Twee fantastische weken op het project van Gertjan Jongenotter!

Begin september heb ik Gert-Jan Jongenotter bezocht in Pakistan. Twee jaar geleden ben ik ook bij Gert-Jan geweest en dus was het voor mij terug naar een vertrouwde omgeving. Om te beginnen heb ik twee fantastische weken gehad!

Bij aankomst viel ik op zondagmiddag midden in de teacherstraining. Voor de teachers was het wel een beetje vreemde gedachte dat wanneer je bezoek uit Nederland krijgt je niet alles uit je handen laat vallen maar gewoon doorgaat waar je mee bezig bent. Ik ben dan ook gezellig aangeschoven in de training. Hoewel het op zondag geen lesdag is, liepen er wel wat leerlingen het gebouw rond. Zij zorgen voor een lekker kopje Pakistaanse thee. Al zittend in de lesbanken begon het toch wel een beetje te kriebelen om wat meer van het nieuwe schoolgebouw te zien. Het lokaal waar ik in zat, was al zo mooi!

Vol enthousiasme lieten de leerlingen het gebouw zien. Allereerst de keuken, toen ik kwam nog een kale ruimte, maar in de loop van de week werd er een kraan aangesloten en een keukenkastje geplaatst. Van enkele lokalen waren de muren al gepleisterd en van één lokaal was zelfs de vloer al vlak gemaakt.
De centrale ontmoetingsruimte stond nog in de steigers. Nou ja "steigers". Wat houten palen aan elkaar gefabriceerd en dat was het dan wel. Ramen en deuren zitten er momenteel nog niet in, alhoewel de timmermannen hard bezig zijn om de kozijnen geplaatst te krijgen. Hopelijk gaat dit voorspoedig want over enkele weken treedt de winter in Breshgram in.

Nu kan ik met eigen ogen aanschouwen waarom de dakconstructie langer heeft geduurd dan gepland. Ik ga niet in technische details treden maar kan u wel verzekeren dat het er zeer degelijk uitziet. In enkele lokalen is het soms wel erg donker, voor de andere lokalen is al een oplossing gevonden. Men heeft er licht doorlatende platen ingebouwd. Overdag is er namelijk geen elektriciteit in het dorp, dus een lamp aan doen is helaas geen oplossing! Aanvankelijk zou er ook overdag stroom komen maar tot op heden dit er niet van te gaan komen.
Weer terug naar de rondleiding. De toiletten zijn bijna klaar. Het gat waar alles in terecht moet komen is al gegraven, de leidingen zijn ook al doorgetrokken. De eerste voorzieningen voor stromend water zijn ook getroffen. We hebben een sponsor bereid gevonden ons te ondersteunen met warm stromend water. Toch wel fijn als één van de kleuters een ongelukje heeft gehad, de billen met warm water kunnen worden opgefrist, zeker in de winter wanneer het vriest. De muren van de bibliotheek en de office (lees directrice) staan er al. Tijdelijk wordt hier les gegeven zodat eerst de lokalen kunnen worden afgemaakt. Inmiddels is de teachertraining afgelopen. We gaan naar huis. Moe van een lange reis en het weerzien van al die aardige mensen, duik is ‘s avonds in bed.
Op maandagmorgen ga ik net als de kinderen naar school. Enkele kinderen herinner ik me nog. Gedurende de hele week heb ik alle klassen bezocht. Hoewel ik helemaal geen onderwijs achtergrond heb, is het zo leuk om te zien hoe de teachers gegroeid zijn de afgelopen jaren. Deze docenten komen uit een onderwijssysteem waarbij de orde wordt gehandhaafd met schreeuwen en slaan. Het vergt dan heel wat pedagogische vaardigheden dit op kindvriendelijke wijze op te lossen. En dat is ze toch maar mooi gelukt.

Tijdens de pauze heeft de school een voetbalcompetitie opgezet. Het is hier niet de gewoonte dat ook de meiden voetballen. Door gemengde teams op te stellen hoopt de school dit een beetje te kunnen doorbreken. Ik kan u vertellen er werd door sommige meiden heus gevoetbald. Tijdens de pauze en na schooltijd merk je pas wat school voor deze kinderen betekent. Soms wordt er gespeeld totdat het donker wordt! Voor de kinderen is het geen enkel probleem zich ook na schooltijd zich aan de schoolregels (Engels spreken op het schoolplein) te houden. Omdat het schoolplein niet betegeld is struikelen de kinderen met enige regelmaat over de stenen en de wonden die zij hieraan overhouden zijn niet altijd de kleinste. Vooralsnog heeft de school nog geen budget om het schoolplein speelvriendelijk te maken. Mijn portemonnee liet geen geheel betegeld schoolplein toe maar gelukkig wel EHBO-middelen. Als verpleegkundige was het toch een doorn in mijn oog dat er op school nog geen pleister aanwezig was! Voorlopig kan de school in ieder geval verder met een goed gevulde EHBO-doos verder.

Tegelijkertijd met mijn komst zijn er ook kasten meegekomen voor de office. Ik heb in de loop van de week de office opnieuw ingericht. Alle aanwezige boeken zaten nog in één doos. De boeken stonden nog niet geordend in de kast of ze werden er weer uit gehaald om tijdens de lessen te gebruiken. Zo zie je maar, als je mensen de mogelijkheden geeft dan weten ze het zelf wel toe te passen.

Bron: kinderenkarimabad