Stichting Klein Verzet stelt zich ten doel fondsen te werven waarmee onderwijsmogelijkheden voor kansarme kinderen of jongvolwassenen worden gerealiseerd.
Sinds september 2004 is door Klein Verzet € 212.655,96 bij elkaar gefietst. Daarmee zijn inmiddels ruim twintig
onderwijsprojecten gefinancieerd waarover u op deze website meer kunt
lezen.
Van onze Fietsers
Christopher Baan
the joy of a surprising and incredible India
the joy of a surprising and incredible India
Dear friends
Exactly on the moment you think you've learnt enough about a country,
its culture and ...
meer...
|
| |
|
| |
|
|
We fietsen door authentiek Mexico, de Chiapas |
|
|
Authentiek Mexico
Chiapas is de meest zuidelijke regio van Mexico en
grenst aan Guatemala. Het gebied is bergachtig en niet gemakkelijk
toegankelijk. Je vind hier de grootste concentratie aan inheemse
culturen, de afstammelingen van de maya’s. Van de 3,5 miljoen inwoners
van de Chiapas behoren 30% tot de Indigena’s, de zgn. oorspronkelijke
bewoners. Het woord “Indianen” wordt nl. als niet vriendelijk ervaren.
De hoofdstad is Tuxtla Gutierrez, de toeristische ‘hoofdstad’ San
Cristobal de las Casas en ligt op een hoogte van 2200 meter.
De Chiapas is een van de armste gebieden van Mexico. In 1994 is er een
boerenopstand uitgebroken, wat destijds ook in het Europese nieuws is
geweest.
De literatuur geeft niet precies aan wat de opstand uitlokte, maar
duidelijk is wel dat de leefomstandigheden erbarmelijk slecht waren. De
indigena’s voelden zich aan hun lot overgelaten. Hun leider (ook nu
nog) subcommandante Marcos (Zapatisten) strijdt nog steeds voor zijn
bewoners. Door druk van de internationale opinie heeft de toenmalige
nationale regering (1994) het tegenoffensief stopgezet. In 1996 is er
een akkoord ondertekend met als resultaat recht op zelfbeschikking van
de Indiaanse gemeenschap, erkenning en identiteit. In hoeverre dit
concreet tot sociaal economisch positieve resultaten heeft geleid is
ons op dit moment niet duidelijk. We hadden het Marcos kunnen vragen,
maar we hebben een speech van hem in een dorp in de bergen op 15
minuten gemist! De man is een legende in dit gebied, er worden zelfs
souvenirs van hem verkocht, o.a. gemaskerde poppetjes met
patroongordels en geweer. De Chiapas is allang ontdekt door toeristen,
soms worden zij ‘benut’ om politieke aandacht te vragen. In 2003 is er
melding gemaakt van een overval door Zapatisten op een toeristenbus op
weg naar San Cristobal. Ook is er in afgelopen jaren ‘gedreigd’ om
wegversperringen op te zetten om extra toeristenbelasting te vragen.
Voor ons betekent dit dat we op onze hoede zijn, wellicht iets meer dan
anders.
Los van deze politieke beschouwing heeft de Chiapas toeristisch gezien
veel te bieden! Wij bezoeken een aantal bijzondere plekken!
SAN CRISTOBAL DE LAS CASAS
Een prachtige koloniale stad in de bergen. Smalle straatjes, kleurige
huizen en arcaden maken dit tot een aangename plek. Er komen
voornamelijk Europeanen, VS’ers halen hun hart op aan de
strandmetropool Cancun in Yucatan. In San Cristobal is de markt een
kleurijk schouwspel van goederen van inheemse handelaren in prachtige
kledij. De afstammelingen van de maya’s, de Tzotzils, Huicholes en
Tarahumaras zijn een van de weinige stammen, die hun oorspronkelijkheid
hebben weten te behouden. De klederdracht verschilt ook per groep en
dorp. Op de markt vind je kleurrijke souvenirs, overvloed aan fruit,
illegale dvd’s en eigenlijk alles wat je maar kunt bedenken. Een lust
voor het oog! Het liefst wil je dit vastleggen, je zou er honderden
foto’s willen maken, maar dat is hier niet gewenst! Je voelt en ziet
dat dat op deze plek niet kan, en tevens niet verantwoord is. De
toerist wordt hier door de indigena’s op de markt niet met open armen
ontvangen maar met enige argwaan bekeken. Maar wie zijn wij, om te
verwachten, dat alle culturen klaar staan voor ons? Met name
fotograferen kan in sommige culturen zeer schockend overkomen. Men
denkt dat het ongeluk brengt of schrikt van de klik van het toestel.
