Na 25.000 kilometer fietsen vanaf Alaska zijn we nu in het Chileens Argentijnse merengebied aangekomen.

In Alaska gestart en inmiddels 25.000 km verder. We bevinden ons in het prachtige merengebied van Chili en Argentinie. We beklimmen een nog werkende vulkaan, passeren maar liefst 6 keer de Andes en we zijn uitgenodigd bij een Franse levensgenieter!

We fietsen door een droog en mooi landschap langs de oostkant van de Andes in Argentinie.
Opeens stopt Gerrit! Wat is er? Gefeliciteerd! Waarmee? Er staat 25.000 km op de teller! Wow, dat is niet mis zeg. We staan letterlijk even stil bij dit moment, alhoewel het natuurlijk helemaal niet uitmaakt of je nu 24.999 km hebt gefietst of 25.001 km. Toch is het gewoon een mooi rond getal en bovendien fietsen we meer kilometers op onze fiets, dan dat we in Nederland via het drukken met je voet op het gaspedaal per auto rijden! We ‘vereeuwigen’ ons door steentjes in de vorm van dit ronde getal neer te leggen en denken…. goh, dat is toch best wel een eindje fietsen geweest. We hebben er 1,5 jaar over gedaan om van Alaska naar het merengebied van Chili te komen! Even later komen we een grote Argentijnse familie tegen langs de kant van de weg, ze hebben autopech. Wij zijn een welkome afwisseling in dit rustige landschap, zoals zij dat ook voor ons zijn.

We krijgen vier visitekaartjes mee en ze vragen ons of we a.u.b. langskomen! Onze ervaring met Argentijnen is bijzonder positief. We hebben het gevoel, dat ze de Italianen van Zuid Amerika zijn, het zijn echte levensgenieters! Op een van de uitnodigingen kunnen we snel ingaan, het ligt op 2 dagen fietsen. Locatie: de supermarkt van Chos Malal! Mevrouw is eigenaresse en ze ontvangt ons hartelijk. We krijgen frisdrank en cake en ze laat ons prachtig boekwerk zien. Haar zoon heeft met 3 andere mannen de wereld omzeild, ergens in de jaren negentig. Ze is apetrots! En als ik haar vraag of het soms ook moeilijk is geweest voor haar, beaamt ze dat. Het gemis van haar zoon, drie jaar lang en de gevaren op zee…. het is ongetwijfeld moeders ‘eigen’.

HET MERENGEBIED VAN CHILI EN ARGENTINIE

Het Chileens Argentijnse merengebied met de Andes als ruggegraat is van ongekende schoonheid.

De Argentijnse kant is droger, hier stromen rivieren met gletsjerwater in olijfgroene kleur door dorre landschappen. Uniek om te zien! De Chileense kant daarentegen is groener dan groen, het regent er veel meer. Beide kanten van de Andes zijn verrijkt met azuurblauwe meren en witbesneeuwde vulkanen. De sneeuwgrens ligt hier een stuk lager dan in Bolivia en Peru en dat betekent dat je dicht langs vulkanen kunt fietsen. Het water in de rivieren is zo helder en schoon, regelmatig kun je een regenboogforel zien. Het klimaat is mild. Niet voor niets een toeristische regio bij uitstek. We verheugen ons al heel erg lang op dit gebied. En aangezien we beide kanten van de Andes willen zien, fietsen we 6 keer een pas over, steeds heen en weer… alsof we nog niet genoeg berggeweld hebben gehad!

PASSIE VOOR PASSEN
Ach, dat kan zo zwaar niet zijn, een pasje van 1864 meter, een beetje gravel…

Na 5 passen maken we de balans op! Ik (j) heb nog nooit zo vaak en zo lang mijn fiets naar boven geschoven en de wegen aan de Chileense kant van de Andes zijn de slechtste, die we gedurende de hele reis hebben befietst! Goed, je bent in conditie en je komt ook wel over de passen heen, maar gemakkelijk? Nee, dat zeker niet! Zo zijn we met windkracht 9 de eerste pas overgekomen, duwend!

Bij vrijwel alle andere passen hebben we ook regelmatig moeten schuiven. Hey Gerrit, ik ga meedoen aan het “WK Schuif Je Fiets Omhoog” nieuwe olympische discipline en ik ga hoge ogen gooien. En het voordeel is: mijn armspieren worden ook eens getraind! Hoezo relativeren? Het ergste van een van de passen was, het naar beneden schuiven van je fiets. De stijle weg met stijle schuin aflopende bochten en voornamelijk bestukt met grote losse keien! Duw de fiets door de grindbak naar beneden, wat een lol, maar voorzichtigheid is nu eenmaal geboden. Naar beneden schuiven is natuurlijk gemakkelijker dan naar boven schuiven, maar dat is niet waar een fietser op zit te wachten!

