Montar en bici's deficil en Guatemala

In Guatemala is ongeveer 80% van de wegen onverhard en dat betekent al vrij snel dat je op een off-road (gravelweg) terecht komt. Je kunt uiteraard kiezen voor een verharde weg, maar daarmee kies je ook voor veel verkeer! De keuze is gemakkelijk, wij gaan de terasseria (gravelroad) op! Nu hadden we al off-road en zwaar-terrein ervaring in Mexico opgedaan, maar in Guatemala is het fietsen van een geheel ander kaliber! Fiets eventjes met ons mee…

We hebben de vlakke wegen van de Guatemalteekse jungle met haar prachtige mayaruine in Tikal achter ons gelaten en fietsen de route van Coban naar Antigua! Gezien de kaart hadden we verwacht dat de weg gedeeltelijk verhard zou zijn, maar daarvan is geen sprake. Het is de zwaarste tocht tot nu toe. Waarom? Je bent toch van Alaska hiernaar toe gefietst, dan moet het toch een makkie zijn?

Het zit zo. Deze route door Guatemala is zwaar, omdat de route bestaat uit stijl stijgen en stijl dalen, voortdurend achter elkaar. Vlakke of minder stijle stukken zijn er nauwelijks, hooguit beslaan ze 10% van de route. Dit vergt een andere manier van fietsen. We hadden verwacht minimaal 80 km te kunnen afleggen per dag, maar hier ben je met 50 km per dag al een hele bink. En hoe gaat dat fietsen dan precies?


DALEN (bajar)
Stel je voor je zit op je fiets met bagage en je daalt stijl af in een slakkentempo van maar 8 km per uur. Even ter vergelijking: op een verharde weg sjees je met 40-50 km gemakkelijk naar beneden. De weg is niet alleen van gravel, maar heeft ook nog eens kuilen, losliggende stenen en mul zand. Regelmatig voorbij rijdende knetterbakken van vrachtwagens proberen de weg te verbeteren door materiaal aan te slepen. Daar hebben wij nu natuurlijk helemaal niks aan. Het is droog weer, dus je raad het al. We worden door deze vrachtwagens ontelbare keren getrakteerd op een stofdouche. Gerrit fietst zo’n 30 meter voor me en is regelmatig compleet uit het zicht verdwenen. Stofhappen, een nieuwe ervaring! Het fietsen zelf is balanceren, we lijken wel koorddansers! We zoeken voortdurend naar het juiste spoor en proberen in balans te blijven, we knijpen hard in onze remmen, niet teveel naar links of naar rechts uitwijken, want dan gaat de fiets met je op de loop. Geen dikke stenen raken, omdat je voorwiel dan gaat zweven. En dan te bedenken dat je al die kilo’s ook nog bij je hebt. We hobbelen en bobbelen maar door. Ik zoek een moment van relativeren…. hey Gerrit we hebben een nieuwe hobby! Extreem mountainbiken met bagage! Om het achterwiel wat te ontlasten hef ik mijn achterwerk iets van het zadel. Je stuurt meer met je lichaam dan met je stuur. Af en toe moet je afstappen omdat het te stijl is, want als je fiets gaat schuiven is er geen houden meer aan. En het dalen gaat zo uren en uren door. Ik vraag Gerrit: wanneer gaan we nou eindelijk stijgen, want ik moet dat hele rotstuk weer omhoog toch? Antigua ligt namelijk op hoogte. De ontelbaar vele wegwerkers vragen zich ongetwijfeld af: verkeerde weg genomen? Waarom doe je dit toch meissie? En toch worden we ook voortdurend aangemoedigd en toegezwaait. We houden de moed erin.


