Hola Sponsors,
Ik hoop toch vooral dat een ieder van jullie net zo gelukkig het nieuwe jaar in is gegaan  als ik! Wat moet ik ervan zeggen? Waarschijnlijk was het overgrote merendeel van jullie  al veel eerder op de hoogte dan ik en voor die mensen zal het dus geen verassing worden, voor mij was het dat wel!

Overdonderd door geluk en zaligheid na het arriveren van mijn lieve broers Wouter en Seb en mijn geliefde Niki werd ik de volgende ochtend nog enigzins beduust wakker. En zonder enige twijfel ging ik in op het voorstel van mijn broer in een ander hotel, met een fijn dakterras, de lunch (het bleek reeds lunchtijd) te doen. Nietsvermoedend boven aangekomen werd ik aangestaart door niet alleen die andere broer maar nog twee bekende koppen... Paps en Mams!!!!! Vraag een ieder in staat van extase naar zijn gevoelens... gewauwel... toch proberen: blijdschap, verbazing, vragen, verbijstering, geluk, enthausiasme, verbeelding, vreemd maar vertrouwd... of in bijvoegelijke naamwoorden; wauwie, heu, super, nee, toch, flex. De spreekwoordelijke woorden schieten woorden te kort. Maar waar alle gevoelens zeker en vast opaf spiraalde waren Eenheid en Zaligheid!!!

Lastig hoor, om er toch woorden aan te geven. Nouja, gezegt is dat het flex was.
Dat daarbij mijn mp3 speler verloren ging zal ik in het licht zien dat daarmee wijlen Andre Hazes' 'Eenzame Kerst' niet van zich zou laten horen. De kerst ging nou eens echt over verbroedering. Staat in Nederland de boom van de buren al te verweg, India blijkt dichtbij. Met de hele familie!!!
Ook het nieuwe jaar werd knallen, nadat ik op foute inschatting wat bommetjes in het vuur had gegooit die weldra het humeur van de baas verknalde. Maar niet zijn vingers en dus werd het toch nog gezellig.

Twee weken blijken net als alle lengtes van dagen te kort. Het maakt dorstig te drinken uit de bron van je geluk. Dat was ook het lege, dorstige gevoel wat achterbleef. Maar als je dan naast de bron de rivier ontdekt en zelfs de oceaan, te zien hoeveel geluk er is en te weten waar het vandaan komt. Dat is toch wel... weet ik het?... van de schoonheid en de troost?

Terug naar het hier en nu, de aarde, waar mijn andere Familia op mij wacht. Een weekje trappen en dan moet het gebeurd zijn. Joerg heeft nog steeds de pannen in zijn knie en moet ook visumtechnisch naar Nepal . Ik ga zo'n vijf weken aan de slag in het project zelf, waarin ik jullie uitgebreid verslag zal doen over de gang van zaken en de resultaten van jullie euri's. En dan als alles naar wens verloopt kom ik in de lente huiswaarts om in september zes maanden terug te keren met moeders aan mijn zij.

Als, als...

droom... droom...