Het heen en weer fietsen over de Andes is wel bijzonder, we komen door diverse nationale parken, fietsen dicht langs vulkanen over lavavelden, zien oeroude araucaria bomen. En af en toe genieten we van een thermaal om het ‘luie’ zweet kwijt te raken.

BEKLIMMING VAN DE NOG WERKENDE VULKAAN, DE VILLARRICA

In het noordelijke deel van het merengebied van Chili is de nog werkende vulkaan Villarrica te vinden. Deze prachtige vulkaan stoomt er nog goed op los en is eveneens te beklimmen! Het schijnt spectaculaire te zijn, want je kunt met een beetje geluk de magma in de krater zien en het uitzicht is overweldigend volgens andere reizigers! Er is geen klimervaring vereist! De weersgoden zijn ons goed gezindt en we besluiten om onze eerste vulkaan te ‘beklimmen’. De excursie is goed georganiseerd. Algemene regel: maximaal 6 personen per gids. Met een busje rijden we tot aan de sneeuwgrens in gezelschap van een Duits en een Australiaans stel. De gids geeft ons een korte veiligheidsinstructie hoe we de pikkel moeten hanteren, mochten we naar beneden glijden. Ik hou dit ´laatste´redmiddel stevig vast! We lopen in een rijtje achter hem aan, letterlijk in zijn voetsporen door de sneeuw. De bedoeling is dat je je voet vast stapt, zodat je stevigheid creeert. Gewapend met deze pikkel (soort bijtel in het groot met een puntige en een minder puntige kant) wandelen we door de sneeuw via de stijle hangen van de vulkaan naar boven. Met een mooie gele helm op, voel ik me een mijnwerker op expeditie! Het is wel stijl, maar de concentratie wint het opnieuw van mijn hoogtevrees.

Na ongeveer 4 uur kriskrassen kom je boven. Er zijn vele andere groepjes, het lijken wel mierenslierten, zoals ze deze berg bewandelen, want klimmen is niet aan de orde, gelukkig. Boven aangeland, zie je een immense grote en diepe krater, die voortdurend stoom afblaast. Indrukwekkend. Je kunt een heel stuk over de kraterrand lopen. Wel is het oppassen i.v.m. inademen van de toxische gassen. Het uitzicht is betoverend, rondom zie je diverse vulkanen, vulkanen waar we langs zijn gefietst, de prachtig blauwe meren, overige bergketens en de plaatsjes, die we nog gaan aandoen per fiets. Schitterend, een topattractie, overweldigend!
En dan komt het! We ‘gaan’ we naar beneden, maar op een hele speciale manier!

We krijgen een extra broek aan en denken, waar zal deze voor bedoeld zijn? Je houd het niet voor mogelijk, maar wij doen aan ‘vulcano-gliding’. En daar ga je dan, je zit op je kont en je laat jezelf naar beneden glijden, we sjezen als sleetjesrijders van zo’n vulkaan af. Wat een belevenis omgeving door dit immense mooie landschap! Het lijkt wel sneeuwkajakken, omdat je de pikkel kunt benutten als roeispaan om nog meer vaart te maken. Het glijden wordt afgewisseld met stukjes wandelen en in no time zijn we weer beneden. Alle groepjes gedragen zich net als een stel kleine kinderen, heerlijk…. joelen, schreeuwen en lachen! De excursie wordt afgerond met een ‘après glide’…. een biertje!

