Wandelen over passen van 5000 meter


Naast de Himalaya is de Cordillera Blanca de hoogste bergketen ter wereld. Het centrumgebied met de Huascaran 6768m (op één na hoogste berg in Zuid Amerika) is in 1975 uitgeroepen tot Nationaal Park. Een deel van de zuidelijke Cordillera Blanca, de Cordillera Huayhuash, is een afgelegen bergketen. Alleen al om er te komen is een hele toer. Een 5 uur durende busrit over slechte gravelwegen en langs stijle bergflanken is nog maar het begin van dit trekking avontuur.

De Cordillera Blanca heeft een enorme aantrekkingskracht op ons. De valleiweg per fiets was adembenemend en onze dagtocht naar de Cordillera Negra met schitterende vergezichten op de vele witte pieken (zie vorig verslag) was al een hoogtepunt! Huayhuash moet uitzonderlijk zijn. Het laat ons niet los, we willen de op één na mooiste trekking ter wereld niet aan ons voorbij laten gaan. We winnen informatie in bij de vele agentschappen in Huaraz en maken de keus om met  2 andere personen, Charley en Leondra uit Oregon (VS), dit avontuur aan te gaan. Onze fietsen staan op stal en wij nemen de benenwagen.
Allereerst hadden we de neiging om het zelf te organiseren, maar er kwamen zoveel details bij kijken, dat we besloten hebben om georganiseerd te gaan. En dat betekent dat je ‘alleen maar’ hoeft te wandelen. Al het andere is voor je geregeld. Met een convooi van gids/kok Oliver, ezeldrijver Jezus (Gesoes uitgesproken) en zijn volgelingen in de vorm van 3 burro’s (ezels) en 1 caballo (paardje), eten voor 10 dagen, 2 slaaptenten, 1 keukentent en ons vieren gaan we op trektour.

Deze trekking behoort tot de categorie zwaar! Niet vanwege de technische aspecten, maar vooral vanwege de grote hoogten waarin je wandelt en de 10 passen (tussen 4400m en 5070m), die deze route rijk is. Huayhuash kenmerkt zich vooral door een wijds open landschap met grote valleien en immense dalen. 7 pieken zijn hoger dan 6000m. De hoogste berg in dit gebied en tevens de 2. hoogste berg van Peru, de Yerupaja (6634m) en ligt centraal in dit landschap.

Hoe zal het gaan? Onze wandelervaring bestaat uit niet meer dan dagtochtjes door de Drentse bossen. Krijgen we last van hoogteziekte? Voelen we onze spieren, want wandelen is toch compleet anders dan fietsen? Gaan we gletsjers zien? Komen we dichtbij de sneeuw? En kunnen we het eigenlijk aan lichamelijk gezien? We verwachten dat het loodzwaar gaat worden. Spannend! Met Charley en Leondra klikt het bijzonder goed. Ze zijn erg positief ingesteld, relaxed, hebben een gevoel voor humor, houden van de natuur en ze zijn daarnaast ook nog eens erg lief.

De reis naar de Cordillera Huayhuash is al een hele belevenis op zich. Om 5 uur in de vroege ochtend vertrekken we met het openbaar vervoer. Alles wordt door de organisatie bovenop de bus geladen en we vertrekken met onze guia (gids/kok) Oliver. Na 3 uur rijden, deels afdalen over een smalle gravelwegen langs een grote bergwand, bereiken we de overstapplaats Chiquian. Vanaf daar rijden we verder in een collectivo (kleiner busje) over een zeer slechte smalle weg door 3 valleien, langs smalle ‘bergwandenriggeltjes’ (doodeng vindt Jeannette) naar Llamac. Zelfs dit kleine busje kan soms de bocht niet krijgen en is genoodzaakt om achteruit, vooruit, achteruit en weer vooruit te rijden om de scherpe nauwe bochten door te komen. En dan na uren hobbelen komen we aan in Llamac.

