Belize, lay-back and relax!

Hey Baby, you’re looking pretty good on your bike, girl, welcome to Belies..Hey man, in Belies we’re all friends you know and nobody will bather you. It’s a cool place to stay, man… have fun… en zo worden wij welkom geheten door een Garifuno, een Afro Beliziaan met rastakapsel, die swingend wandelend langs de weg loopt.

Wat bijzonder is, is dat er overal Nederlandse vlaggen hangen. Hebben ze dat voor ons gedaan Gerrit? Wel leuk, zo´n welkomstactie. Maar helaas, het is de vlag van de United Democratic Party van Belize, we voeren dus stille promotie voor deze partij!
We overnachten in het eerste plaatsje na de grens, Corozal. Aan het mooie turqoiseblauwe water bij een kiosk nemen we een coke. Het kost 2,50 Belize Dollar. We geven de stevige donkere dame 5 dollar, maar ze heeft (zoals we ook al in Mexico meemaakten) geen wisselgeld. Ze stuurt een man van minimaal 85 jaar erop uit om wisselgeld te halen. De man heeft zo’n hoog tempo, dat hij alleen al voor het opstappen naar ons idée zeeen van tijd nodig heeft. We hadden het zo goed een extra cola kunnen nemen, maar dat vonden we wat knullig overkomen, nadat hij na ongeveer 20 minuten terug was.

Je bent nog maar net de grens over en het voelt anders. Na een uitreisstempel bij de Mexicaanse grens en een inreisstempel bij de Beliziaanse grenspost gaan we zonder problemen de grens over. Het is er rustig, er is weinig verkeer, het landschap is meer open en we zien bermen met gras. De wegen zijn goed en vlak en er ligt vrijwel geen afval langs de weg. Het is heerlijk fietsen, in kadans draaien we de pedalen in het rond. We fietsen langs suikerrietplantages en passeren regelmatig pastelkleurige houten huizen op palen. De enige vrachtwagens, die ons inhalen, zijn de suikerrietvervoerders. We horen reggae muziek op de achtergrond. Een ander land met een andere cultuur. Fietsdrang goes Carribean!

BELIZE IN HET KORT
Belize is qua grootte vergelijkbaar met Nederland, maar telt een veel kleiner aantal inwoners, nl. 280.000. De hoofdstad is Belmopan en ligt in het binnenland. Hier wonen zo’n 20.000 mensen. Belize City heeft 50.000 inwoners en is tevens de grootste stad. Belmopan is echter de hoofdstad, omdat het door haar ligging hurricaneproof is. Voor zo’n klein land heeft Belize een behoorlijk etnische diversiteit. Creolen (grootste groep), mestiezen, maya’s, garifuna (Afro Belizianen) en verder in mindere mate Chinesen, Noord Amerikanen, Europeanen en uit India afkomstigen. Het toeristische hoogtepunt is het 180 mijl lange rif, dat een grote variatie heeft aan zeeleven en ontelbaar mooie bountyeilanden. Belize heeft door dit rif een van de mooiste snorkel- en duikgebieden ter wereld in handen. Belize City is een cruisebestemming waar soms 5 schepen per dag voor anker gaan. In het binnenland valt ook genoeg te zien, maya ruines en dierenrijkdom. Vooral het berggebied Cayo in het zuidwesten staat bekend om jungle avonturen. De nationale dieren zijn de tapir, toekan en jaguar. En naast het toerisme heeft dit land kortgeleden olie gevonden van zeer goede kwaliteit, is het de exporteur van de bekende Chiquita banaan en van suikerriet. Zo lijkt Belize op het eerste oog een welvarend land. Toch kent dit land ook haar problemen, corruptie, het Zuiden is importgebied voor drugs vanuit Zuid-Amerika naar de VS (hoofdzakelijk) en leeft zo’n 30% van de bevolking nog steeds onder de armoedegrens. Belize leeft op niet al te goede voet met buurland Guatemala. Dit land probeert al tijden Belize te claimen. Met de Britse kroon op afstand, zal dit niet zomaar mogelijk zijn. Belizianen (voorzover je deze diversiteit al onder een hoede kunt scharen) vinden het zeer belangrijk, dat de bezoeker het naar haar zin heeft. En dat leidt tot een bijzondere gastvrijheid. In Mexico zijn de mensen wat meer verlegen en op de achtergrond is onze ervaring, maar ook dat heeft zijn charme. In Belize voel je de relaxte sfeer, het lijkt ook wel alsof iedereen elkaar hier kent, een soort grote familiegevoel.