Maak je dan wel of geen foto? Hieronder later meer over ethisch
fotograferen.
San Cristobal heeft een interessant museum. In vier thematische ruimten
wordt geillustreerd op welke wijze kruiden, kaarsen, medicijnmannen en
dieren helpen om mensen beter te maken. Er is veel kennis op het gebied
van deze natuurlijke geneeswijzen. En het helen wordt nooit vanuit
alleen maar lichamelijke klachten bekeken, maar eerder vanuit een
holistische benaderingswijze, waarin rituelen, sprituele zaken en het
geloof ook een rol speelt. Alles staat omschreven in 4 talen in een
map, die je door het kleine museum loodst. Indrukwekkend is ook hoe
Mayavrouwen kinderen baren. Ze liggen niet op (ziekenhuis)bed, zoals
bij ons… De vrouw knielt en legt haar armen om de nek van haar man
heen, die op een stoel voor haar zit. In een soort hurk/kniezithouding
baart ze haar kind, ze poept het er gewoon uit! Lijkt erg voor de hand
liggend qua zwaartekracht! Dit alles onder toezicht van een
vroedvrouwe, die met gebeden, kruiden en kaarsen en tevens medische
kennis de zaak begeleid. Ze is hiervoor opgeleid. Dus zwangere vrouwen,
probeer het eens zo! In ieder geval maakt de man het baren van een kind
op deze wijze veel intenser mee (naar ons idée). Het lichamelijk
contact is hier meer dan een handje vasthouden aan de rand van het bed
of een koud washandje op het voorhoofd leggen (sorry mannen, jullie
kunnen er ook niets aan doen…!)
CANON DEL SUMIDERO
In de buurt van Tuxtla Gutierrez vind je een van de indrukwekkendste
canons van Mexico. Wij gaan lekker lui op excursie met een kleine
toerbus in richting canyon. De tocht per boot door deze indrukwekkende
mooie groene canyon duurt ongeveer twee uur. We zien enkele
krokodillen, een waterschildpad, aasgieren, apen (erg ver weg) tussen
hoogopreizende bergen. Stijle wanden van ongeveer 500 meter, een
prachtig gezicht. Ik (j) vind krokodillen doodeng, net als beren.
Terwijl een andere toerist buitenboordfoto’s maakt, zorg ik juist (j)
dat ik mijn hele lichaam binnenboord en in het midden van de boot
houd... je weet het maar nooit… Gerrit maakt de foto’s.
CHAMULA, EEN TZOTZILDORP
Chamula ligt op zo’n 8 kilometer afstand van San Cristobal. Wij nemen
de collectivo (minibus) en rijden ernaar toe. We zitten in een oud
vwbusje a la flipperkast, rijp voor de schroothoop, tussen de
inheemsen. Naast mij zit een man gekleed in een zwarte schapenwollen
poncho. Het prikt een beetje aan mijn bovenarm. Gerrit zit naast mij en
naast hem eveneens een man in schapenvacht, met wie we enkele woorden
wisselen. Op de bank voor ons eveneens dorpsgenoten en tot slot wordt
een vrouw nog even helemaal achterin gedumpt, zittende in de kofferbak
alsof het de mooiste plek van deze wagen is! Met dit hele gezelschap
vertrekken we, want het busje zit vol! Er wordt geen Spaans gesproken,
maar een andere taal. Op een of andere manier voelt het bijzonder aan
om met deze inheemsen voor een moment de bus te delen. Ze zijn klein
van stuk, tenger gebouwd, prachtig gekleed en rustig. Je realiseert je,
dat deze mensen in een totaal andere wereld leven. Vrouwen werken hard.
Slepen alles mee op hun tengere ruggen, zoals een kind in een doek,
kilo’s hout of spullen, die ze op de markt verkopen. Ze zijn
ongelovelijk sterk en lopen altijd in draftempo. respect!
We komen aan in Chamula en gaan meteen naar het grote centrale plein
met de prachtige witte kerk, versierd met groenblauwe motieven. Een
echte dorpskerk! We mogen niet zomaar naar binnen. Toeristen moeten een
entreekaartje kopen voor 30 pesos p.p. Het entreebewijs geeft duidelijk
aan: verboden om foto’s te maken in de kerk, anders worden er sancties
ondernomen.