Hier bevindt zich het ‘ezelverhuurcentrum’ van dit natuurgebied. Onze arreiro (ezeldrijver) heet Jezus en wacht al op ons. Als dat geen goed teken is? De ezels en het paardje worden door Jezus beladen. Wij gaan alvast met de gids vooruit, want de arreiro is razendsnel, hij haalt ons al gauw in. En dan de route! 10 dagen lang lopen we op een hoogte van tussen de 4000m en 5000m. Elke dag ga je een pas over tussen de 4600m en 5000m meter. De valleien zijn zo ontzettend groot, zeker als je 3 tentjes ziet staan in deze bijna onmetelijkheid. De bevolking in het gebied is nauw betrokken bij het toerisme. Voor elke vallei betaal je een klein bedrag, dat ten goede komt aan de samenleving. Zij houden daarvoor een oogje in het zeil (bewaken je spullen) op de aangewezen campings. Nou ja, campings? Er staat soms een wc-tent, eerder nog een gat in de grond, en verder niets. Maar meer is ook niet nodig.
Af en toe zie je een huisje, bestaand uit lemen grond met een dak van stro. Regelmatig kom je Huayhuash bewoners tegen, vaak ook kinderen die vee drijven, al vanaf jonge leeftijd. De kinderen gaan met hun paardje naar school, ander vervoer is er niet. Er is geen electriciteit, er is geen warm water en het is koud!
De mensen zijn lichamelijk gehard tegen deze extreme omstandigheden, terwijl het nu zomer is! Een groot verschil met ons Westers wereldbewoners, die niet zonder thermisch ondergoud, diverse fleecelagen en de beste wandeschoenen kunnen. Er is in dit gebied eigenlijk alleen maar veeteelt, iets anders dan gras en enkele bloemetjes groeit er niet op deze hoogten. Onderweg doen we het enige dorp aan, Huallapa.
De bevolking is traditioneel gekleed. De vrouwen dragen kleurige rokken tot aan de knie, vaak een doek of poncho en altijd een hoedje. Ze zijn in dit gebied bijzonder vriendelijk, toeristen zijn welkom, het lijkt hier hand in hand te gaan.

WANDELEN OP HOOGTE IS EEN GEHEEL ANDERE TAK VAN SPORT!
De eerste 3 dagen zijn erg zwaar voor mij (j). Het lichaam kan ‘formeel’ 300 hoogtemeter per dag aan. Dat betekent dat je dan voldoende rode bloedlichaampjes hebt aangemaakt, die nodig zijn om de zuurstof in je lichaam te circuleren. Maar als je op dag 1 van 3000m naar 4000m gaat en de dag erop een pas moet nemen van 4600m gevolgd door een 4700m pas, dan vraagt dat nogal wat van je lichaam! Gerrit heeft vrijwel geen last, terwijl ik tijdens het omhoog wandelen van een stijle pas elke 20 meter sta uit te hijgen, alsof ik een snelle sprint heb getrokken. Vreselijk! Ik vraag me af hoe ik in godsnaam die berg opkom, wordt zelf een beetje emotioneel, maar ik probeer me opnieuw te concentreren. Dit is nog maar het begin, ik moet er gewoon doorheen. Doe ik iets fout? Ja! Ik ga veel te snel, terwijl ik het idée heb dat ik al in een slakkentempo van het langzaamste soort zit. Dat is ook zo, voor Nederlandse begrippen, maar hier moet je nog veel langzamer gaan om je adem onder controle te houden. Die gouden tip kreeg ik op het juiste moment van Leondra. Beter langzamer en gecontrolleerd, dan interval lopen zegt ze. Zo gezegd zo gedaan en het werkt. Naast dit typische hoogteprobleem had ik de eerste 3 dagen voortdurend last van een zeurende hoofdpijn en een opspelende maag. Veel drinken is belangrijk, maar dat wordt lastig als je een gevoel van misselijkheid hebt. De enige oplossing is, langzaam langzaam langzaam. De eerste drie dagen waren voor mij loodzwaar afzien, niet vanwege conditie, spieren of uithoudingsvermogen, maar puur vanwege de ademhaling. Aan het einde van de dag wist ik nog net het ene voetje voor het andere te zetten, slap en moe en toch genietend van al het moois om me heen…. want dat is me zeker niet ontgaan. Na 3 dagen was ik een stuk beter geacclamatiseerd.