EEN EIGEN HUIS EN EEN OVERHEERLIJKE BELIZIAANSE MAALTIJD BIJ OMA
Via ons overnachtingsadres in Merida (Mexico) komen we in contact met Marlo! Op het moment dat wij in Orange Walk zijn, op weg naar Belize City, bellen we hem op. Uiteraard hadden we al mailcontact gehad. Blijkt dat hij ook in Orange Walk woont en ons in de avond in het hotel komt opzoeken. Nou ja, hotel? Ja, hotel Akihito met een soort Mr. Myagi (inclusief lange sik) achter de balie. De kamers zijn bijzonder klein, er staan 2 eenpersoonsbedden in en daarmee is het hokje vol. Geen raam, wel een fan die voor de lamp ronddraait, waar de horendol van wordt, want het licht wordt erdoor gebroken, het lijkt wel een disco. We proppen de fietsen er ook nog bij in, plek zat!

En dan verschijnt Marlo, beneden in het restaurant. Altijd spannend, want wij weten niet hoe hij eruit ziet, terwijl hij onze gezichten op de website heeft gezien. Marlo is een zeer sympathieke man, belt meteen een gids voor ons, omdat hij geen verstand heeft van toerisme, aldus hijzelf. Hij vraagt wat onze plannen zijn, wij hebben nooit een vast plan, maar een ding is zeker: we willen naar Cay Caulker en we willen snorkelen! Gedurende de kennismaking met hem en de gids heeft Marlo opeens het hele plan al op tafel.

Wat dacht je van het volgende: jullie gaan morgen op excursie, nl. over de rivier Laguna Rio Nuevo varen inclusief een bezoek aan de prachtige ruine Lamanai. Dat is hier vlakbij. Ik haal jullie morgenochtend op, om te spullen te verplaatsen. Ik weet vlakbij een leeg huis, waar je kunt bivakkeren. De man is in de VS en ik beheer het huis. Dan kan ik jullie de dag daarna meenemen naar Belize City, waar ik werk. Jullie gaan dan heerlijk genieten van de eilanden de hele week. Je laat je fietsen hier achter en die neem ik dan weer voor jullie mee.
Zaterdag kunnen we dan samen in richting Guatemalese grens reizen om nog wat van de jungle te zien. Wat dacht je, is dat wat? We zijn overdonderd! En deze man heeft geen verstand van toerisme? Oh, en by the way, mijn familie zou het bijzonder leuk vinden om jullie te ontmoeten en jullie te voorzien van een speciale Beliziaanse maaltijd. jullie gaan dan zondag mee naar mijn ouders voor kennismaking. Wij vinden het een geweldig voorstel! Een eerste contact is altijd apart, je kent elkaar niet, het is een soort blinddate, maar dan anders. Opnieuw ontmoeten we een geweldig gastvrije persoon!

Eigen huis
Marlo haalt onze spullen op en onder zijn begeleiding fietsen we naar een groot huis. Volgens mij het grootste huis van Orange Walk! Het huis heeft wel 10 kamers, buiten lopen 2 honden, eentje van het kaliber bloedhond en een lieve toegankelijke hond. Tevens woont de bewaking ook op het terrrein. Het huis is van binnen wel wat verlaten, al 8 maanden niet bewoond geweest. Toch vinden wij het perfect, alles dat we nodig hebben is er. Bovendien ligt het huis aan een mooie rivier. Het is net of we er echt wonen, een eigen huis, ook al is het maar voor even. 