Binnen heerst een bijzondere sfeer, er branden wel 1000 kaarsen. De
kerk heeft geen banken en Jezus staat hier niet vooraan, ofttewel is
niet te vinden. Ze hebben hem vervangen door hun eigen San Juan.
Groepjes inheemsen zitten op de grond en bidden hardop in lange
monotone zinnen. Soms meerdere keren op verschillende plekken. Ze
zetten ook kaarsjes neer op de grond, om daarmee onheil uit te bannen.
Kaarsen hebben verschillende kleuren, die ieders een eigen betekenis
hebben. Er heerst een bijzondere warme sfeer, letterlijk en figuurlijk.
Dat ligt aan de kaarsen, de geur van de kaarsen, de temperatuur, de
dennentakken en de mensen. En ze drinken veel cola! Waarom? Omdat het
boeren het kwaad verdrijft! Dus wordt er flink op los geboerd,
heerlijk! In een kerk voel ik (j) me meestal wat opgelaten, vooral
omdat ik niet geloof in het bijbelse. Het bekijken van kerken heeft
eerder een architectonische waarde. Hier voelen wij een speciale sfeer
en die mogen we met ze delen, voor even. We zijn nl. vroeg en er zijn
nog geen andere toeristen. Het duurt niet lang, als er een eerste
groepje toeristen binnenkomt. Ze worden wel een beetje ‘weggekeken’,
ergens begrijpelijk. Wij tweeen voelden ons al min of meer een beetje
een indringer, maar toch dankbaar voor zo’n moment.
De Tzotzils vereren hun eigen goden. Twee eeuwen geleden hebben ze de
pastoor verbannen en hun eigen San Juan op de centrale plaats gezet. De
Tzotzils kiezen hun eigen bestuur, de Raad van Ouden. Elk dorp heeft
dan weer een wijze, een bekwame oude man. Hier hebben de conquistadores
het niet voor het zeggen (gehad).
Buiten loopt een groep Europese toeristen. En jawel, men maakt foto’s,
wel van de buitenkant, maar toch! Waarom wij niet en anderen roekeloos
wel? Ook onze handen jeuken om de camera ter hand te nemen, want
misschien mag je buiten wel fotograferen? En toch, we doen het niet!
ETHISCH FOTOGRAFEREN
De inheemsen van de Chiapas zijn afstandelijk naar toeristen, is onze
ervaring. Ze vinden het niet leuk om gefotografeerd te worden, sterker
nog, je voelt dat ze het gewoon niet willen! Het welbevinden van deze
mensen is ons meer waard dan het vertonen van egoistische gedrag. Wij
attenderen de groep toeristen erop, maar gewapend met hun fotopistool
is er voor sommigen geen houden aan…. Een trieste boel. Tja, een foto
maken, zo gekwiekst, doet geen pijn…. dus waarom zou je er niet lekker
op los fotograferen?, Je bent toch gauw weer thuis en dan kun je de
plaatjes vol trots laten zien! Kijk, hier wonen Indianen! We vinden dit
onuitstaanbaar… Dit is niets nieuws, maar je realiseert je het op zo’n
plek weer eens.
Na een rondje over de markt in San Cristobal de daar ervoor hebben wij al besloten:
Wij maken geen enkele foto van deze personen, uit respect voor deze
bevolking. Ook niet stiekem, want daarmee bedrieg je jezelf en ook deze
mensen. En alhoewel het, eerlijk gezegd, best moeilijk is, blijven we
standvastig. Waarom zij wel en wij niet? Een of twee verstandige
toeristen maken dan toch ook geen verschil?We kopen mooie postkaarten,
dat heeft ook nog het voordeel dat je minimaal bijdraagt aan de
economie. Geld bieden voor foto’s maken leidt tot ongewenst gedrag,
want normaal gesproken zouden deze mensen dat ook niet vragen. Dus dat
doen we eveneens niet! Bij foto’s maken zou altijd central moeten staan:
Ga je een grens over ten koste van iemands welbevinden? Doe het dan niet!
AGUA AZUL, EEN PARADIJS VAN WATERVALLEN
Vanaf San Cristobal volgen we de prachtige route naar Palenque (een vd
mooiste maya ruines). Onderweg is het genieten van steeds meer bergen,
begroeid met tropische vegetatie. Voor ons vrijwel de mooiste korte
route van Mexico. Dorpjes met houten huisjes en prachtige vergezichten!
