In de fietserstrein door Noord Peru!



Een bijzondere Ecuadoriaans/Peruaanse grensovergang, fietsen door de zandbak van de Noord Peruaanse woestijn, bezoek aan de Casa Cyclista en na 36 tunnels en vele ruige bergen bereiken we de vallei van de Cordillera Blanca! Niet met z’n tweeen, maar in het gezelschap van 3 andere fietsers. We zijn een 5-pack, een fietserstrein!

Het fietserswereldje is klein. De een weet van het bestaan van de ander, zeker in Zuid Amerika. De digitale snelweg is DE manier om met elkaar contact te leggen, elkaars website te lezen en te weten waar andere fietsers zich bevinden. Zo komen we via een Engels stel, dat we in Panama hebben ontmoet (en nu op korte afstand achter ons zitten) in aanraking met fietsbelg Wouter. Via hem leren we Gregg, een Amerikaan kennen en Harald uit Duitsland. Wat blijkt? We hebben ooit eens met Harald gemailed, omdat een hoteleigenaar in Zacatecas (Noord Mexico) ons het visitekaartje van deze Duitse fietser liet zien. En nu ontmoeten we elkaar in levende lijve via een andere weg. In het gezelschap van deze drie mannen fietsen we vanaf Loja/Ecuador een klein aantal weken samen tot aan de Cordillera Blanca.


VOORSTELLEN FIETSEQUIPE
Wouter (26) de Brusselse fietsbelg, gestart in Mexico City. Van oorsprong barman, houdt ervan om dagelijks aan zijn fiets te prutsen, rijdt met een vrachtwagen (fiets met aanhangertje), heeft 2 tenten bij zich, draagt een oranje gebreide muts, is broodmager volgens hemzelf maar eet tegen de klippen op, vooral taartjes! De Benjamin van ons fietsteam, jong en avontuurlijk, heeft zijn route van Midden Amerika naar Zuid Amerika verlegd. IMG_5248.JPG
Harald (45) de Duitser uit Schwaben, gestart in Alaska. Fietst altijd in spijkerbroek en blouse. Bij veel wind blaast deze blouse zich op, hij lijkt dan een Michelinmannetje. Zijn grondstof voor energie is bier. Hij spreekt met luide stem Spaans met een groots Duits accent, is ingenieur in het berekenen van stralingsinvloeden (zoals bv. hangars) op navigatiesystemen van vliegtuigen en grondnavigatie op vliegvelden. Hij praat niet veel, maar wel raak! Harald kluift zijn botjes altijd tot op het bot toe af. Is ontzettend aardig, mensen schrikken eerst van zijn luide stem, maar in no time wint hij ieders hart. Hij kan enorme bekken trekken. Zijn fietsstijl wisselt van keihard voorbij sjezen tot aan zwaar ploeteren achteraan.

Gregg (31) de Amerikaan (VS) uit Seattle, gestart in Alaska. Is een fietsende fotograaf met professionele camera en groots statief. Heeft een fotoprijs gewonnen bij de National Geographic, eet elke dag ijsjes, fietst voor een diabetesfonds, heeft in de softwarebranche gewerkt waar tijd geld is en geniet nu van het langzamere bestaan. Hij is een van de weinige Amerikaanse wereldfietsers. Hij kan bijzonder grappige verhalen vertellen. www.ribbonofroad.com Met dit mannelijke gezelschap brengen we een fantastische tijd door. Alledrie zijn levensgenieters, hebben niet de behoefte om zo snel mogelijk hun einddoel te behalen en bezuinigen niet op lekker eten en drinken. Het reizen met hun is daardoor voor ons bijzonder aangenaam. Er is tijd om een babbeltje met ‘lokalen’ te maken, een uur of twee uur uit te rusten. Het mooie is dat iedereen zijn eigen tempo kan fietsen, in de middag eten we meestal samen en in de avond eveneens. Gerrit en ik starten meestal iets eerder, vanwege het langzamere tempo en de wat zwaardere bepakkingen. Allen hebben we de tijd van de wereld en dat leidt tot een hele relaxte manier van reizen.