Onze gidskok Oliver en onze ezeldrijver Jezus zorgen goed voor ons. Het kamp is altijd al opgeslagen als we arriveren. De ezeldrijver haalt ons elke dag in, nadat hij alles heeft opgeruimd en opgepakt. Rond 20.00 uur staat de warme maaltijd klaar en zitten we met z’n allen in de keukentent te genieten van de warmte van het kooktoestel. Stel je voor, je zit in een tent op 4600m hoogte in een immense grote vallei met rondom witte bergpieken. De kaarsjes gaan aan, je hoort niets, helemaal niets. Je geniet van de maaltijd en je geniet van elke minuut, een bijzondere ervaring.

Na het eten krijgen we nog een Mate de Coca (cocathee tegen hoogteziekte), een laatste blik op een heldere sterrenhemel en dan gauw naar ‘bed’. De nachten zijn koud, het vriest regelmatig en ik doe de eerste 3 dagen geen oog dicht. Ook weer een hoogteziekte symptoom, het maakt me niet uit, de bergen geven me zoveel moois terug, het interesseert me niet meer hoe moe ik ben. Ik heb geen twijfels, dat ik het niet red. Het is een kwestie van accepteren en zo goed mogelijk omgaan met jezelf. De ene persoon heeft er last van, de ander niet, je kunt er weinig aan doen behalve acclamatiseren en heeeeel goed naar je lichaam luisteren. Bewust neem ik geen hoogtemedicatie, ik wil mijn eigen lichaam voelen. Na 3 dagen wordt het een stuk beter. Gelukkig, want daardoor kan ik optimaal van het landschap genieten en waren de twee 5000 meter passen eigenlijk vrij gemakkelijk te ‘beklimmen’!

Onderweg komen we een Nederlands stel tegen, Victor en Caroline. Ze zijn hier op zomervakantie en lopen deze route zelfstandig! Bepakt met basisuitrusting en 10 dagen eten! Voor ons geen optie, we zijn daar niet op getrained. Het verdient heel veel respect, zeker als je bedenkt, dat ze in drie weken heen- en terugreizen, aan hoogte moeten wennen, 2 meerdaagse trekkings doen en niet dagelijks met wandelen bezig zijn. Het eten voor 10 dagen is precies uitgemeten/gewogen. Vers fruit, vlees en groenten gaan niet mee, dat weegt teveel. Logisch, maar zeker een gemis aan nodige bronnen, het lijkt wel alsof je energie steeds meer opraakt, aldus Caroline. Het feit, dat je ook dat als uitdaging kan zien is voor ons nieuw. Wij slepen altijd allerlei soorten eten op de fiets mee, een kilootje meer of minder maakt bij het fietsen niet zoveel uit. Wat een sympathieke bikkels, die twee! Op hun laatste avond in Huaraz gaan we samen uit eten, bijzonder gezellig en interessant om deze echte bergwandelaars te leren kennen.


DE TOPDAG VAN DE HUAYHUASH TREKKING
Het is 30 juli, zomer in de Cordillera Huayhuash. Gisteravond vertelde Oliver al, omdat de wolken oranje kleuren, krijgen we morgen goed weer. Wij worden wakker als het licht is. We ritsen de tent open, dat gaat moeilijk, want het heeft behoorlijk gevroren en als we om ons heen kijken zien we dat het lichtjes heeft gesneeuwd! Dat is vrij uitzonderlijk! Er is geen wolkje aan de lucht. Dit belooft wat vandaag, dat voelen we allemaal! We hebben er zin in!

