Baja California

De Baja California, een schiereiland waar halfwoestijn en kust dicht bij elkaar liggen. De Baja California is een hemelsbreed 1300 km lang schiereiland en is gelegen in het meest noordwestelijke deel van Mexico. Aan de westzijde grenzend aan de Pacific, aan de oostzijde aan de Golf van California en noordelijk grens het aan de staat California (VS). Het binnenland is bergachtig en heeft een dorre doch zeer bijzondere vegetatie met een grote variatie aan cactussoorten. Aan de kust vind je prachtige vissersdorpen en mooie baaien. En in het vlakke westelijke deel van de Baja zijn de wegen kaarsrecht en oneindig lang. De verkeersinfrastructuur? Er is 1 hoofdweg, de highway MEX1! Dit heeft een groot voordeel! Verdwalen is er niet bij!

Na Canada en de VS zijn wij toe aan een nieuw land. Daarvoor moet je logischerwijs een grens over en dat op zich is al een hele belevenis. Hoe zal het gaan? Zullen ze onze tassen binnenste buiten keren? Zien ze onze witte limonadepoeder en waspoeder voor iets anders aan? Hoeveel dagen zullen we mogen verblijven in Mexico? Wij staan op scherp! We naderen de kleine grensplaats Tecate, beroemd vanwege de bierbrouwerij. Tecate wordt door fietsers aangeraden, omdat het een kleine grensovergang is. We naderen de daadwerkelijke grens en kijken om ons heen of we een douanier zien. Niks te zien, sterker nog… er is helemaal niemand te bekennen. We voelen ons wat vreemd en fietsen voorzichtig de grens over. De weg loopt af naar beneden en 1 minuut later staan we midden op een sfeervolle plaza met muziek en terrasjes. Gerrit, zijn we er al? Nou, ik denk het wel! Hoe weet je dat dan? Nou, ze spreken Spaans en de verkeersborden zien er anders uit. Oh, dus we zijn al in Mexico? Ja, zeker weten! Goh, super hey, maar we hebben niet eens een soort officieel verblijfsdocument toch? Nee, laten we maar weer teruggaan naar de grens. Dus fietsen rechtsomkeerd en retour richting grensovergang. Een relaxte douanier vertelt ons dat we naar de immigracion moeten in een kantoortje 10 m verderop. OK, spannend, we staan weer op scherp! We gaan naar de immigracion office en geloof het of niet…. kwestie van formulier invullen per persoon, we krijgen 180 dagen voor Mexico en dat was het al! We moeten dan nog wel even administratie kosten betalen bij EEN bank. Welke bank dan? Dat maakt niet uit…. Voor de formaliteit geven we ons groene papiertje nog even af bij de Amerikaanse kant, zodat ze weten dat we het land daadwerkelijk uit zijn. We krijgen wel 20 vragen of we zeker weten dat we NIET weer terugkeren naar de VS. Wij hadden dit helemaal niet hoeven doen, maar we willen ons netjes gedragen en de zaken formeel goed op orde hebben.
We jumpen opnieuw op onze draadezels, rollen opnieuw de plaza major naar beneden en zijn blij als kleine kinderen, YES we zijn nu echt in Mexico! Buenos Diaz!

Eerste overnachting... bij een Mexicaanse boer
Ons doel is om van Tecate naar Ensenada (westkust) te fietsen. We hebben weinig informatie over deze weg, maar fietsen er gewoon op los. Alles voelt meteen anders aan, de sfeer is kleurrijk en vrolijk, de weg is erg smal, het leven speelt zich buiten af. We genieten van een eerste vistaco aan een stalletje en voelen ons goed! Aangezien we dit stuk niet in 1 dag kunnen fietsen, gaan we op zoek naar een hotel. Het eerste is veel te duur en verder op de route is er helemaal niks! We fietsen toch maar door en besluiten dan de tent ergens op te zetten. Gerrit vindt dat prima, maar ik moet toch eerst even wat wennen. Vooral omdat Amerikanen ons ook regelmatig gek maken. De Mexicanen zijn banditos, hier wordt je overvallen, doodgeschoten en het is er levensgevaarlijk! Er is ons zelfs geadviseerd een basebalknuppel te kopen! We fietsen verder en in een dal zie ik een boerderij! Gerrit, dat lijkt me wel wat, wie lief is voor dieren is ook lief voor mensen…
Even later kloppen we aan en vragen in gebrekkig Spaans of we wellicht misschien eventueel wel mogen kamperen. Helemaal geen probleem, de familie is net aan het avondeten en ze spreken voorbeeldig Engels! Just set up your tent wherever you want! Mooi! Even later zitten we met de familie aan tafel en genieten van een heerlijke Amerikaans/Mexicaanse maaltijd! Ze vinden het ongelovelijk wat wij aan het doen zijn en moeten er ook erg om lachen, vooral omdat ze zichzelf dit absoluut niet zien doen. Het huis wordt bewoond door 3 broers en zus (al jaren woonachtig en werkend in San Diego) zorgt af en toe een beetje voor de boys als ze in de weekenden overkomt. Deze mevrouw verzorgt ons van voor tot achter en heeft een wereldse blik, respect voor een ander, kunnen delen en doen wat je denkt dat goed is…. dat leeft bij haar eveneens. Mooi, dat je zulke basisbehoeften met elkaar kunt delen.