ZUMBA, DE KLEINE GRENSOVERGANG TUSSEN ECUADOR EN PERU
Het laatste stuk Ecuador is geen peulenschil! Vanaf Loja besluiten we de offroad te nemen in plaats van de verharde weg, die naar de kust leidt! Waarom? We houden van bergen en behoren inmiddels tot de categorie berggeiten. Een tweede reden is, dat we de kust landschappelijk minder aantrekkelijk vinden en delen ervan voor wereldfietsers onveilig kunnen zijn. De laatste 4 dagen in Ecuador zijn bijzonder mooi en we doen de nodige ervaringen op. IMG_8660.JPG

Van waden door spontane rivieren over de weg, van fietsen in regen en kou op 3000 meter hoogte tot het trotseren van hevige winden en het afdalen in het donker. Maar ook genieten van een waanzinnig aantal kleurrijke vlinders, prachtige vergezichten en interessante koffiedorpjes. De wegen op deze route tussen Loja tot aan de grens La Balsa zijn verre van goed, ze worden eigenlijk steeds slechter naarmate we de grens naderen. Kort voor de grens komen we langs een controlepost met 2 militairen. Er is niets te doen, want weinigen passeren de grens. We mogen foto’s nemen, maken een babbeltje en Gerrit lapt ondertussen zijn lekke band. Dan volgt nog een heel stijl stuk naar boven en een vrij stijle afdaling naar beneden. De rivier Canchis is de natuurlijke grens, van bovenaf lijkt de grensovergang nog best groot! IMG_5458.JPG
Aangekomen bij de grens melden we ons bij de Immigracion. De heren zijn aan het kaarten. Verder staan er links en rechts van de weg houten barakken met soms een klein winkeltje erin, veel staat ook leeg. De douaniers zijn in de ban van het voetballen, want de halve finale start bijna en Duitsland moet spelen. Harald boeit dat voor geen meter, maar hij zegt dat natuurlijk niet tegen deze voetbalmindende mannen. Een meneer met jas aan en een rugzakje op zet stempels in onze paspoorten en daarna mogen we naar de andere kant van de rivier. Ondertussen maken we ook hier foto’s, ze vinden het uitstekend. Normaal gesproken haal je je dat in je hoofd bij een grensovergang. Zolang als wij er pauzeren passeert er helemaal niemand de grens. Er is een splinternieuwe brug aangelegd, vermoedelijk voor ‘al het vele’ verkeer tussen deze 2 landen. IMG_5460.JPG
Deze brug heeft echter inmiddels een geheel andere functie gekregen. Zo’n brug is ideaal voor het drogen van koffiebonen. De boontjes liggen over de hele brug verspreid. Logisch toch, wat moet je anders met een brug? We schuiven onze fietsen onder de hefboom door, laveren langs de koffiebonen en komen in Peru aan! De Peruaanse douanier heet onze van harte welkom in zijn land. Mooi begin! Allereerst enkele vragen over ons doel en daarna mogen we naar de Peruaanse Immigracion, 300 m verderop. De jonge dame laat ons de nodige papieren invullen, waarmee we opnieuw naar de politie wandelen en daarna opnieuw weer naar haar terug voor de controle. Waarom deze jonge dame niet gewoon in hetzelfde kantoortje zit is ons weer eens een groot raadsel. De sfeer is ontspannen, ze wil ook nog erg graag foto van ons maken, in tijden is er vermoedelijk niemand langsgekomen…. behalve een enkele fietser. We hebben honger als beren, gelukkig is er een klein restaurantje. We eten zoals gewoonlijk arroz con pollo met een erwtenssaus en paarse zoete aardappels. Het is ontzettend warm, iedereen is vermoeid, ook door de afgelopen dagen. Als we ons eten op hebben en de wedstrijd van Duitsland begint, liggen we doodmoe met onze hoofden op de tafel tussen de lege borden in. IMG_5463.JPG

Ik dacht dat alleen ik moe was, maar de mannen volgen met een half oog de wedstrijd en terwijl enkele Peruanen vol spanning zitten te kijken, knapt ook Duitser Harald een uiltje. Na ongeveer 2 uurtjes houden we het voor gezien. Nog nooit heeft iemand van ons zoveel tijd bij een grens doorgebracht. We stappen op de fiets, ons dagdoel is bij lange na niet haalbaar. We stranden 5 km verderop in Naballe, vermaken ons met het kijken van de 2e helft en spelen en praten de hele middag met kinderen uit het dorp. We overnachten hier ook. Allemaal in een gelijke staat van vermoeidheid houden we het voor gezien vandaag! Vanaf Naballe fietsen we via Jaen in richting kust een andere wereld binnen, de woestijn van Noord Peru!