Even later krijgen we, zoals elke morgen een warme ‘Mate te Coca’ aan de tent bezorgd door onze gids. Gevolgd door een heerlijk ontbijt in de vorm van ieders 2 warme broodjes met jam en boter en 2 warme voedende ‘brinta’drankjes. We lopen met z’n vieren alvast wat vooruit, want de gids is nog een beetje aan het opruimen. Maar om het pad te vinden valt niet mee, zeker niet met een laagje sneeuw. We zitten verkeerd, wachten op de gids en stijgen uiteindelijk in zo’n 2-3 uur in zigzagstijl naar boven. Iedereen volgt de voetstappen, die de gids in de sneeuw maakt. Even voel ik me een echte bergbeklimster! Dat slaat nergens op, want het enige dat ik draag is mijn camera! Ik zou me dus eerder reisfotografe moeten voelen. Een moment van sneeuwbalgooien hoort er natuurlijk bij! Onze gids maakt met al zijn creativiteit een minisneeuwpop. Het lijkt wel een stijle skihelling, die we naar boven moeten klauteren.

En dan komt het….. de gids is al boven, schreeuwt honderduit, hey amigo’s vamos, vamos!!! Schijnbaar ziet hij iets bijzonders…. We stijgen in slakkentempo, het gaan bijzonder goed. Nergens last van, heerlijk frisse lucht, wat een ervaring. Langzaam naderen we de pas. Boven me zie ik het einde van de besneeuwde helling, die tussen 2 bergketens in ligt. Maar wat zit er achter deze helling? De spanning stijgt, we zijn ontzettend benieuwd, hoe zal het eruit zien, het moet wel bijzonder zijn als de gids het uitschreeuwt van geluk, terwijl hij hier al tientallen keren is geweest!

We komen dichterbij en dichterbij… en dan opeens, opent zich voor ons een waanzinnig landschapsgordijn in verticale richting, stukje voor stukje. Eerst zien we witbesneeuwde bergtoppen, dan worden de bergen steeds groter, het lijkt wel of ze naar boven stijgen bij elke meter, die we naderen. Het is zelfs een hele bergketen met verschillende lagen en in vele kleuren. En als we dan eindelijk bovenstaan…. De pupillen van onze ogen verwijden zich, onze monden staan wijd open vol verwondering, je raakt hiervan geemotioneerd, wat een waaaaaaaaaaaanzinnig uitzicht!

We zien witte bergen, gletsjers en in het diepe dal tussen deze puntige bergen een turquoise ovaalvormige laguna! We schreeuwen het uit met zijn allen, wat een droomlandschap, zooooo ongelovelijk mooi, aangeschenen door de zon, een bijzonder schouwspel! Ik probeer alles in me op te nemen en voor 300% te genieten. Alles komt samen: het feit dat je in staat bent de 5070m te behalen, de beloning van een uitzicht dat zijn weerga niet kent. Je krijgt er de kriebels van in de buik. We zijn allemaal apetrots op onszelf! Even denk ik heel diep aan mijn dierbaren thuis.
De St. Antoniuspas ligt niet in de normale trekkingroute, maar wij wilden dit dolgraag zien! En terecht!

De overige dagen zijn goed te doen en ook alle dagen zijn bijzonder. We hebben verder weinig lichamelijk klachten, waardoor we nog meer genieten van deze spectaculaire landschappen. Wat een wereld, een puurheid op zich! De laatste dag nemen we een rustdag. We wandelen wel naar een hogergelegen laguna, opnieuw in prachtig turquoise en ovaal van vorm.
In de avond worden we beloond met een zonsondergang die de witte bergen oranje kleurt. De bergen spiegelen in de laguna, een mooi slotmoment, voordat we de volgende ochtend om 5 uur opstaan en in 5 uren terugwandelen naar de plek waar het busje op ons wacht om ons in de bewoonde wereld te brengen.