OP BEZOEK BIJ EEN FRANSE VLIEGVISSER

We zijn in Cafayate, een kleinere wijnregio in Noord Argentinie en op weg naar het merengebied. Na een lange fietstocht in heerlijk weer, zitten we in dit dorpje op een terrasje. Ieders voorzien van een liter Salta bier en een bord vol met heerlijke empanadas. Verderop zitten eveneens toeristen. We zwaaien en even later komt de man naar ons toelopen. Het is een Fransman en hij woont in San Martin de Los Andes, DE toeristenplek in het Argentijnse merengebied waar we over 6 weken zullen arriveren. Hij helpt ons met de route en nodigt ons uit. Please come and visit me, it’s a beautiful region where I live. You can stay in my house, I will cook for you…. een dolenthousiaste man. We wisselen mailadressen uit nemen na 10 minuten alweer afscheid van hem en zijn vrouw. Fantastisch, iemand spreekt je aan en nodigt je uit, het blijft bijzonder, ook al hebben we het al vaker meegemaakt! En ons principe is…. we accepteren elke uitnodiging. Naarmate we het merengebied naderen, blijven we via mail in contact. Na de vulkaanexcursie in Villarrica mailen we opnieuw. Hola Guy, we zijn de vulkaan afgegleden en we naderen je woonplaats, we zijn inmiddels 4 keer de Andes overgefietst in dit gebied. Hij reageert: you are ‘crazy’! Ik denk waarom dan? Omdat we passen befietsen en er in zuidelijke richting maar 200 km mee vooruit komen of omdat we van een vulkaan afglijden? Huh? Geen idée. Of is het omdat we zo’n lange tocht maken? Het zal alles bij elkaar zijn vermoedelijk….

En dan zijn we er, nadat we opnieuw een pas waren overgefietst in de regen en in de kou, daar zijn we totaal niet meer aan gewend. We nemen een hostel, want de Fransman is uit eten met kennissen die avond. De volgende morgen melden we ons bij hem. Hij woont in een prachtig groot huis. Zijn naam is Guy en zijn vrouw heet Francoise. We worden hartelijk verwelkomd. Door de huisbediende wordt koffie gezet, we krijgen croissants en op de achtergrond horen we Franse chansons. We krijgen een prachtige kamer met eigen badkamer, wat een weelde! Guy heeft een topbaan als Executive gehad bij een Franse autoproducent en is sinds zijn 52 levensjaar met pensioen. WANT zoals hij met geur en kleur vertelt, hij wilde vliegvissen in Patagonie. Hij heeft keihard gewerkt, vele uren per dag, zijn collega’s geloofden hem niet. Vliegvissen in Patagonie? Jij? Nee…..

Hij heeft het prima voor elkaar, woont normaal gesproken in het Caribbisch gebied en heeft een derde huis in Frankrijk. In de Argentijnse zomer is hij hier thuis. Deze man heeft de wereld gezien, kan waanzinnig enthousiast vertellen over cultuurverschillen. Hij bekijkt cultuurverschillen altijd met een knipoog, relativeren is een kunst. Hij straalt, praat met handen en voeten en is een levensgenieter pur sang! We communiceren in het Engels en met Francoise in het Spaans. We worden van voren tot achteren verzorgd. Krijgen in de middag een overheerlijke lunch en in de avond een driegangenmenu met hapjes vooraf….. en altijd gepaard gaande met wijn! De Fransen houden van het leven en van goed eten, want hij eet elke dag op deze wijze. Het Nederlandse eten….. zijn gezicht spreekt boekdelen. Hij houdt erg van ons land en zegt: you have very good businessmen, but the food…. well, Germany is worse. Er wordt veel gelachen. Met kerst verwacht hij 40 mensen die bij hem op bezoek komen! Hoe meer zielen hoe meer vreugd. We gaan mee voor een poging vliegvissen maar dat draait op niets uit, want het waait keihard. Wel bekijken we een mooie vliegvislocatie en leren we veel over deze manier van vissen. Na 3 dagen en 2 nachten nemen we afscheid, een stukje Franse cultuur op Argentijnse bodem.

ROUTEDISCUSSIES
Op de routekaart van Zuid Amerika op onze website staat een groot vraagteken. We zijn nu bij het vraagteken (het zuidelijke deel van het Chileens Argentijnse merrengebied) aangekomen en zouden nu toch duidelijkheid moeten hebben over ons routevervolg? Het lijkt eenvoudiger dan het is…