Dit is fietsen op zijn best! We fietsen in twee dagen van het
bergklimaat de tropen in. Het wordt nu echt warm.
Onderweg is er een mooie attractie te bewonderen, de watervallen van
Agua Azul. Het laatste stuk is zweten, zweten en zweten, maar dan dalen
we 4 km af en belanden we in paradijselijk Agua Azul! Vermoeid en met
een saunagevoel en een kop zo rood als een biet zijn we hard toe aan
ETEN en EEN BAD! Vanuit het restaurant zien we de prachtige azuurblauwe
waterterrassen! We genieten allereerst van een heerlijke vis en praten
een tijdje met een groep rondreizende Nederlanders. Leuk om weer eens
met anderen in je eigen taal te kunnen spreken. Het gezelschap
bewondert onze fietsen en hetgeen wij doen. Zij zullen een paar dagen
later alweer in Nederland zijn. Toch vreemd, wij voelen ons soms heel
ver weg en soms ook heel dichtbij, want in een dag kun je alweer terug
zijn. Toch zij wij bevoorrecht om alle tijd van de wereld te hebben.
Het natuurlijk logisch dat georganiseerd reizen vele voordelen heeft,
als je niet zoveel tijd hebt en toch redelijk veel wilt zien.
Op de camping van Agua Azul, oftewel een klein stukje gras, mag de tent
staan voor het gigantische bedrag van 20 pesos (1,50 euro per nacht).
Wel is het hier oppassen geblazen en laten wij onze spullen niet
onbeheerd, je voelt het aan de sfeer. We kamperen zo’n 20 meter vanaf
de prachtige terrassen. Naast ons 2 stellen, die met kinderen langdurig
rondreizen. Een van de gezinnen heeft een oude schoolbus verbouwd tot
rijdend huis. En jawel lieve lezende ouders van jonge kinderen! Dat mag
en kan! In ieder geval in Canada en Frankrijk. Ouders geven hun eigen
kinderen les en dit wordt elke 14 dagen geevalueerd. Ze moeten elke dag
2-3 uur studeren. Zo zie je maar weer, als je echt op reis wilt met je
kinderen, ook al gaan ze naar school, dan kan dat dus! Het andere
gezin, uit Frankrijk, heeft in de VS een camper gekocht en reizen voor
een jaar rond in de VS en Mexico. Een mooi voorbeeld van dat reizen met
kinderen ook mogelijk is.
En dan nemen we een heerlijk verfrissende duik. Er zijn vele terrassen
waarin je kunt baden, echt fantastisch mooi! Natuurlijk, het is
toeristisch, er is een rij strooien hutjes met souvenirs, er zijn vele
kleine restaurantjes, maar dat is toch ook logisch op zo’n gemakkelijk
toegankelijke plek? Je kunt een mooie wandeling naar het bovenste
terras maken en onderweg genieten van een heerlijk restaurant met
uitzicht op… Wij halen herinneringen op aan Havasupai, eveneens
paradijselijke watervallen in een Indianenreservaat in de VS. Die waren
nog meer bijzonder, omdat je er tijden voor om moet rijden en 3 uur
voor moet wandelen. Maar hier stoppen de bussen en de busjes. En
aangezien de toeristen er maar vanaf 11.00 – 15.00 zijn heb je daarvoor
en daarna de terassen voor jezelf en enkele anderen! Kortom we hangen
er nog een dagje extra aan vast. Een aanrader voor iedereen die Mexico
bezoekt, zeker in combinatie met San Cristobal en Palenque, alles
binnen handbereik van enkele honderden kilometers! Gerrit maakt nog
even van de gelegenheid gebruik om onze fietsen stofvrij te maken en
geeft onze draadezels een verfrissend bad in deze terrassen.
Milieuonvriendelijk? Nee, de stof komt van de natuur en gaat terug in
de natuur en uiteraard gebruiken we geen schoonmaakmiddelen en poetst
hij de fiets bij het laatste terras.
De Chiapas, bijzonder kleurrijk, unieke culturen met een geheel
eigen karakter, soms niet al te open naar toeristen, maar heeft juist
daarom een eigen gezicht en identiteit weten te behouden. Zeer de
moeite waard, een must voor wie het echte Mexico wil zien!
|
|
|
| |
|
| |
|
| |
 |
|
© 2012 www.stichtingkleinverzet.nl
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
|