TERUGRIT UIT HUAYHUASH, EEN VERHAAL OP ZICH
In Llamac staan 2 bussen. 1 collectivo (minibusje) een een grotere bus, beiden van dezelfde maatschappij. Wij nemen de collectivo, want daarvoor is gererveerd. Mooi, de terugtocht begint. We zien uit naar pizza, koffie, taartjes, warme douche, internetten en alles wat een stad nog meer te bieden heeft. Alles wordt weer bovenop het dak geladen, het lijkt wel of de bovenkant zwaarder is dan de onderkant, maar dat is hier vrij normaal. We zijn nog geen half uur op pad, de man geeft plankgas en zou in de formule 1 race niet misstaan… met als resultaat een lekke band! Niet zo verwonderlijk, gezien zijn rijstijl in combinatie met het gewicht van dit busje en de toestand van de weg. Wat nu? Er is een reserveband, maar die band ligt ergens ver verscholen tussen alle bagage op het dak. Bovendien is die band rijp voor de sloop. Maar we hebben geluk! De grote bus komt achter ons aan, alles wordt overgeladen en we kunnen verder. Mijn zitplaats is Gerrit’s schoot in het middenpad. Kortom, de bus zit stampvol en het dak is ook meters hoger door alle bagage van de diverse wandelaars en handel van plaatselijken. De nieuwe chauffeur is geen racer, maar het tegenovergestelde. Af en toe moeten er mensen uit, stukje over een heuvel wandelen, zodat de bus een stijler stukje omhoog kan rijden i.v.m. het gewicht. Dan weer instappen en dit tafereel herhaalt zich enkele malen. Als de chauffeur over een grotere hobbel moet rijden, slaat de motor af en hij krijgt de bergversnelling ook moeilijk te pakken. Toch al met al houden we de stemming erin! Het is het een grote komedie, de manier waarop dit allemaal gaat. Relativerend gezegd: gratis vermaak! Het feit dat onze chauffeur zo ontzettend langzaam is leidt echter tot het volgende…

we missen de bus in Chiquian en dus de aansluiting naar Huaraz! Daar staan we dan, de bus rijdt voor onze neus voorbij en dat betekent dat we niet op tijd of niet in Huaraz zullen aankomen vandaag. Oliver, onze gids, gaat uit op onderzoek! De plaatsen, die wij gereserveerd hadden in de wegrijdende bus zijn door de busmaatschappij verkocht aan andere passagiers….. niet zo vreemd, want de bus waar wij in zaten was 40 minuten te laat. Naast ons groepje is er nog een stel Zuidafrikanen gestrand en daarnaast de 2 Nederlanderse bergwandelaars Victor en Caroline. Oliver is woest, want wie betaalt nu wat en wanneer komt er vervoer, komt er ueberhaupt nog vervoer? Hij overlegd met het hotelpersoneel, dat ook een zekere rol heeft in het vervoer schijnt….. Oliver heeft een oplossing! Er schijnt een busje langs te komen rond 17.00 uur. Dat gebeurt ook, maar deze is vol! Israeliers stappen in, de 2 Nederlanders doen een poging tot meerijden, maar ze mogen niet mee, het is vermoedelijk privevervoer. Wat nu? Oliver heeft een nieuw idee. We blijven hier overnachten, dat kost 10-15 sol per persoon (3- 4,5 dollar) en dan kunnen we morgen met de bus om 5.00 uur in de ochtend mee naar Huaraz. Wel moeten we op een zitje in het gangpad zitten, want de bus is eigenlijk al volgeboekt. We kijken elkaar aan. We hebben helemaal geen zin om in dit gat te overnachten, laat staan morgenvroeg om 5 uur op te staan en 3 uur lang op een houten plank zittende vervoerd te worden als haringen in een blik. Bovendien is de vraag of we wel meemogen, want je weet het hier maar nooit! Charley, Leondra en de Zuidafrikanen zijn meer lowbudget en overwegen te overnachten. Oliver gaat na onze opdracht informeren wat de huur van een bus kost. Dat duurt uiteraard 3 lang 4 breed. Resultaat 400 sol (130 dollar) Veel te veel…. Wat doen we? Oliver probeert te onderhandelen, dat kost ook weer de nodige tijd en lukt niet. Er is geen concurrentie en de chauffeur ruikt dat we naar ‘huis’ willen. Dan belt Oliver met zijn baas, die kan een goedkoper busjes sturen, dat duurt MAAR 1,5 uur! En we staan hier al zo’n 3 uur te overleggen. Na een lange berekening en diverse calculaties, besluiten we om de bus in te huren. We betalen ieders verschillende bedragen, omdat niet iedereen hetzelfde kan betalen. Daarnaast krijgt iedereen de ov-kosten terug via het agentschap, schijnt... Uiteindelijk besluiten we de bus in te huren. Deze man benut vermoedelijk de bus van de maatschappij voor dit aantrekkelijke priveritje. Wij betalen samen met de Nederlanders 200 sol, de anderen de rest en dus iets minder, maar dat maakt ons niet uit. De deal is gesloten, voor de gidsen wordt ook betaald. Gelukkig heeft Victor, de Nederlander, als enige genoeg geld bij zich, waardoor hij als tijdelijk financier optreedt. En dan eindelijk, er is een bus, er is een chauffeur gevonden en we lijken op pad te gaan. MAAR buiten is Oliver opnieuw aan het discussieren wie nu precies de schuld heeft, dat we ons vervoer hebben gemist, wie waarvoor moet betalen en wie waarvoor verantwoordelijk is…… en dan loopt Caroline naar buiten om aan te geven dat het nu VAMOS is! Ophouden met discussieren en gassen met die bus! De bus vertrekt, een fijn gevoel, na 4/5 uur wachten en onderhandelen…. De Zuidafrikanen gaan in de bus opnieuw een hele discussie aan, want zij hadden nl. al kaartjes gekocht voor de bus van morgen en dat geld willen ze weer terug. En dan reist de vraag opnieuw: van wie krijgen ze het geld terug? Ze stellen zich wat pinnig op, waardoor de chauffeur nog niet de voet in de pedalen zet. Charley wordt ingeschakeld om alles te vertalen….. en dan eindelijk daar gaan we dan….. moe en voldaan komen we 5 uur later aan in Huaraz. Wij gaan met de beide Nederlanders naar de frietkeet aan de straat. De maaltijd valt er voor ons goed in, maar voor de Victor en Caroline is het even wennen om papas fritas con pollo te eten na 10 dagen lichte maaltijden.