En hoe was onze eerste nacht?
Wij doen de hele nacht geen oog dicht, knorrende varkens, hinnikende paarden, fluitende vogels, huilende coyotes, meezingende honden en kukelende hanen vermaken ons met hun concert. De volgende ochtend heeft la mama opnieuw een heerlijke maaltijd bereid en met de buik vol eieren, ham, tortilla’s, bonen en mokken vol koffie vervolgen wij onze tocht. Een geweldige start in Mexico! Muchas Gracias!

Fietsen in Mexico is anders 
Het eerste deel van de Baja California is niet zo leuk om te fietsen. Het stuk naar Ensenada is landschappelijk mooi, wijngaarden, olijvenaanbouw en de kustplaats Ensenada is een stop waard! Daarna gaat de tocht verder zuidwaarts langs stoffige dorpjes. Alleen de MEX1 is geasfalteerd, de rest van de dorpswegen bestaan uit zand. De MEX1 is small en heeft geen zijstrook. We laveren tussen gaten door, afgebrokkeld wegdek, dode fossiele honden afval en andere troep. En dan heb je uiteraard ook nog eens het verkeer, waarmee je de straat ‘deelt’. Het is echter wel zo, dat de chauffeurs sterk rekening met ons houden, zeker de truckers! En dat hadden we niet verwacht! De weg is gewoon te smal en dat is ook hun probleem. De vele kruisjes aan de kant van de weg doen ons beseffen, dat het leven zomaar voorbij kan zijn. Soms staan er zelfs kleine kapelletjes, kruisjes met plasticbloemen of een christelijke afbeelding. Aan de andere kant: als je voor alle verkeersslachtoffers in NL langs de snelweg kruisjes zou plaatsen… het is niet leuk om dit te zien, maar het houd je scherp. Na St. Quintin, zo’n 400 km wordt het verkeer rustiger en genieten we weer als echte fietsers. Truckers zijn er altijd en overal, ze zwaaien vaak naar ons en moedigen ons daarmee aan. De Baja met haar mooie cactussoorten, baaien en vissersdorpen bevalt ons. Natuurlijk is het niet constant genieten, er ligt veel afval langs de weg, maar moeten wij de Mexicanen dan veroordelen? Wie weet hebben de rijkere landen veel ergere problemen, bv. dat vele mensen in de WAO zitten of zich ongelukkig voelen? Zouden wij ons niet beter moeten richten op een vorm van Bruto Nationaal GELUK i.p.v. Bruto Nationaal Product? Gaat het niet eerder om welzijn dan om welvaart? In Bhutan heeft men daar een plan voor ontwikkeld met als doel: verhogen van het bruto nationaal geluk! Iets voor Nederland? Kortom, elk land heeft zijn eigen problemen nietwaar?

Beter een goede buur dan een verre vriend….
Dat het leven meestal anders verloopt dan gepland, gaat zeker op voor het vieren van de kerstdagen. We hadden met 2 Mexicaanse en een Amerikaanse fietser afgesproken om gezamenlijk de kerstdagen door te brengen in de prachtige idyllische baai Bahia Concepcion. Deze grootse en tropisch caribisch aandoende baai kent meerdere prachtige bountystranden. Afspraak was: we zien elkaar aan de Playa El Coyote! Leuk, dan zijn we toch een beetje een fietsfamilie voor dat moment. Aangekomen bij deze playa vragen we bij een kajakschooltje of we wel het juiste strand te pakken hebben. Jawel, even verderop aan de mooi ingesloten baai met uitzicht op enkele eilandjes en azuurblauw water, daar is de public campground! We fietsen ernaar toe via een strandweggetje en prompt rijdt een Amerikaan (uiteraard in een auto) naast ons. Hij had ons onderweg al gezien en ‘was just looking for us’ en of we ‘please’ komen genieten van een heerlijk kerstbuffet onder de strandbewoners! Nou, dat slaan wij natuurlijk niet af als altijd hongerige fietsers! We zetten onze tent onder de enige palmbomengroep en nemen deel aan het ‘familiemaal’. Overheerlijk! We krijgen pacifico bier aangereikt en smullen van alle zelfgemaakte gerechten en babbelen onder het genot hiervan met deze en gene…
Maar waar zijn onze fietsvrienden? Niet gesignaleerd, waarschijnlijk toch aan een ander strandje. Het zij zo…. Deze plek is zo ongelovelijk mooi in al zijn schoonheid inclusief de ‘bewoners’, dat wij hier weken zouden kunnen blijven.
Onze buurman, een motormuis vertrekt en wij mogen gebruik maken van de strandhut, een palapa. Dat ding zou bij het eerste zuchtje wind ongetwijfeld in elkaar zakken, maar het geeft een zekere sfeer en luxe, want we hebben er een huisje bij. Het doet dienst als garage, windvanger en schaduwplaats.

