Stichting Klein Verzet stelt zich ten doel fondsen te werven waarmee onderwijsmogelijkheden voor kansarme kinderen of jongvolwassenen worden gerealiseerd.
Sinds september 2004 is door Klein Verzet € 212.655,96 bij elkaar gefietst. Daarmee zijn inmiddels ruim twintig
onderwijsprojecten gefinancieerd waarover u op deze website meer kunt
lezen.
Van onze Fietsers
Gerrit en Jeanette
Anchorage - Seward (Seward Highway)
Aan iedereen die het wil weten! We zijn heel overgekomen en onze
fietsen eveneens! Uiteraard, niet alles is vlekkenloos verlopen.... de
check-in zorgde voor de nodige problemen, ...
meer...
|
| |
|
| |
|
|
|
|
|
Bussen of Fietsen?
In Queretaro hebben Gerrit en ik een beslissing
genomen! We nemen de bus van Queretaro naar Oaxaca! Dit heeft alleen
maar voordelen, want in 10 uur tijd zijn we 600 km verder zuidwaarts en
negeren daarmee al het verkeer in en rondom de wereldmetropool Mexico
City met haar 20 mln inwoners! Want wie wil hier nu fietsen? Het
verkeer is chaotisch, chauffeurs gedragen zich regelmatig als idiote
snelheidsmaniaken en dan is er gewoon teveel verkeer op te smalle
wegen. Het enige dat nodig is, is een overstap van de ene naar de
andere bus in Mexico City, want al het verkeer gaat nu eenmaal hier
langs! Een goed alternatief!
Maar onze fietsvriend Rick denkt er geheel anders over… “ik heb een
route bedacht, het is mogelijk en nog leuk ook!”. We zijn even van ons
appropo, want wij zaten in gedachten al in de bus, lekker lui
achterover leunend, even overstappen in Mexico City en dan de prachtige
stad Oaxaca bekijken en dat alles in nog geen 10 uur bussen. Wat wil
een mens nog meer? En nu bedenkt Rick opeens dat we moeten gaan
fietsen????
We pakken de kaart erbij en in een uurtje zijn we overtuigd! We gaan
toch fietsen! Hoe kan dat nou? Rick stelt voor om Mexico City aan de
westkant te ‘omzeilen’. We markeren de rustige wegen (de c-wegen),
mooie traditionele dorpen, kleinere interessante steden en als toetjes
tussendoor krijgen we diverse adressen mee van vrienden en familie, die
ernaar uitzien om ons te ontmoeten op weg naar Oaxaca (o.a. een
himalayabeklimster). Nadat we dit allemaal horen krijgen we weer enorm
veel zin om op onze draadezels te springen. Rick vraagt of we nog een
dagje blijven, want dan gaat hij ons met vriend Aaron en Francisco op
zaterdag 60 km uitgeleide doen.
Super, we gaan het proberen, want een echte wereldfietser wil in zijn
hart het liefst fietsen en niet bussen? En dat begrijpt Rick als
fietsfanaat als de beste.
We hebben een bijzonder afscheidsfeestje in Queretaro. We laten veel
foto’s zien. We voelen dat ze daar emotioneel van worden en dat zijn we
eigenlijk allemaal, want gevoelens kennen geen grenzen. Een bijzondere
avond met als resultaat “wereldvriendschap”.
De heren en een bijzonder aardige vriend, namens Fransisco, gaan de
volgende dag meefietsen. Een andere vriend, Antonio, rijdt met de auto
achter ons aan om het verkeer te weren. Ze proberen ook onze Vittorio
fietsen een tijdlang bij het stijgen van een beste heuvel…. en dat is
afzien met zoveel gewicht. Maar ze zijn erg onder de indruk van onze
prachtige bijzondere Dutch Bikes! Fransisco is een goede hardloper,
halve marathon 1.12 nogwat…maar fietsen is een andere discipline, zeker
met bepakking! Zijn zus is de beklimster van de himalaya, die we gaan
ontmoeten! En dan is het echt afscheid nemen. Wij nemen een hotelletje
in het stadje en de 4 heren gaan huiswaarts. Even slikken... In juni
gaan ze in Costa Rica fietsen, we hopen op een ontmoeting, want tegen
die tijd zouden wij ook daar moeten zijn.