Het Amazonewoudgevoel
We gaan op excursie! De tocht voert over de Laguna en Rio Nuevo naar de ruine Lamanai. We zien prachtige slangencactussen, allerlei vogels en ik (j) meen weer een krokodillenhoofd te zien… De rivier kronkelt, links en rechts mangrovebossen. We varen langs een mennonieten nederzetting. Er wonen in Belize rond de 14.000. Ze zorgen vrijwel voor alle landbouwproducten in het land. De ruine is ook prachtig,
vooral het grote mayahoofd vinden we bijzonder. Ook beklimmen we de grootste tempel, best wel stijl, vooral als je weer moet afdalen. Na een heerlijke lunch stappen we weer in de boot en genieten we van een soort amazonewoudgevoel. Een mooie excursie, vooral ook omdat we de eerste toeristen zijn en zelfs in de middag het aantal bescheiden blijft. Het voelt heerlijk rustig en relaxed.

Een overheerlijke Beliziaanse maaltijd bij oma
Marlo is van beroep procesmanager bij een bedrijf dat grote geldtransacties verzorgd binnen Centraal Amerika. Hij heeft een prachtig mooie vrouw, zij is lerares op het voortgezet onderwijs en zoon van zeven met dezelfde naam als hij. Ze halen ons ‘thuis’ op en we komen terecht bij zijn ouders en zijn oma, die eveneens in hetzelfde huis woont. Er is een feestje gaande. Een Chinees meisje wordt drie jaar.

Oma is oppasmoeder voor dit prachtige kindje, elke dag! De ouders hebben nl. een Chinees restaurant en geen tijd voor haar. Het is een mooie en intelligente peuter, die voornamelijk in het Spaans antwoordt, dan in het dialect Engels en soms in het Chinees. Oma is een zeer trotse vrouw, opgegroeid in de ‘unknown city’! Haar overleden man werkte in de houtverwerking in de jungle in vroegere jaren. Het kamp bestaat nu niet meer. Oma is een sterke vrouw, zo gauw ze muziek hoort, swingen haar heupen even mee, geweldig. Met haar 80 jaar lijkt ze nog topfit en is ze chefkok aan huis. Haar geestelijke gesteldheld is minder, ze vertelt vaak hetzelfde, maar daar kan ze niets aan doen. Ze is trots en zegt: you may stay here as long as you like, I will cook for you, every day three times, you get the best food, you can have a good place to sleep. Please, feel yourself at home…. I won’t ask any money, it is not important ok? And by the way, stay as long as you want…. De pure gastvrijheid, die ze ons geeft, maakt ons verlegen.

Even later staat voor ons tweeen een heerlijke maaltijd op tafel. Met gestoofde kip, rijst met champions en een heerlijk gekruide zwarte jus. Later komt ze nog aan met gebraden kippepoten (de echte poten), maar die slaan we toch over. Oma vindt het ontzettend belangrijk dat we het goed hebben bij haar. Buiten is het feest nog steeds in voorbereiding. De vader van Marlo bakt 15 kippen op de gril, en anderen zijn ook met eten en drinken bezig. En dan is het zover, rond vier uur in de middag, komen er zo’n 15 Chinesen binnen (inclusief Chinees eten) en zo’n 20 Belizianen. Er hangen ballonnen en er wordt genoten, gegeten en gedronken! Ook wij doen weer mee in de eetronde, de gasten worden verwend. De kleine Chinese meid ziet er ongelovelijk gezond uit, oma vervult hierin
als oppasmoeder een belangrijke rol, ongetwijfeld. Marlo is ook ongelovelijk trots op haar en ziet haar als 2e moeder. Een warm gezin en wij mochten opnieuw tijdens onze reis even binnenkijken.