We geven onze gids Oliver een flinke fooi, hij heeft zijn best gedaan! Dat het leven hier anders is, is meer dan duidelijk. Bij een Nederlandse organisatie had men allang gezorgd voor alternatief vervoer, zonder dat de toerist zich daar druk over hoeft te maken, laat staan daarvoor betaalt! Sterker nog, een alternatieve oplossing is vrijwel altijd voorhanden. Hier worden de oplossingen ter plekke bedacht. Een andere manier van leven. Desalniettemin levert het weer een mooi verhaal op en levensverrijking voor de geduldigen en relativerenden onder ons!


FIETSEN OP HOOGTE, ZWAAR AFZIEN IN DE CORDILLERA BLANCA
Na de Huayhuash Trekking en enkele dagen rust krijgen we weer fietsdrang! Aangezien we voldoende hoogtetraining hebben gehad, zien we het helemaal zitten om voor de moeilijke maar mooiere optie te gaan. We willen de Cordillera Blanca doorkruisen en daarvoor moeten we een pas over van 4880m en dat op een gravelroad! We vertrekken uit Huaraz (3090m) en fietsen in driekwart dag in richting Catac (4010m). Kort daarna begint de gravelweg langs bijzondere planten en langs gletsjers.

Op het moment dat we de gravelweg opgaan merk ik (j) dat het meteen een stuk zwaarder gaat. Dat is normaal, maar de hoogte speelt toch opnieuw een rol. Ik lijk niet vooruit te komen en rond 17.00 uur zetten we onze tent op in het prairie-achtige landschap. Wandelen met een cameraatje op 4000m is een stuk gemakkelijker dan fietsen met bagage op dezelfde hoogte, dat is nu al te merken. Ik krijg de pedalen nauwelijks nog in het rond en hoop dat het morgen beter gaat. Gerrit daarentegen is in opperbeste gesteldheid.