We gaan zuidwaarts Gerrit! Ik weet het niet, het klimaat is daar shit, dat zei Thomas. Hij fietst al weken door de regen en ik heb weinig zin in modderfietsen. Thomas zegt steeds tegen zichzelf, het is leuk het is leuk het is leuk en dat is het niet! Hij noemt het Schlammtour! Prutweer is het daar! Oh, nou dan gaan we noordwaarts terugfietsen langs de woestijnkust van Chili? Dat kan, maar daar heb je rolling hills en Kuestennebel zei Harald. Wat? Nou, veel op en af fietsen met de wind tegen en er is altijd mist aan de kust, daar wordt je depri van. Tja, klinkt niet echt aanlokkelijk. Ok, dan gaan we gewoon oostwaarts naar de kust en dan noordwaarts naar Buenos Aires toch? Ja, maar daar is het nogal heet en daar zijn grote steden. Bovendien is het dan vakantie tijd in Argentinie dan is het aan de kust massaal druk. Oh, dat is ook niks. Laten we dan een stukje verder zuidwaarts fietsen door Argentinie, de mensen zijn bijzonder vriendelijk en het is er droog en dus warm. Ja, leuk, maar er is voornamelijk pampa, dus landschappelijk niks te zien. Wat doen we hier dan ueberhaupt? Geen idée, fietsen denk ik. Grrrrrrrrrrrrrrrrr ik word er gek van Gerrit! Waarom hebben we dan geen vastomlijste planning, dan hoeven we er niet over na te denken! Daar wilden we toch juist vanaf? Oh ja…

De beslissing

En dan uiteindelijk nemen we een beslissing. We fietsen over het Chileense eiland Chiloe, gaan daarna over met de boot naar Chaiten. Chaiten ligt vrijwel aan het begin van de lange gravelweg naar het ulitieme Zuiden, genaamd de Carretera Austral. We fietsen een stukje over deze weg en steken dan de eerstbeste pas weer over naar Argentijnse bodem. Vervolgens zullen we weer noordwaarts fietsen in richting Bariloche, we komen daarbij door twee nationale parken. We laten het zuidelijke deel van Patagonie schieten. Dan hebben we nog twee eindattracties, namelijk Buenos Aires bezoeken en Iguazu, de grootste watervallen ter wereld! We willen graag in het juiste klimaat blijven fietsen en dit lijkt het ei van Columbus. YES, eindelijk, we zijn eruit!

En opeens treffen we 2 fietsers, die in Chili wonen en een fietsboekje hebben uitgebracht over de hele Carretera Austral! De weg, die we juist niet wilden nemen. Het is er zo ongelovelijk mooi zeggen ze…Wat nu? Het landschap moet prachtig zijn, afwisselend en het klimaat schijnt reuze mee te vallen de de wind waait meestal in de rug….. en toch….. het warmere weer, de Argentijnse cultuur trekt ons ook…. wellicht nog een stukje door Uruguay….. opnieuw weten we het niet!

We denken na, wat willen we? En we komen tot de conclusie, dat we dat doen waar ons hart ligt! Argentinie! De menselijke warmte van de Argentijnen en het heerlijke weer wint het van de prachtige landschappen en de gesloten houding van de Chilenen.
Het liefst wil je alles, goed weer, prachtige landschappen, een gastvrije bevolking, wind mee…. maar de wereld is niet perfect en juist dat maakt het bijzonder interessant. We zijn eruit, we gaan terug naar Argentinie! Alleen al de gedachten eraan doet mijn hart verwarmen. Chili heeft mooiere landschappen vinden wij, maar de bevolking is over het algemeen bijzonder terughoudend. Bovendien is de prijs-kwaliteit verhouding naar onze maatstaven niet helemaal in evenwicht.

De meeste fietsers, die in Alaska starten, hebben de fietsdrang om het uiterste Zuiden, Ushuaia, te bereiken. Wij hebben die drang nooit gehad, we zijn geen puntenfietsers. Als we niet voortdurend door de Andes waren gefietst en niet voortdurend oost-west waren gefietst door Centraal Amerika, waren we allang in Ushuaia geweest. Elke fietser heeft zo zijn eigen wensen. Natuurlijk zullen we het mooie landschappelijke Patagonie missen, de grote gletsjers en het nationale park Torres del Paine. Wie weet is het iets voor een volgend leven. Je moet ook nog wat te wensen overhouden. De Carretera Austral is nl. ook nog eens behoorlijk zwaar en als het weer niet meezit, zie je niks en is het bikkelen. Bikkelen hebben we in Peru en Bolivia voldoende gedaan. Wij kiezen voor een cooling down door Argentinie, vanavond leggen we weer een steak op de barbecue, kopen een heerlijke Argentijnse wijn en praten met onze campingburen, de vriendelijke mensen uit Maximaland!

WAAR ZIJN WE NU?
Momenteel bevinden we ons in El Bolson, zo’n 125 km ten Zuiden van Bariloche. Bariloche ligt aan de zuidoostkant van het Argentijnse merengebied. Na Bariloche fietsen we in richting Buenos Aires, via de mooie playa’s ten Zuiden ervan. Bijbruinen aan de playa’s, shoppen in Buenos Aires…. we zin in!