In NL neem je een binnendoorweggetje als je zin hebt om even ‘weg van
de snelweg’ te zijn. Het gaat iets langzamer, maar het scheelt meestal
niet erg veel in tijd. Als je in Mexico een binnendoorweggetje wilt
nemen betekent dit: stijgen en dalen en zoeken naar de juiste weg! En
dat kost tijd! De b-wegen, oftewel de ‘provinciale’ wegen zijn geen
optie. De helft zo smal als in NL, geen extra verstevigingsstrook en
veel trucks, die elkaar passeren en dat betekent regelmatig: wegwezen,
van de weg af! Hier wordt je stapelgek van en het is veel te
gevaarlijk. Dus kiezen we bewust voor de c-wegen! Eveneens smal, maar
erg weinig verkeer! We fietsen langs een vulkaan, over stijle
steenslagwegen, raken 2 tot 3 keer de weg kwijt en we fietsen continu
tussen de 2000 en 3000 meter op en neer, dag in dag uit!
Is dit leuk? Was het niet beter geweest om toch de bus te nemen? NEE,
want we zien ontzettend veel. Prachtige natuur rond de vulkaan met een
grote varieteit aan bloemen. We fietsen langs traditionele dorpen, zien
daardoor ook het echte Mexicaanse binnenland, en het verkeer valt reuze
mee! Mensen zwaaien veel naar ons, hebben eveneens geen haast, want het
schiet toch niet op. Even voelen we ons in Duitsland fietsen, lekker
door de bossen die op het Harzgebied lijken met een oneindig langs
afdaling naar Valle de Bravo, waar we Elsa, de bergbeklimster ontmoeten
en er 2 dagen verblijven. De mooiste stad, die we aandoen tijdens deze
alternatieve route is Taxco, bekend vanwege haar zilvermijnen. Erg
toeristisch, maar ook bijzonder mooi gesitueerd op een stijle heuvel.
Als we dan ten Zuiden van Mexico aankomen wacht ons nog even een 340 km
route naar Oaxaca. Van de bossen komen we weer in de droogte terecht en
ook op dit gedeelte kunnen wij al onze energie moeiteloos kwijt op alle
bergen. Vooral het laatste stuk is landschappelijk bijzonder
aantrekkelijk. Roodgekleurde bergen met veel bos, een herfstplaatje! Na
bergen komen dalen en alhoewel je altijd graag de top wilt bereiken ben
je als fietser zeker niet vies van een afdaling naar een dal der dalen.
YES, we hebben het gered! Wij hebben de megapuist omzeilt en Oaxaca
vandaag bereikt! In plaats van 10 uur met de bus, doen we er 16 dagen
over (incl. 1,5 rustdag i.v.m. buikgriep) en leggen meer dan 1000 km af
i.p.v. 700 km met de bus. We zijn blij dat we dit hebben gedaan,
uiteraard vooral met behulp en deskundigheid van onze fietsvriend Rick!
Valle de Bravo is de prachtige plaats aan een meer temidden van
hoogopreizende bergen. Hier woont Elsa, tezamen met vriend Walo,
dochter Karina en zoon Santiago. Elsa is de zus van Fransisco, die we
in Queretaro hebben leren kennen. We zijn uitgenodigd om onderweg naar
Oaxaca langs te komen. We verheugen ons enorm op dit niet alledaagse
bezoek aan deze bijzondere vrouw. Eerste indruk, ze is klein van stuk,
heeft precies zo’n sympathieke lach als haar broer en we voelen ons
meteen welkom. Dan escorteert ze ons via de minst stijle straatjes in
dit stadje naar haar huis. Wat een huis, en wat een uitzicht! Vanuit
haar terras heb je het gevoel dat je aan de Cote d’Azur zit! Een
schitterend uitzicht over het meer, huizen met rode dakpannen en dan
heb je de bergen als extraatje! Haar huis is met de heuvel meegebouwd,
telt meerdere verdiepingen en is smaakvol ingericht. Wij mogen in de
logeerkamer op een hoogslaper bivakkeren en kijken vanuit daar zelfs
uit op dit mooie natuurschoon. Ze zet ons een heerlijke fruitsalade
voor met banaan, verse ananas, papaya, bosbessen en aardbeien. En
daarna een volgt een biologisch geteelde salade met grapefruitsap. Wat
een weelde.
