinig om te doen, want in Nederland mag dat uiteraard niet! Er komt wel 1 keer een trein langs en dan moet je uiteraard aan de kant. Uiteindelijk bereiken we het dorp Aguas Calientes. Een toeristendorp bij uistek, met hotels, souvenirwinkels en restaurants, monocultuur ten top! De laatste nacht van de trekking overnachten we in een hostel. Het douchewater verspreid zich door de kamer, maar de douche is deze keer wel heet! En dan komt het moment supreme, een bezoek aan de mystieke Inka ruine! We manen de gids om deze keer eens op tijd te zijn, zodat we in alle vroegte de Machu Pichu kunnen bekijken en de Huayna Pichu (kleine berg) kunnen beklimmen. Er worden nl. maar 400 personen per dag toegelaten en dat willen we niet missen, omdat je een spectaculair uitzicht hebt op de hele ruine en de omgeving.

DE MACHU PICHU (de oude berg)
De gids heeft niemand gewekt, het ontbijt is te laat en wij besluiten gewoon om met z’n allen te vertrekken. We starten om 4.45 in het donker, getooid met hoofdlampen. De wandeltocht naar de Machu Pichu duurt 1 uur en 20 minuten, grotendeels een trap op met hoge en brede treden! Je kunt ook met de bus, dat kost 6 dollar enkele reis. Om 6 uur zijn we zwetend boven en het is nog bijzonder rustig. Aleen de vroege ochtend vogels en de mensen, die een trekking doen vind je er! We gaan naar binnen,het is wat mistig, het is stil en we zien gedeelten van deze waanzinnig mooie ruine! Al zo vaak hebben we er foto’s van gezien en nu zijn we er echt! Wat een moment! Het mooie is dat de mistflarden zich verplaatsen, dan trekt de boel helemaal dicht en daarna laat deze Inka stad zich opnieuw aan ons zien. We genieten volop! Voor ons een zeer bijzonder moment, omdat je er zo naartoe heb geleefd. De Inka’s hebben geweten, dat deze plek energie geeft en een mystieke sfeer uitademt!

WAT IS ER ZO BIJZONDER AAN DE MACHU PICHU?
De Machu Pichu is een complete Inkastad! Eeuwenlang is deze stad niet zichtbaar geweest, vanwege de junglevegetatie. In 1911 is deze stad ontdekt en later blootgelegd door een gezelschap archeologen van de Yale University. De stad is gesitueerd temidden van 4 witbesneeuwde bergen, uiteraard op een berg om de het zonne- en sterrenstelsel goed te kunnen bestuderen. De stad is gebouwd door een leger met als hoofd een architect.
Hij heeft de ruine ontworpen, die de vorm heeft van een condor. De stad kent een aantal onderdelen, een deel voor de nobelen en een deel voor de ‘normale’ bevolking. Het derde onderdeel is de agricultuur, de vele terassen, waarop o.a. mais werd verbouwd. De stad is compleet, er woonden destijds rond de 2000 mensen. De bouw is uniek, zeker als je ziet dat de constructies uit alleen maar stenen bestaan, die perfect in elkaar passen. De bouw van de stad heeft 50 jaar geduurd. Het niveau van deze Inka beschaving was voor die tijd ongekend hoog. De Peruaanse civilisatie had al vroeg bijzondere vaardigheden in het weven, schilderen, maken van keramiek en het fabriceren van metalen voorwerpen. Er was sprake van een duidelijke politieke structuur, een hoog niveau in het cultiveren van het land (door het aanleggen van terrassen en benutten van hydrologische technieken.) Astrologie, architectuur, economie en oog voor spiritualiteit. Het lijkt erop alsof de Inka’s alle vormen van het aardse en buitenaardse al vroeg wisten te combineren.



Tijdens ons bezoek krijgen we een korte rondleiding, onze gids is zowaar aangekomen…. En daarna ‘beklimmen’ we de Huaya Pichu, de 200m hoge berg op de achtergrond van de ruine. Ik (j) zie er een beetje tegenop, vanaf de buitenkant lijkt er geen pad te lopen, het is dus stijl! Ja, het is stijl naar boven, maar niet supergevaarlijk, zo nu en dan heb je kabels waaraan je je kunt vasthouden…. Ik doe het gewoon, en als het niet gaat, vanwege mijn hoogtevrees, ga ik weer naar beneden….
Het lukt me en het uitzicht is grandioos. De ruine heeft de vorm van een condor, de ziel van de witte bergen, volgens de Inka’s. Deze plek moet je voelen, het is moeilijk om het in woorde uit tte drukken.

We klauteren naar beneden en nemen alle tijd om na de toeristenstroom, die per trein komt, de ruine nog even ‘voor ons alleen’ te hebben. Wij gaan pas de volgende dag terug, terwijl de rest van de groep met de middagtrein van 4 uur gaat! We bezoeken alle onderdelen van de ruine, nemen de tijd om heerlijk op een van de terassen uit te rusten en te niksen. Het weer wordt steeds beter, de zon schijnt en het is aangenaam warm.