FIETSEN DOOR DE ZANDBAK VAN DE NOORD PERUAANSE KUST
We kiezen ervoor om 3 dagen langs de woestijnkust te fietsen, omdat we graag naar de Casa Cyclista in Trujillo (het fietsershuis van Zuid Amerika) willen. Een andere reden is, dat we onze energie een beetje willen sparen voor de Cordillera Blanca, een unieke bergketen met vele hoge toppen boven de 6000m. Afdalen naar en fietsen langs de kust gaat sneller dan de Cordillera Blanca te bereiken via offroads door het binnenland. De kust is voor fietsers onveiliger dan het binnenland. Er zijn enkele berovingen en pogingen tot beroving bekend. Gelukkig zijn we 4man en 1vrouw sterk. We spreken dan ook af dicht achter elkaar te fietsen zonder grote afstanden ertussen. Daarnaast heeft Lucho, de oprichter van de Casa Cyclista zelfs aangeboden ons per fiets op te halen vanaf 1 dag voor Trujillo.IMG_9029.JPG
Hoe ziet het kustgebied eruit? Anders dan bij ons. Het is een woestijn, er groeit vrijwel niets, het is bijna altijd mistig/troebel weer. De steden zijn lelijk en lijken op onafgebouwde woonwijken. Uit elk plat dak steken meerdere betondraden…en het is er erg stoffig. De huizen vertonen dezelfde kleuren beige als de woestijn. Ze worden zelfs bijna opgeslokt door de woestijn. De sfeer voelt ook anders aan, het is er grimmiger. Je krijgt een gedeprimeerd gevoel bij dit landschap. Toch zijn er velen, die ons groeten, zo’n voorbijkomende ‘fietstrein’ is natuurlijk ook een prachtig gezicht, in cadans achter elkaar aan, het lijkt wel een vlakke rit van de Tour de France met Gerrit op kop om de wind op te vangen en tempo te maken!

De woestijn heeft zo nu en dan ook hele mooie gedeelten, zoals zandverstuivingen en oude ruines. We fietsen in 2 dagen van Chiclayo naar Trujillo, waar het Casa Cyclista is gehuisvest. De plaats Paijan is een onveilige plaats voor fietsers, we zijn op onze hoede, zelfs wat zenuwachtig. We zijn genoodzaakt te stoppen voor eten, want de 60 km ervoor was het alleen maar zand. Meer dan 3 keer worden we gewaarschuwd om onze fietsen heel goed in de gaten te houden. Informatie van andere fietsers zegt ons dat motortaxi’s je klem kunnen rijden en je spullen kunnen stelen. Maar we zijn een groep van 4 bikkels van mannen en 1 bikkel van een vrouw, dus zijn we zeker geen eenvoudige prooi. Al met al komen we zonder problemen in Trujillo aan.


CASA CYCLISTA IN TRUJILLO, MI CASA ES SU CASA
Lucho is de oprichter van de Casa Cyclista. Het principe is: mijn huis is jouw huis! En dat zegt eigenlijk al alles! We worden hartelijk welkom geheten door zijn vrouw Arenelli en dochter Angela. Het huis heeft een mooi logo. Een aardbol die gedragen wordt door een wielrenner en een wereldfietser. De boodschap is duidelijk, wereldse verbroedering onder fietsers in allerlei soorten en maten in dit huis! We krijgen boeken te zien met verhalen, foto’s en tekeningen van alle wereldfietsers, die dit huis hebben aangedaan. Sinds 1985 komen er fietsers langs. Ik krijg nummer 745 en Gerrit nummer 746. Het aantal Nederlandse wereldfietsers, die dit huis sinds 1985 heeft bezocht, bedraagt nu 36! Het woonhuis heeft een reparatieafdeling, tevens woonkamer. Gerrit en ik krijgen boven een kamertje en de boys overnachten in de woonkamer/reparatieafdeling de eerste nacht. Overal aan de muur hangen posters van wedstrijden. Leontien Zijlaard van Moorssel hangt er ook, dat doet ons bijzonder goed! Lucho komt binnen in fietsersoutfit en begroet ons hartelijk. Ze verheugden zich enorm op een groep fietsers! En dat is ook wel bijzonder 4 nationaliteiten, die elkaar onderweg treffen. De stad Trujillo is best aantrekkelijk, heeft een mooie plaza en een leuke winkelstraat met de beste koffie en taartjes! We blijven 3 dagen. We gaan een dagje met de vrouw des huizes mee om de ruine Chan Chan te bekijken en een andere ruine. Tevens bezoeken we de bijzondere kustplaats Huanchaco, waar surfers op golven balanceren en je bijzondere rieten vissersboten vindt. De laatste dag gaan we naar een competitiewedstrijd voor kinderen tussen 6 en 16 gevolgd door een wedstrijdje van eigen club. Het is anders dan bij ons, geen kinderen in professionele fietsersoutfit met de beste racefiets en gedane trainingen. Nee, hier ben je al blij als kinderen aan sport doen. Ze hebben allemaal een mountainbike van het huistuinkeuken niveau, gewone kleding aan, maar zeker net zoveel plezier. De competitie bestaat uit balansoefeningen, door tussen bidons door te fietsen en uit een aantal rondjes park! Er zijn meerdere leeftijdscategorieen.