We hebben wel honderden vragen, maar willen haar niet een als attractie
bestormen onze ‘behoeften’. Dat ze speciaal is, is een feit, maar onze
interesse in haar gaat verder dan Elsa de bergbeklimster. In de middag
maken Gerrit en ik nog een wandeling door de stad en ‘s avonds genieten
we in dit prachtige huis van een goed glas wijn, diverse soorten kaas
en van elkaar. Walo, haar vriend is van Libanese komaf en in Mexico
geboren. Van beroep is hij landschapsarchitect en tuinarchitect. We
realiseren ons terdege, dat we ons bevinden in wereld der welvaart,
want Mexico kent ook andere kanten. Haar kinderen Karina (rond 12 jaar)
en Santiago (rond 8 jaar) gaan naar de internationaal georienteerde
priveschool in het dorp. De helft van de lessen wordt in het Engels
gegeven en de andere helft in het Spaans. En dat werpt zijn vruchten
af, want met deze jonge dame is het leuk kletsen, ze heeft nu al
minimaal een havo 4 niveau Engels onder de knie. Elsa vraagt of we zin
hebben om de volgende dag mee te gaan naar een in aanbouw zijnde
boeddhistische stupa, zij heeft nl. een afspraak met haar boeddhistisch
leraar Tony, de Lama van Mexico. Voor alle duidelijkheid: de Dalai Lama
is het opperhoofd van de boeddhistische leer en daarna volgen de
Lama’s! In de middag kunnen we dan de bijzondere vlinders mariposa
monarch gaan aanschouwen midden in het bos. Het schijnt er te wemelen
van deze ene vlindersoort. Een mooi plan!
Een uitgebreid verslag van de beklimming van de Mt. Everest volgt de
volgende keer. Elsa vindt het uitstekend, dat we haar interviewen....
dus even geduld...
Elsa, is mede ook door haar bezoeken aan Tibet in aanraking gekomen met
het boeddhisme. Ze heeft daardoor ook Tony leren kennen, de Lama,
oftewel officieel vertegenwoordiger van het Tibetaans Boeddhisme in
Mexico en enkele andere Latijn Amerikaanse landen. Elsa had ons een
beetje voorbereid, hij heeft geen oranje gewaad aan en geen kaal hoofd,
je zult een gewone Mexicaanse man ontmoeten, die van binnen zeer
bijzonder is. De ontmoeting loopt ietwat anders dan gepland. Er zijn
meer mensen aanwezig bij de afspraak. Met z’n allen gaan we eerst nog
langs een groot in aanbouw zijnde conferentieoord, want hij is gevraagd
dit in de wijden in de nabije toekomst. Dit oord is gebouwd voor de
welgestelden als speeltje of weekendverblijf, zal ongetwijfeld veel
geld hebben gekost. Wij lopen met de kleine kudde mee, worden door een
architect rondgeleid. Elsa vindt het niet echt geslaagd, maar kan er
ook weinig aan doen. De man, die dit oord wil laten inwijden sponsort
voor een deel de stupa, dus…..
Maar dan eindelijk gaan we naar de in aanbouw zijnde stupa. In eerste
instantie ziet de stupa er klein uit. Dichterbij oogt het een stuk
groter. De stupa ligt vrijwel bovenop een berg en er is veel water in
de buurt, oftewel een natuurlijke bron en dat schijnt een goed signaal
te zijn. De lama vertelt dat er vele rituelen nodig zijn, voordat je
ergens een stupa mag bouwen. Je hebt een soort spirituele toestemming
nodig en dat is nog maar het begin, het duurt tijden…voordat de
rituelen zijn volbracht. Tony heeft vele jaren in Tibet en Nepal
doorgebracht, in kloosters, heeft jarenlang gestudeerd, is zeer
intelligent, heeft veel wijsheid in pacht, enkele boeken geschreven….
Kortom: een zeer bijzonder mens met een open en zeer vriendelijke
karakter.
Tony wordt vergezeld van een andere aanhanger. Alan, Engelsman geeft
lezingen over het boeddhisme en heeft eveneens lang in Nepal geleefd.
Was voorheen nucleair wetenschapper/fylosoof en is nu boeddhist! We
voelen ons een beetje vreemd en klein tussen al deze intelligentia. En
toch geeft het een heel bijzonder gevoel.
Elsa zegt, dat ze het heel moeilijk vindt om goed te meditteren.
Gemiddeld houdt een mens het 3 seconden vol om aan NIETS te denken en
door HELEMAAL NIETS afgeleid te zijn. Alan en Tony zijn bijzonder onder
de indruk van de stupa, een grijpbaar onderdeel van hun levenswerk!
Boeddhisme viert in Mexico echter nog lang geen hoogtij, zoals bij ons
in Nederland. Het katholicisme en de daarmee samenhangende sterke
familiebanden hebben een behoorlijke invloed op de gehele maatschappij.