De gids is verdwenen, 2 landgenoten blijven achter zonder treinticket en wij belanden op het politiekantoor…

Onze gids Hendrik heeft vrijwel alle steken laten vallen, die je kunt laten vallen als gids met als toppunt: hij laat een deel van de groep alleen achter! Wij verlaten de ruine en hopen de groep nog net even te kunnen uitzwaaien! Maar we zien niemand op de afgesproken plek. Tja, vermoedelijk al weg met de trein? Nee, dat niet! We zien de beide Nederlanders, Robbert en Martine lopen. Ze hebben GEEN treinticket gekregen! De gids is nergens te vinden…. Robbert gaat terug naar het hostel, GEEN tickets. Hij gaat naar het afgesproken restaurant en jawel de tickets zijn er! MAAR het is nu 16.20 en de tickets tonen een tijd van 13.30, die trein is allang weg! Niet te geloven! We lopen met ze mee naar het station om de tickets te ruilen voor de trein die zo vertrekt om 16.45 en om te zien of we iets voor ze kunnen doen! De poortwachter doet vreselijk zijn best, maar het zit er niet in. Alle plaatsen zijn gereserveerd! En dat terwijl we in de verte enkelen van onze groep zien op het perron! Robbert en Martine vertelden eveneens, dat een ander deel van de groep sprintend aan hun voorbij liep, ze hadden tickets voor een vroegere trein 16.00 uur ipv 16.20 uur…. En zo is de ellende compleet! Toch heeft de poortwachter opeens een mogelijkheid gevonden! YES, ze mogen mee! Robbert en Martine kopen gauw een ander ticket en wat gebeurd er precies op dat moment? Een andere toerist wordt toegelaten en sprint met grote stappen de trein in! Helaas, nog 1 ticket over…. Shit zien we ze zeggen, we kunnen allebei nu toch niet mee! Dit hele schouwspel observeren wij vanaf een afstand, waarbij hun gezichten logischerwijs van opgeluchtheid en vrolijkheid in korte tijd zijn veranderd in teleurstelling, ergernis en balen.

Gerrit realiseert zich opeens, dat wij ook maar eens moeten nakijken of ONZE tickets voor morgenvroeg wel in het hotel liggen. Hij komt na 10 minuten terug met een mevrouw van het restaurant en wat blijkt? Wij hebben ook geen tickets voor de trein voor morgen van 5.45! De paspoorten zijn er gelukkig wel! Het is te gek voor woorden! De mevrouw koopt 2 minuten voordat het loket sluit tickets voor ons en onze landgenoten doen dat eveneens!


VISA VERDWENEN!
Als we de paspoorten controleren, zien we dat ons visumbriefje niet te vinden is. Ach ja, je hebt van die dagen….. Wij besluiten om meteen naar het politiekantoor te gaan. Daar worden we ontvangen door een agent, die met een 30cm groot mes aan een tvkabel zit te prutsen. Hij merkt ons niet op, kijkt ons niet aan en heeft geen enkele aandacht voor ons, zijn tv moet namelijk gerepareerd worden. We hadden wel gezelschap van de restauranthouder en hij legt uit wat er aan de hand is! De politieagent is zijn amigo, te gek! Uiteindelijk lijkt er beweging in deze man te komen, het kost ons 10 soles (3,30 dollar) en dat leidt tot activiteit! Hij schrijft een rapport en over een uur mogen we terugkomen, want het moet daarna nog worden uitgetypt. Onze vingerafdrukken moeten op elk formulier, we lijken wel criminelen. Ze hebben ter plekke geen nieuwe formulieren, dat moeten we daarna in Cusco regelen bij de Servicio de Migracion! Mooi, wordt vervolgd! Een uur later melden we ons opnieuw, een andere agent zit starend naar een Kungfu film te kijken, de tv doet het weer en heeft aan ons geen boodschap. We vragen naar agent Alex, maar de man reageert totaal niet. We zoeken hem zelf op en zien dat hij aan het typen is en de boel met de matrixprinter afdrukt. Opnieuw 6 stempels en vingerafddrukken en dan zijn wij de koning te rijk vandaag!!!
Om deze fantastische dag, het lijkt wel een slapstick, mooi af te sluiten gaan we met zijn vieren naar de pizzaria, drinken Pisco en flink wat wijn. En eigenlijk moeten we er ook om lachen. Robbert en Martine zien het als eerste vuurdoop van hun wereldreis! Vermoedelijk gaan we dit vaker meemaken? We knikken instemmend. De volgende ochtend verloopt alles heel soepel en komen we zonder enig probleem in Cusco aan, eerst 1,5 uur met de trein en dan 1,5 uur met de bus!