Een jochie heeft zelfs een shirt van Holanda aan, valt in de prijzen en ik mag de prijs uitreiken. Ook mag ik de vlag ‘bedienen’ bij het starten in finishen van de rijders. Bijzonder eervol. Alle anderen van onze groep krijgen ook een taak, foto’s maken, videofilm maken, muziek bedienen enz. Bijzonder leuk hoe we een klein beetje deel uitmaken van een Peruaanse wielerronde. De dag daarop is het afscheid nemen. Dat is niet een kwestie van een halve minuut, nee, dat duurt hier altijd veel langer. Eerst tientallen foto’s en dan worden we uitgeleide gedaan per fiets door Lucho, een aantal kinderen en volwassen fietsers. Leuk en hartelijk! Lucho is een man, die een belangrijke rol vervult in de wielerwereld. En als geen ander begrijpt hij dat sport verbroedert, wereldwijd! Ik hoop dat Leontien Zijlaard van Moorssel dit bijzonder hartelijke huis eens bezoekt, misschien als vakantiefietser met bagage?

OPNIEUW DE BERGEN IN DOOR RUIG TERREIN
De laatste dag langs de kust fietsen we maar 70 km ver. We komen namelijk pas laat op gang i.v.m. het lange afscheid. In Chao overnachten we en doen geen oog dicht vanwege het lawaai van een groot feest. In het restaurant worden we aangestaard en als we op bed liggen horen we mensen op de achtergrond praten hoe rijk we zijn. Het wordt tijd om de kust weer in te ruilen voor de bergen, waar het leven anders is. Vele fietsers kiezen de kustroute omdat je dan sneller vooruit komt of even kunt bijkomen van al het berggeweld, daar valt iets voor te zeggen. Toch hebben wij het na 3 dagen met z’n allen wel gezien. Iedereen van ons heeft veel tijd en is lichamelijk goed hersteld om de Cordillera Blanca in te gaan. De route naar de Cordillera Blanca is heel bijzonder. Met de nodige afstandstabellen en hoogtegrafieken weten we wat ons te wachten staat! 15 km ten Zuiden van Chao fietsen we een priveweg op. Onze namen worden genoteerd en we krijgen vrije doorgang. Deze weg voert door ruige bergen, de weg is grotendeels mooi vlak en van gravel. Er hangt nog steeds een mistige lucht, beetje unheimisch, maar wel mooi! Na ongeveer 25 km komen we bij de Rio Santa, de rivier die uit de vallei van de Cordillera Blanca komt stromen. Veel verderop steken we de rivier over en de weg wordt slechter. Eigenlijk blijven we constant langs deze rivier omhoog fietsen. De weg is niet al te stijl, maar het is hobbelen en bobbelen. De rivier wordt steeds ietsje kleiner. Aan beide kanten bevinden zich enorm grote bergwanden en de kleuren koper, goud, grijs en zwart. We hebben nu al het gevoel op 5000 meter te fietsen, er groeit niets, behalve direct aan de rivier. Het gebied is een grote stenen canyon met bergwanden van gravel, IMG_5806.JPG
die zijn onstaan door erosie. Het is er waanzinnig mooi, de natuur in al zijn puurheid. We overnachten bij een huisje met kleine versnaperingen, waaronder zelfs bier! Feest voor Harald! Hij bestelt “una cerveza por favor” met superduitsspaans accent. De man biedt aan dat we onze tent daar kunnen opzetten. We zetten de reis voort door dit unieke landschap, komen door kleine dorpen. Je vraagt je af, waarom wonen hier mensen? In een iets groter dorp met de naam Huallanca overnachten we in een hostel. Voordat we de vallei van de Cordillera Blanca bereiken, met een verharde weg, krijgen we nog een redelijk pittig klim en fietsen we door 36 tunnels. Deze Canyon del Pato is ontzettend nauw. In de verte zie je tunneltjes, het lijken wel kleine zwarte stipjes in het landschap. De tunneltjes zijn meestal kort, maar er zijn enkele lange tunnels, waar je geen steek voor ogen ziet!