We zijn vroeg op, vandaag wordt het de dag dat we de pas overgaan. En dat betekent dat we nog minimaal 800m moeten stijgen. We passeren het eenvoudige bezoekerscentrum en zien toeristenlama’s (ze zijn er neergezet en bekleedt met kleurige details). Deze route staat ook bekend vanwege een bijzondere plant. Puya Raymondii
Er volgen wat kleine stijgingen rond de 4300m hoogte en ik voel me opeens steeds slapper, slomer en vermoeider worden. Het duurt niet lang en ik kom zelfs de kleinste stijging in de weg niet meer fietsend op. Gerrit schuift me de moeilijkste stukjes door en volgt me daarna op zijn eigen fiets. Bij een zigzagweg naar boven lijkt al mijn energie op te zijn. Ik blijf maar hijgen na elke kleine stijging. Uithijgen, weer op de fiets, weer afstappen uithijgen en ga zo maar door. Het herstel is er wel, alleen is het maar van zeer kortte duur. Ik voel me compleet op en stel voor om de pickuptruck, die langs de kant van de weg staat te vragen ons naar de pas te rijden. Gerrit vindt dit geen goed plan, hij is er van overtuigd, dat we het samen wel gaan halen. Ik stap opnieuw weer op mijn fietsje, doe vreselijk mijn best en Gerrit blijft me op elk moeilijk moment schuiven. Waar hij de kracht vandaan haalt, Joost mag het weten.
Ik fiets stukjes, duw mijn fiets stukjes omdat ik niet KAN fietsen (dat schiet helemaal niet op). Ik vind het vreselijk, vooral omdat ik voor het eerst in mijn leven aan de grens van mijn lichamelijke kunnen zit! Tijdens de Huayhuash trekking kon ik mijn ademhaling reguleren door zeer langzaam te lopen. Maar voor fietsen heb je een bepaalde snelheid nodig. Uiteindelijk, na uren, behalen we de pas van 4880m. Niet spectaculair. Het is berenkoud, het sneeuwt een beetje en het waait. Met uitzicht over een gletsjer fietsen we aan de andere kant gauw naar beneden om op lager niveau onze tent op te slaan. Maar na ongeveer 5 km blijkt de weg weer te stijgen. Het is rond 16.00 uur en ik zie het niet meer zitten om verder te fietsen. We besluiten om op hoogte te kamperen van 4600m. We eten spaghetti en er komt zelfs een bergbewoner langs (vlakbij stond een rieten hutje). Ze brengt in ruil voor een geldbedrag haar gebakken aardappeltjes en vreemd vlees. Zeer bijzonder, op zo’n hoogte waar vrijwel niemand woont. We nemen het graag aan, geven haar een ruim bedrag en genieten van dit voorgerecht. Onze benzinebrander doet het uistekend, we koken in de tent en als we warm zijn duiken we de slaapzak in. Ik doe opnieuw weer geen oog dicht, gebruik de tijd om over allerlei dingen na te denken.
De volgende dag staan we vroeg op, de zon schijnt! We nemen alle tijd om de boel in te pakken, want ik voel me nog behoorlijk geradbraakt. We moeten opnieuw een pas over, maar volgens de beschrijving bestaat dit gedeelte uit geleidelijk stijgen. Dat is ook zo! Ik voel me een stuk beter, kan langer doorfietsen, maar het blijft lastig. Gerrit duwt me nog steeds door stijlere stukjes heen en ik schuif regelmatig mijn fietsje. Maar uiteindelijk is de beloning er! Als we op ongeveer 4700m zijn, zien we een landschap van grootse schoonheid. Rondom zien we pieken van de Cordillera Blanca, de lucht is kraakhelder. We zien gletsjers en prachtige dalen. Er is in uren geen auto gepasseerd, we hebben geen mens gezien. We hebben dit landschap helemaal voor ons alleen. Ik voel me dankbaar, ondanks dat ik gisteren de zwaarste fietsdag van mijn leven heb meegemaakt. We maken vele foto’s en ik ben weer in zover om van alles rondom me heen te genieten. En als ik weer in staat ben om plezier te beleven aan foto’s maken, dan voel ik me weer goed. Dit gedeelte is met stip het allermooiste fietsmoment van de reis! Aan het einde van de gravelroad komen we precies uit bovenop de pas van de geasfalteerde weg. Er volgt een heerlijke afdaling in de zon van vele kilometers. Dag Cordillera Blanca, dankjewel voor al het moois, dat je ons hebt laten zien, je aantrekkingskracht is groots, we houden van jou!