De Salkantay Trail, een mooie manier om op een langzame manier de Machu Pichu te naderen. Een aanrader! Als docent Recreatie en Toerisme jeuken je wel de handen, als je ziet hoe er door deze man gegidst (niet gegidst) wordt! Zijn niveau is zeker niet representatief voor andere Peruaanse gidsen. We hebben met hem gewoon pech gehad. Ons geluk hangt niet af van een gids, we hebben ontzettend veel plezier en gratis vermaak gehad (relativeren). De enthousiaste 18jarige kok zouden ze moeten opleiden tot gids. Afgezien van de eerste avond smaakloos eten, heeft hij uitstekend gekookt. Hij heeft nog nooit de Machu Pichu gezien. Robbert en Martine bieden hem entrée aan, maar deze lieve jongen moet helaas terug met heel wat bepakking. Een nieuwe groep wacht….


BESTOLEN!
Voor het eerst in 16 maanden tijd worden we bestolen! Dit gebeurt niet in de grote stad, waar je in alle reisgidsen voor wordt gewaarschuwd. NEE, in een klein dorpje, waar vrijwel geen toerist overnacht stelen ze onze 2 digitale camera’s! Tijdens de reis zijn we gewend ontzettend goed op te letten, maar je kunt niet altijd alle risico’s uitsluiten. We hadden verwacht al eerder bestolen te worden en ook hadden we verwacht dat de camera het, na duizenden geschoten foto’s, het allang zou hebben begeven. In het simpele hostel in Cusipata, tussen Cusco en Puno gebeurde het. Er zijn 2 kamers en er is een tussendeur. Deze deur bleek niet op slot te zijn en op het moment dat wij heel even de kamer hadden verlaten, samen met onze vriend Harald, hebben de gasten naast ons vermoedelijk onze camera’s uit onze voortasjes van de fietsen gestolen. Deze gasten zijn nl. plotseling verdwenen, vertelde de hostaleigenaar de volgende morgen. Zelf probeerde hij in de avond de deur te repareren en af te sluiten, door enkele meubels er tegenaan te zetten. Wij wisten op dat moment van niks en vonden het een rare actie. Tot de volgende morgen, we ontdekten dat beide camera’s waren verdwenen.

We hebben geluk gehad, want verder is er niets gestolen en we zijn maar 5 foto’s kwijt!!! En ons mankeert ook niks! Dat je ervan baalt is duidelijk, iemand anders gaat er met je spullen vandoor, daar waar jij altijd zo voorzichtig en zuinig op bent. Het zij zo, op naar het politiekantoor, 2 uur fietsen verderop! De beide heren nemen ons in de politieauto mee terug naar het hostel. De eigenaar krijgt van katoen, want hij heeft niets geregistreerd! Daarna volgt de hele procedure, verklaring afleggen, rapport uitschrijven en later uittypen op een oude typemachine. Het is uren wachten en waarop? Geen idée! Blijkt dat we opnieuw terug moeten naar Cusco, omdat de verklaring in het Engels moet worden afgelegd. En daar hebben we helemaal geen zin in, maar het is nodig, ook ivm de verzekering. Opnieuw een paar uur wachten in dit kleine dorp. Blijkt dat de politie van deze regio geen politiewagen heeft en gaan we met de commissaris en de hosteleigenaar in een propvolle bus in richting Cusco. We belandden weer in de buurt van ons hotel aldaar, weten dus precies waar het is. Op naar de Policia de Turismo! De jongeman geeft aan dat er vandaag GEEN verklaring kan worden afgenomen! En nu? We worden erg chagrijnig van deze situatie.

Gelukkig is de commissaris meegegaan en hij oefent druk uit op deze persoon. Het lukt, wij worden in het Engels geinterviewd en het rapport wordt in het Spaans weergegeven! De commissaris is al op de terugweg, de hosteleigenaar is er ook vandoor en wij mogen uitzoeken hoe we weer terugkomen. It’s our day! We laten ons met de taxi naar het juiste busstation brengen, kopen een kaartje en nadat we een kaartje hebben, blijkt de bus niet te gaan! De jongedame sluit het loket, nog net kunnen wij ons geld terug ontvangen. De chagrijnigheid bereikt een bepaald hoogtepunt! Opnieuw in een taxi, naar een straathoek, waar bussen langs schijnen te komen. We wachten 1,5 uur in de kou en dan eindelijk komt er een bus die ons naar het dorp brengt, waar Harald op ons wacht! Hij ligt al op bed, het hostel heeft maar 2 bedden en onze lieve vriend slaapt op de bank en staat zijn bed af, zodat wij een goede nachtrust krijgen! Op dat moment een bijzonder lief gebaar! Politiekantoren hebben we eerst genoeg gezien, we reizen weer verder op ons fietsje in richting Puno over de Altiplano (hoogvlakte tussen de 3800 en 4350m).

Ondanks deze rotdag hebben we geluk gehad en we ervaren het ook zo. Je staat niet dagelijks bloot aan dit soort ‘gevaren’, maar we realiseren ons wel dat het kan gebeuren en relativerend genoeg is het alleen maar materiaal. In Arequipa kopen we een nieuwe camera en we gaan weer vrolijk verder. Een ander stel op het politiekantoor was hun camera kwijt met alle foto’s van hun 4weekse reis…. we hebben dus weinig te klagen!