In samenlevingen, waar secularisatie heeft plaatsgevonden is dat
eenvoudiger. Zoals bij ons: men gaat niet meer naar de kerk, er zijn
vrijwel geen vastigheden meer m.b.t. baan, relatie of families…. Hier
onstaat automatisch meer ruimte voor andere zaken, zoals het
boeddhisme. Voor Tony is er dus nog heel wat werk aan de winkel! Op 14
en 15 maart as. wordt er in Mexico City een grote conferentie gegeven
over het boeddhisme. Vier wereldse Lama’s, waaronder Tony, zijn de
sprekers.Tegen die tijd is ook de stupa af. Het is bijzonder om deze
man te ontmoeten en bijzonder om een 1e echte stupa en Mexico te zien!
Nepal, een land dat zonder enige twijfel op ons wensenlijstje staat…..
De heren zetten ons af vlakbij het bos met het pad naar de natuurlijke
vlindertuin en scheiden onze wegen zich…. ze wensen ons veel succes met
onze verdere reis en hopen dat we ooit Nepal zullen bezoeken…
Mariposas Monarches
Vlak langs de kant van de weg loopt een bospad dat leidt tot een
vlindertuin van jewelste! Als je het niet weet, zou je zo voorbij zijn
gereden, want een enkel verkeersbord en een verkeersagent, die maant
tot langzamer rijden is vrijwel alles wat je ziet. Geen souvenirwinkels
met vlinderattributen, geen eetstalletjes, parkeerplaatsen,
entreehokjes of iets dergelijks. Er is 0,0 sprake van commercialisatie
van deze attractie. Alleen 3 mannen en een paar ezels, die dienst doen
als tijdelijke gids! We besluiten een gids te nemen, een andere gids
plus 2 paarden achtervolgen ons nog een tijdje in de hoop dat het lopen
naar boven ons teveel wordt, maar zulke sporters als wij? Een ezel is
dan wel het laatste redmiddel. Het pad voert best wel stijl naar boven,
maar na enige uithijgpauzes komen we bij de top. We zien steeds meer
vlinders om ons heen fladderen. Nog niet superveel, want het is
bewolkt. Dus verwachten we niet teveel. En dan opeens zien we het.
Miljoenen vlinders hangen als trossen in bomen met de vleugels dicht,
qua kleuren daarmee aangepast aan de stam van de boom. Ontelbaar vele
trossen, niet te geloven. Als de zon een beetje doorbreekt beginnen er
steeds meer vlinders te vliegen. Ze hebben een prachtige oranje kleur
en naarmate de zon meer doorbreekt wordt het steeds meer oranje. Moet
je nagaan als je echt een onbewolkte hete zomerdag hebt, dan kom je om
in de vlinders. We vinden het zeer indrukwekkend, in totaliteit zeker
enkele miljoenen. Op precies 15 maart vliegen ze naar Canada om daar te
overzomeren. Op de grond zie je vele dode vlinders zonder body. Het
dode binnenste wordt nl. opgegeten door vogels, de vleugels hebben
gifpoeder en die blijven over. Wat een bijzondere natuur om al die
vlinders aan elkaar te zien hangen, om elkaar enigszins warm te houden.
Deze bomen benutten ze als slaapbomen, de nectar halen ze uit bloemen
en planten in dit gebied. Er is ongetwijfeld sprake van een bijzondere
vorm van microklimaat. We proberen van al dat gefladder iets op de foto
te krijgen en dat lukt gedeeltelijk. Als we benedenkomen en Elsa op ons
wacht denkt ze dat we weinig hebben gezien, omdat het normaal zwart
ziet van de vlinders op de weg, maar wij zijn erg onder de indruk en
hadden geluk dat de zon ging schijnen toen we boven waren. We vertellen
haar uiteraard ook over onze ‘eigen’ vlindertuin in het Emmer
Dierenpark…
Karina, de dochter van Elsa was zo onder de indruk van onze foto’s, dat
het haar een heel goed plan leek om op school iets te vertellen over
onze reis! En dat doen wij natuurlijk graag, want het is een mooie
uitdaging en tevens eervol om dat op een Mexicaanse school te mogen
doen. Echter onder 1 voorwaarde, dat iemand onze tekst kan vertalen!
Nou, dat is helemaal niet nodig hoor, zegt Karina! Ze spreken allemaal
goed Engels! In no-time heeft deze school haar lesrooster gewijzigd,
een laptop en een beamer geregeld, wij zijn van harte welkom! Escuela
Valle de Bravo is een priveschool met de helft aan docenten uit het
buitenland, voornamelijk Engeland. De school is klein, 120 leerlingen
en ongeveer 15 docenten. De helft van de lessen wordt in het Engels
gegeven, de andere helft in het Spaans. Dus deze kinderen worden vanaf
de lagere school tweetalig opgeleid! En dat is winst! Ik (j) ben zelf
tweetalig opgevoed en je spreekt je 2e taal altijd veel beter dan dat
je het tijdens de taallessen ooit zou hebben geleerd! Als je
‘gedwongen’ wordt om voortdurend 2 talen te spreken is succes verzekerd!