STIJGEN (subir)
En dan ben je blij als je weer gaat stijgen! Maar stijgen is ook een discipline op zich. In de lichtste versnelling peddelen we naar boven, soms gaat het niet harder dan 4 km per uur. We kunnen nog net sturen en als we snelheid minderen is het sturen gebeurd en sta je stil. Opnieuw over steenslag, door mul zand enz…. het stijgen is nog vermoeiender dan het dalen, maar dat is altijd zo. Als je stilstaat moet je weer op gang zien te komen en dat is niet eenvoudig op een hele slechte weg, want te snel starten leidt tot het ronddraaien van je achterwiel. Kortom, blijven doortrappen in een bepaald tempo, zo lang mogelijk soms het het neus op het voorwiel in opperste concentratie. Er zijn stukjes bij, die we schuivend afleggen. Gerrit gaat het fietsen op stijle stukken gemakkelijker af, hij heeft gewoon meer spierkracht. Hij helpt mij, door regelmatig van zijn fiets te stappen, deze met vernuft even op slot te zetten, in een sprint achter mij aan te komen, mij een stuk vooruit te duwen door de stijlste bochten, dan loopt hij terug, stapt weer op zijn eigen fiets en fietst achter mij aan. Het lijkt wel een slapstick… Achteraf moeten we er zelf om lachen. Ondanks dat mijn uithoudingsvermogen bijzonder goed is, mis ik de nodige kracht. Je voelt je dan helemaal niet sterk, ondanks alle bergen die je al hebt overwonnen. Voor het eerst zit ik aan mijn lichamelijke grens, echter ook vanwege een opkomende griep met als resultaat dat we de laatste dag 18 km afleggen. Ik zit helemaal stuk. Je denkt soms dat je de hele wereld aan kunt, maar deze bergmassa’s…. als ik het zwaar heb denk ik: wat doe ik hier in godsnaam, waarom zit ik niet lekker thuis voor de tv met een glas wijn, of ben ik op mijn werk aan het lesgeven of werkstukken aan het nakijken, waarom moet ik deze route nemen, waarom fiets in niet in Nieuw Zeeland, maar in een land van onverharde wegen? De natuur is sterker dan de mens en dat zal altijd zo blijven. Rest mij niets anders, dan blij te zijn met Gerrit’s hulp en respect te tonen voor deze bergen en bovenal te genieten van deze schitterende omgeving met de prachtige mensen. Ze hebben zulke mooie ogen, dat ik er sterretjes in zie. Ze kijken naar me, ik lach, zij lachen, het verwarmt mijn hart en ik ploeter weer door. We komen in kleine dorpen, waar nog vele indigena’s wonen. IMG_7500.JPG
Op zondag treffen we het, maar liefst 3 keer passeren we een dorp en op zondags is de markt meestal het grootst. Kleurijk en bijzonder, even zitten, kijken en genieten. Dan is zelfs het zwaarste fietsen en geploeter dubbel en dwars de moeite waard!

Uiteindelijk bereiken we elke avond tijdens deze route een hotel en ben je de koning te rijk als je je onder een lauwwarm pisstraaltje kunt douchen en na 3 keer afzepen als een blok in slaap mag vallen onder frisse lakens. YES, het is me weer gelukt vandaag!



ANTIGUA, KLEURRIJKE STAD TUSSEN VULKANEN
(Antigua, ciudad vistoso entre volcanos)

Wie Guatemala aandoet, doet Antigua aan! Deze plaats ligt tussen drie vulkanen en is een mooie Spaans koloniale stad met kinderkoppenstraatjes, smalle steegjes en gekleurde huisjes. Het is tevens een taalreizen stad, want er zijn zo’n 100 scholen, die Spaanse lessen verzorgen. Aangezien wij hier precies in de Semana Santa (Heilige week, de week van goede vrijdag) arriveren, is Spaans leren niet het ideale moment, dus dat doen we in Honduras. Maar ondanks dat deze plaats een toeristische hoofdattractie is, genieten we enorm. Het is er kleurrijk, de indigena’s dragen prachtige kleding, IMG_7597.JPG
in alle velle kleuren, die je maar kunt bedenken. De markt is een lust voor het oog en ook de souvenir/stoffenmarkt steekt aan. Het liefst zouden wij meters stoffen willen meenemen, maar aangezien ik net heb ervaren hoe zwaar het fietsen hier is, weersta ik de verleiding. Het meer van Atitlan bezoeken we niet, omdat Jeannette de griep te pakken heeft. Het beklimmen van een vulkaan slaan we daarom ook over.

Vanaf Antigua maken we weer eens een omweg van enkele honderden kilometers om bij Copan Ruinas in Honduras de grens over te steken. Waarom? We hebben na 11 maanden zin in koffie.


EMMENSE WERELDFIETSERS DOEN CAFÉ TEN NAPEL AAN IN HONDURAS
Los bici´s mundiales visitimos el Cafe Ten Napel en Honduras



Café Ten Napel? In Honduras? Jawel, het bestaat echt!
Bakkerij Ten Napel (Zuidoost Drenthe) bestaat dit jaar 100 jaar! Een mooie bijkomstigheid om juist op zo'n moment het Cafe Ten Napel te bezoeken, maar deze keer niet in Zuidoost Drenthe, maar in Honduras!

We zijn nu een jaar onderweg en hebben zo’n 17.000 km afgelegd per fiets. Dat betekent dat we halverwege (na ongeveer 1 jaar) uitkomen in Honduras bij Café Ten Napel. En welke Nederlander houdt nu niet van een goed gezette kop koffie?

