Hallo allemaal,

't Is alweer een tijdje terug dat ik bericht heb maar ik maak het nog steeds uitstekend!
Bij Familia was het heerlijk. Met als enige minpuntje het mazelenepidemietje waar ook ik
slachtoffer van werd. Twee weken in quarataine, een beetje jammer, maar goed verzorgd en
dus weer fijn opgeknapt om nog een lang weekje te chillen met de kids. De dag voor mijn
vertrek was er nog de bruiloft van één van de moeders met de leraar engels, reuze
gezellig en goed eten. Na een fijn verblijf kwam dus het afscheid maar ook wel weer erg
prettig om te fietsen. Op naar Nepal.

De weg naar Nepal ondervond geen obstakels, hoewel die kerel toch verdomd slecht
gepositioneerd was, midden op de weg. Hij wist van geen wijken en dus moest ik 'm nog
nipt ontwijken. Wat moet zo'n kerel midden op de weg? Het zal 'm zelf een worst misschien
een worst geweest zijn, wat wil je als je dood bent? En dat hij dood moet zijn geweest
concludeer ik dan maar aan de lelijke wond en de zorgenloze gezichten van de vier
omstanders waaruit duidelijk bleek dat er weinig meer te redden viel. Daaraan voorbij
gefietst kon ik mijn wenkbrauwen niet bedwingen zich ten tweede malen op te trekken toen
ik een riksha passeerde beladen met drie flinke kalveren, samengebonden, niet te zeggen
in welke zijnstoestand. Hij blijft toch een eigenaardig fascinerend land!

En na de chaotiek en wat zoal van India doet Nepal dan toch erg rustig aan. Hier en daar
een Maoistisch bommetje en dus erg veel militairen op de weg maar voor een eenzame fietser
niet hinderlijk. De weg naar Pokhara was echter wel enerverend om eindelijk weer eens
iets bergop te fietsen om dan mijn meerdere te moeten erkennen wanneer de himalaya toch
echt boven de pittig te fietsen maar toch echt nietige heuvels uitkomen. Een prachtig
gezicht en een gaaf gevoel daar op af te fietsen. Maar er waren mij maar 20 minuten
gegund en de hele boel stond in de wolken, nouja het zal wel beter worden, hoop ik,
voordat ook ik aan de ereronde van de familie ga beginnen; het rondje Annapurna.

Maar eerst nog fijn relaxen met Joerg die, nog steeds met een slechte knie, in Pokhara op
mij wachtte. Gezellig tijgertjes voeren en neushoorntjes aaien in het Royal Chitwan Park,
op safari en dan nog een weekje of twee uitblazen voordat ik afscheid van Joerg neem en de
bergen in trek.

Ik heb er weer zin in!