OP SNORKEL-, VIS- EN RUMEXCURSIE DOOR DE CARAIBISCHE WATEREN
Het barriere rif van Belize is 180 mijlen lang en komt daarmee, na het rif in Australie, op de tweede plaats. Dit rif zorgt ervoor dat westelijk ervan de wateren een heerlijke temperatuur hebben, het is er namelijk niet heel erg diep. Het rif functioneert tevens als golfbreker. Wat je dan ziet is een prachtige rustige turqoise zee met oneindiig vele mooie bountyeilanden. Een paradijs voor snorkelaars, duikers, zeilers, cruisers en andere watersportfanaten. Snorkelen in deze unieke omgeving is al vanaf het begin van de reis een wens van ons.

We gaan met de watertaxi naar Cay Caulker, een mooi eiland, dichtbij het rif en geschikt voor lowbudgetreizigers! Het dorpje op het eiland is vergelijkbaar met het dorpje op Schiermonnikoog, 3 straten zo ongeveer. We komen aan, zien pastelkleurige houten huisjes, bootjes aan houten steigers en de wegen bestaan uit zand. Het is geen strandvakantiebestemming, maar er hangt een zeer ontspannen sfeer. Je ziet hier voornamelijk Garifuno’s, soms met de bekende gebreide mutsen op, reggaemuziekje op de achtergrond, rastapasta en nog veel meer. We vinden een mooi onderkomen en eten de grootste burrito, die we ooit hebben gegeten! We winnen informatie in over snorkelmogelijkheden. De beste plaatsen in de buurt liggen bij San Pedro (schiereiland Ambergrise) en ook op enkele eilanden verder zuidwaarts. Er is een aanbieder van een meerdaagse snorkel-, vis en cruisetocht. We hadden al gelezen dat Tobacco Island en Southwater Island het bountygevoel compleet zouden maken. En deze boottocht gaat hiernaar toe! YES! Na wat onderhandelen over de prijs, besluiten we mee te gaan. Het complete arrangement is aantrekkelijk. Drie dagen varen, met regelmatige snorkelstops, vismogelijkheden, 2 overnachtingen in een tent op bountyeilanden, eten en drinken inclusief, indien mogelijk zeilen ze gedeelten van de tocht. Met aankomst in Placencia, wat aantrekkelijk is voor reizigers die naar Honduras of Guatemala verder willen trekken. Een slim aanbod van de Britse, die dit bedrijf onder haar hoede heeft. We krijgen 3 gidsen mee, ze koken voor ons en doen alles om de excursie tot een onvergetelijke ervaring te maken.

En we hebben genoten! We hebben vele malen gesnorkeld, soms tot zonsondergang,
gekampeerd op een eiland met 7 palmbomen, vers vis gegeten die de gidsen voor ons hebben gevangen, dolfijnen gezien die meezwemmen, een haai gezien vanaf de boot, zonnebaden op dek, in de avond, onder genot van rumpunch, olielampjes en een verkoelend briesje hebben we inspirerende gesprekken gevoerd met andere internationale reizigers. Maar wat het meeste indruk op ons maakte is de wonderschone turqoise heldere zee met het rif in de verte als een witte streep, die de grens tussen water en hemel aangeeft, om uuuuuuurrrrrren naar te kijken! Het snorkelen was ook zeer bijzonder, vele gekleurde vissen en een eagle ray, een grote rog met een vogelbek en een wel 2 meter lange zeer dunne staart, schitterend!

De meeste reizigers stappen uit en Placencia, wij varen in de nacht terug naar Cay Caulker, genieten nog even van dit prachtige eiland en stappen opnieuw op de fiets, na een week vakantie in dit bijzondere land! We nemen afscheid van Marlo en zijn familie. Hij staat met grote verbazing naar onze bepakte fietsen te kijken en zegt: I can’t imagine youre doing this all by bike”. En dan is het afscheid nemen. Dat valt niet altijd mee, want je maakt vrienden, maar tegelijkertijd weet je, dat je deze ‘onderweg vrienden’ misschien nooit weer ziet. Belize, voor ons een land met een vakantiegevoel en dat heeft een wereldfietser ook wel eens nodig.