Rond 8.30 melden we ons op het schoolplein met basketbalveldje en
daarnaast een voetbalveldje. Alle blikken zijn op ons gericht. Een
aantal kinderen is ochtengym aan het doen onder leiding van een van de
leraren en ondanks dat we ze afleiden, gaan ze toch door. Beweging is
goed voor een mens en hier weten ze dat! Het is onbegrijpelijk, dat dat
bij ons niet gewoon wordt ingevoerd. De kinderen worden in NL gemiddeld
steeds zwaarder en sporten steeds minder. Ze hebben er hier veel
plezier in, dat zie je! We worden hartelijk verwelkomd door het
schoolhoofd en enkele andere leraren. In een kleine maar mooie
klaslokaal wordt de kaart van Afrika even van de muur gehaald en staat
de apparatuur voor ons klaar. De draadloze verbinding laat het even
afweten, waardoor we de site niet kunnen laten zien, maar de prêt is er
niet minder om. Karina zei: er is 1 groot probleem, mijn klas vraagt
ontzettend veel!!! Ik zei: nou dat is nou net waar wij op zitten te
wachten, zeg maar dat we alle vragen beantwoorden! Vol spanning
schuiven zo’n 50 kinderen het klaslokaal binnen. Allemaal in het groen
(schooluniform). Wellicht iets voor de Hogeschool Drenthe, hahaha…? En
dan starten we met ons verhaal. Alleerst hoe we op het idée zijn
gekomen om deze reis te maken en dan foto’s waaruit je kunt zien dat je
je huis inruilt voor een tent, je keuken voor een pitje en je oude
fiets voor een nieuwe.
Dan de route, dat spreekt ze bijzonder aan. Daarna tonen we 200 van de
mooiste foto’s en de kinderogen worden steeds groter en groter.
Geweldig om mee te maken, hoe beelden kunnen spreken. En dan…. Zoals
Karina al zei…. tientallen vragen: waar is de badkamer, komt u in het
Guinness Book of Records, waar slaapt u, bent u weleens bang, wat was
de mooiste straat, wat eet u… welke dieren heeft u gezien… enz. Tot
slot stellen wij enkele vragen, namelijk of ze de wens hebben een
bepaald gebied te zien of een bepaald land. Vrijwel iedereen heeft een
wensland en ook een beetje kennis waarom het interessant is. En soms is
er geen reden. Een meisje zegt: I want to see Australia! Ik zeg: why?
Ze zegt: I don’t know! Ik zeg: good reason! Ze lachen allemaal. Wij
vragen ze ook: wat missen we het meest? Ze komen meteen met het
antwoord: la familia en vrienden en of course…. your country! De
Mexicanen zijn trots op hun land en terecht! Het laatste onderdeel
verzorgt Gerrit, hij legt alles uit rondom de fiets en onze bagage en
ook dat is superinteressant voor de kinderen, want WAT zit er nou in
die tassen???? In een kring gaan ze rond de fiets staan, want die staan
buiten het klaslokaal. Enkele kinderen zagen voor het eerst in hun
leven een fietsbel, meestal niet op een mountainbike te vinden. En het
slot tussen het wiel, dat kennen ze hier ook niet. Slotvraag was ook
hier weer, waar is de badkamer????
Een bijzondere ervaring om deze kinderen iets over een andere
levenswijze te vertellen. Ze hebben er ongetwijfeld vele gedachten aan
over gehouden. Respect voor deze school, die deze kinderen bijzonder
goed opleidt en een wereldse blik wil meegeven. Deze kinderen hebben
natuurlijk ook de kans, omdat de ouders de schoolopleiding betalen.
Maar er is sprake van beleving, van leergierigheid en nieuwsgierigheid,
iets dat ik bij de doorsnee student in Nederland regelmatig heb gemist!
Na dit ‘schoolfeest’ hobbelen we de kinderkoppenstraatjes naar beneden
en houden een korte stop in het plaatsje voordat we verder fietsen.
Naast mij zie ik een indigena vrouw (inheemse) die probeert haar 5
kinderen van schoolgaande leeftijd van voedsel te voorzien door met
haar groenten op de markt te gaan staan. Zullen zij uberhaupt naar
school gaan? Een wereld van verschil.
|
|
|
| |
|
| |
|
| |
 |
|
© 2012 www.stichtingkleinverzet.nl
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
|