Gelukkig hebben we lampjes bij ons en bovendien toeteren auto’s eerst voordat ze de tunnel ingaan. In de tunnel bestaat de weg nog steeds uit gravel, dus hard rijden kunnen auto’s hier niet. Het verkeer is zo minimaal, dat we daar geen last van hebben. Terwijl ik voor de zekerheid weer een stukje lopend door een tunnel afleg, omdat ik me inbeeld, dat er altijd een grote steen ligt…. vliegt Harald me met een noodgang links voorbij, hij kan goed zien in het donker. En dan zijn we er, in de vallei, die langs de gehele Cordillera Blanca voert, langzaam stijgend over asfalt, een makkie! Het landschap wordt wijdser, sinds dagen hebben we perfect weer en naarmate we een beetje stijgen, zien we steeds meer spierwitte pieken boven de voorste bruine bergen uitkomen. Fantastisch mooi, wat een wereld, opnieuw gaat een wens in vervulling om dit te zien!


DE CORDILLERA BLANCA, DE JUWEEL VAN DE ANDES
De Cordillera Blanca ligt in Noord Peru en ligt ongeveer 100 km van de kust af. De rivier de Rio Santa scheidt het gebied in de Cordillera Blanca met 23 toppen hoger dan 5000 meter en de Cordillera Negra, de drogere kant. Huaraz is het toeristencentrum. Er komen voornamelijk bergbeklimmers en wandelaars, die dit unieke gebied aandoen. Het beklimmen van de bergtoppen schijnt hier niet het moeilijkste te zijn, wel heb je te maken met grote hoogten, waarin je je bevind. Dit unieke gebied is opgericht in 1975 en behoort tot de UNESCO World Biosphere Reserve part of the World Heritage Trust! Het zuidelijke deel van de Cordillera Blanca, de Cordillera Huayhuash, is het 2. mooiste wandelgebied ter wereld (volgens de National Geographic).

HUARAZ
Huaraz telt zo’n 60.000 inwoners, een prima plaats om even uit te rusten en te genieten van alle voorzieningen. Vanuit deze plaats worden vrijwel alle excursies georganiseerd. We hebben 2 wensen, een panorama uitzicht over de Cordillera Blanca en een 10daagse trekking door de Cordillera Huayhuash. De trekking komt in het volgende verslag aan de orde.

PUNTO CALLAN
Om een perfect uitzicht te krijgen over een groot deel van de Cordillera Blanca laten we ons naar boven rijden op de Cordillera Negra, de westkant van de vallei. Er schijnen ook bussen te gaan, maar het is weer eens een groot vraagteken hoe laat, men vermoedt pas in de middag. Vandaar dat we met een taxi gaan voor 12 dollar. We bevinden ons op 4000m hoogte en fietsen maar liefst 12 km op deze altitude! De vergezichten zijn adembenemend en de route is erg gemakkelijk te fietsen, zeker zonder bagage! We vermaken ons uitstekend, elke paar honderd meter stoppen we weer, maken opnieuw foto´s, nemen korte pauzes om het hele landschap op ons in te laten werken. Dit uitzicht is met stip het mooiste panorama uitzicht van de hele reis tot nu toe! Gerrit gaat spontaan zijn fiets optillen, haha..... dat kan ik ook, kijk maar! Fotooooooo! Regelmatig zien we Peruaanse vrouwen en mannen met een koppel vee rondlopen op zoek naar gras. We krijgen twee keer gekookte aardappelen in schil van ze, heel erg lief. Op het moment dat we een foto van het landschap maken, duiken ze weg. Ze vinden foto´s doodeng dat is duidelijk. We geven aan dat het om de bergen gaat en dan is het goed. Ze zijn bijzonder vriendelijk en dragen prachtige wijde gekleurde rokken en mooie hoedjes. Aan het einde van de 12 km dalen we zo´n 10 km af over een ontzettend slechte weg. Het lijkt eerder op trial dan op mountainbiken. We stappen regelmatig even af, want onze fietsen krijgen nog heel wat te verduren. Deze tocht is zeer de moeite waard, want zonder al te veel moeite genieten we van dit landschap, tenminste als je ´lui´ voor een enkele keer de taxi naar boven neemt!