Bakkerij Ten Napel bestaat 100 jaar!
Opa Evert ten Napel begon in 1906 een bakkerij in Klazienaveen met de naam "Excelsior". Het was een actieve man, want hij was raadslid, wethouder, hoofredacteur van de provinciale bakkerkrant en kreeg zelfs een onderscheiding tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau! Er werd zelfs een flat naar hem vernoemd. Zijn zoon Hendrik ten Napel was meer een rustige man en hield vast aan aan zijn 'ouderwetse' recepten. Ook nu nog wordt de speculaas naar zijn recept gebakken. Hendrik kreeg een aantal kinderen, waaronder de sportverslaggever Evert ten Napel en Martha ten Napel, de moeder van Erik Velzing, die nu in Honduras woont.

Erik Velzing heeft zich zo’n 8 jaar geleden gevestigd in Santa Rosa de Copan in Honduras. Een mooi en rustig Spaans koloniaal bergstadje met kinderkoppenstraatjes en een prachtige spierwitte kerk. Naast zijn werkzaamheden als projectleider voor landbouwprojecten heeft hij samen met zijn vriendin Ana en dochter Pamela een café geopend. En wat is er dan mooier om dit Café Ten Napel te noemen? Bovendien kunnen Honduresen het goed uitspreken, aldus Erik Velzing!

Na een fikse klim van een aantal uren bereiken wij Santa Rosa de Copan. We vragen twee keer de weg naar het Café Ten Napel en we krijgen een prima uitleg. Ik zeg: hey Gerrit, het café bestaat echt en ze verstaan ons ook nog als we naar Ten Napel vragen! En dan zijn we er, na 11 maanden fietsen! IMG_7746.JPG
Het café is sfeervol ingericht en we merken al gauw dat het een ontmoetingsplaats is voor Europeanen. We bestellen dos café con leche grande y dos pastel en raken in gesprek met een Duits meisje. Zij doet hier vrijwilligerswerk en haar ouders zijn op bezoek. De volgende dag maken we kennis met een Nederlandse antropoloog in wording en een Belgische jonge dame, die hier met een uitwisselingsproject is gekomen. Café Ten Napel heeft dus veel internationaal gezelschap! Allen op zoek naar een heerlijke kop koffie gemaakt van ‘s lands beste koffiebonen “Café Copan” en genietend van een knusse sfeer. Erik Velzing heeft van jongs af aan altijd in de bakkerij Ten Napel in Emmen gewerkt om een zakcentje bij te verdienen als student destijds. Kortom, hij is een uitstekende ambachtelijke bakker en een ware gastheer.
Erik en zijn familie hebben ons uitgenodigd om bij hun te logeren, even op verhaal komen na een jaar fietsen! Dit aanbod nemen we van harte aan. Nu we hier zijn worden we elke dag verwend met zelfgebakken bruinbrood en gouda kaas en niet te vergeten een heerlijke kop koffie met een stuk speculaas gebakken naar oud recept van opa! Wat een weelde!


SPAANSE LES AAN DE KEUKENTAFEL
Las clases de espanol en la mesa del comedor

Yo hablo Espanol un poco… lo siento… Het verblijf bij Café ten Napel combineren we met een taalcursus Spaans. Gedurende onze reis door Spaanstalige landen komen we met ons “supermarktspaans” niet ver. Zinnen (vertaald) als: Waar bank? Twee koffie? Links of rechts? Is ver? Hoeveel meter? Wij fietsers Nederlanders. lange reis…. Dit zijn nou niet de meest mooie en vriendelijke zinnen om in contact te raken met de lokale bevolking. En aangezien we nog een jaar door spaanstalige landen reizen, wordt het nu dringend tijd om hier iets aan te doen. Via Erik zijn vriendin Ana komen we terecht bij een goede docente Spaans. Elke dag lopen wij eerst naar het Café Ten Napel voor een café con leche grande en daarna gaan we naar school. Nou ja, school? We stappen het huis binnen van onze docente Jolanda en krijgen les aan de keukentafel! Aan de muur hangt een whiteboard. We zijn eveneens uitgenodigd voor een lunch bij haar, krijgen sinaasappels mee naar huis en de volgende dag maakt ze rijstpudding voor ons! Ze is een uitstekende en enthousiaste docente. In vier dagen (2 uur les per dag) hebben we al meer geleerd dan in 6 maanden zelfstudie! We kunnen zelfs al zinnen maken constateren we. En het is leuk, even totaal met iets anders bezig te zijn, even een huis te ‘hebben’ en Nederlands te kunnen spreken met onze landgenoten. Uiteraard kun je in 14 dagen geen taal leren, maar we zijn dan ook van plan in Zuid Amerika opnieuw een cursus te volgen. Kortom, dit verblijf is voor ons een geweldig rustmoment tijdens onze reis en een prettige afwisseling!