Dat een goede buur beter is dan een verre vriend (sorry vrienden!!!) gaat hier zeker op.Van onze buren links, die ook vertrekken krijgen we papaya, sinaasappelen en mandarijnen. Van de buren rechts bier, sinaasappelen, chocolade enz. enz. Wat een leven op aard! En dan komt uiteraard de plaatselijke srv-wagen in de vorm van een stuk rijdend blik (lees auto) langs met de nodige producten als eieren, groente en fruit, ijs en souvenirs! Je hoeft niet eens boodschappen te doen, want ook dat doen onze buren de volgende dag voor ons, ze moeten toch naar het stadje (100 km verderop!). Wij worden werkelijk op onze wenken bediend. Weer de vraag: waar verdienen wij dat allemaal aan?
Maar niet alleen het eten en drinken is hetgene waar het om draait. Onze buren zijn fantastische mensen. Zij, Margot is free-lance fotografe voor het outdoormerk Patagonia, hij, Bob is professor aan de Universiteit van Californie met discipline hydrologie en een leuke dochter Mckenzie, die reeds in Bolivia is geweest om met moeders foto’s te schieten voor het outdoormerk. Ze zijn ongeveer van onze leeftijd.
Het zijn voornamelijk Amerikanen op het strand, maar ook een enkele Canadese familie en Mexicanen maken deel uit van de tijdelijke fam. We hebben geweldige gesprekken over fotografie en ethiek over het feit dat Bob eerst met pensioen is geweest en pas op zijn 40e zijn eerste baan heeft gekregen, hij is nu 43 jaar. Natuurlijk, onze reis maakt indruk en dat opent deuren, maar het aparte is dat je elkaar inspireert en schijnbaar vinden soortgenoten elkaar altijd, los van ras, land, leeftijd en andere criteria. We mogen ook nog kajakken samen met Bob en aanschouwen de geweldige pelikanen voor zeker een uur, hoe ze hun vissen vangen.
Met een kerstboompje van de buren voor zijn neus, zit Gerrit achterovergeleund in een ietwat broze stoel in de palapa met een koud pacifico biertje uit te kijken op deze wonderschone baai en voelt een heerlijk briesje over zijn gelaat…. Lekker even dromen…

Margot inspireert ons met haar fotografie. Als ‘bedankje’ laten we foto’s zien van onze reis. Zij is onder de indruk van onze foto’s. Ze stelt zelfs voor dat we een aantal zouden moeten opsturen aan bedrijven van outdoormerken. Ze meent het oprecht en met zo’n compliment zullen we zeker doorgaan met het maken van vele mooie foto’s. We zouden veel van haar kunnen leren,… maar daarvoor is de tijd tekort. Onze buren zijn waanzinnig empathisch en dat kun je niet kopen, gelukkig maar.
En dan nemen we in de ochtend afscheid, zeker in dit geval is dat even slikken. Het is nog steeds zeer bijzonder om te ervaren dat je weinig tijd en weinig woorden hebt om te voelen dat je vrienden hebt, ook al is het maar voor even en zie je elkaar niet weer. In dit geval zijn onze buren min of meer vrienden geworden. Een bijzonder dankjewel aan deze familie voor de fantastische kerstdagen!

Oud en nieuw loopt met een sisser af...
Om niet midden tussen de cactussen te zitten tijdens oud en nieuw, want we willen graag vuurwerk zien, besluiten we om in Ciudad Constitucion het nieuwe jaar in te luiden. En ook hier loopt alles anders dan verwacht! Rond 15.00 uur, als het in Nederland 23.00 uur is, bellen we vanuit het internetcafe de halve familie bijlangs. Zelfs precies om 24.00 chatten we met Gerrit’s zus en dat is een grappige ervaring. Aangezien we altijd vroeg naar bed gaan, rond 20.00 uur, vallen we ook deze keer in slaap. Om ongeveer 23.30 roept Gerrit mij, zodat wij het moment supreme niet missen. Op de tv draait een muziekprogramma, maar er wordt niet afgeteld. Zou het al zover zijn Gerrit? Ik denk van wel Jeannette! Ja, maar ik hoor geen vuurwerk! We kijken vanuit ons dakterras de lucht in en wat zien we? Helemaal niks! Een drietal rotjes en 1 vuurpeiltje maken ons erop attent dat het wel eens oudjaar zou kunnen zijn. Haha, te komisch allemaal! Er valt helemaal niks te beleven, zelfs een leuk restaurant vinden was op deze avond al lastig! Kortom, het oud en nieuw gebeuren is geheel langs ons heengegaan en het was zeker het wachten niet waard! Tja, laten we er dan maar een romantische avond/nacht van maken…. En op 1 januari van het nieuwe jaar fietsen we heerlijk relaxed weer verder, weinig trucks en verkeer, saaie route, maar we draaien de pedalen weer ritmisch in het rond.

Inmiddels zijn we in La Paz en bestuderen de kaart van Mexico hoe we het beste in richting Caraibisch gebied kunnen fietsen…
De Baja California, zeker de moeite waard voor een fietser! Gelukkig hebben we ons niet laten leiden door teveel negativiteit, maar juist door de positieve dingen, die dit deel van Mexico te bieden heeft.