Sinds Pakistan zit het fietstechnisch allemaal niet zo mee, is het niet de politie, de visums of de buikloop, dan wel een glijpartij en een skippy-wiel, maar we laten ons niet stoppen.

Aan het eind van het dagje rust in Jaipur komt Joerg met een vrolijk gemoed uit de douche om zich middels een slippert in een ouderwetse slapstick te werpen. Hevig in onbalans grijpt hij naar de deurpost... mis en knal met de knie op de bedrand! Die doet het dus even niet meer. Na twee dagen verlengde rust gaan we het proberen, maar zo blijkt op het eind van de dag niet helemaal relaxed. De volgende dag is echt te gortig en dus staan we de volgende dag weer stil. Daarmee was mijn speling in het schema om Varanasi te halen, de spullen te posteren en naar Delhi te treinen verspeeld en dus moet ik door. De volgende dag laat ik Joerg en zijn knie achter om de resterende 750 kilometer alleen te dichten. Aan het eind van de dag ontdek ik per ongeluk waar ik al 300 kilometer mijn ogen voor gesloten hield. Vanaf Jaipur zat er ergens een hobbel. Zeer verontrustend. Ik weet dan ook niet of het toch laksheid was of pure angst te ontdekken dat er een slag in mijn achterwiel zit, dat ik er niet naar gekeken heb. Wat zeer jammer is want Joerg heeft noh een verse band op zijn fiets gebonden zitten. Wat ik ontdekte was een flinke jaap in mijn achterwiel. Omdat het een flinke is ga ik het niet aan de voor en achterband te verwisselen. Een dag later word het echt te hevig en moet er iets gebeuren. Terwijl ik de banden voorzichtig verwissel ontdek ik dat er niet alleen een scheur in de rand, maar ter zelfde hoogte ook een in het loopvlak zit. De binnen band word als het ware door een paar draadjes binnen gehouden. Al het gewicht achter geplaatst en op de grote, goede weg geblijven, op een goede verbindingslijn met Varanasi mocht het fout gaan. Vijf verontrustende dagen waarbij ik regelmatig skippy-end terugdacht aan het comfort van een kamelentoer. Met hulp van alles wat daarboven gunstig gestemd is en ingehouden adem dan toch stuiterend Varanasi bereikt. Nog 3 draadjes over.

Een pak van mijn hart en een dagje chillen in Varanasi. Onder het genot van chai en nog meer chai het edele cricketspel, vervolmaakt op de ghats, observerend. Vanavond gaat dan toch eindelijk die trein naar Delhi en dan kunnen de feestdagen echt beginnen...

De feestdagen; toch elke keer weer een feest! Maar er zijn mensen op de wereld die maar wat graag iets van die vreugde zouden willen delen, of in elk geval de geneugden daarvan. Ik zit hier vrij direct te doelen op de kinderen van Familia en wil er dan ook niet een geestverlichtende preek van maken. Nou is het ons aller goed recht om eens in het jaar flink uit te pakken, maar gezegd mag worden dat de kerst in de Westerse wereld gepaart gaat met enige overdaat. Mocht u nou nog ergens een onbestemde euro hebben, stop hem dan in een fijne gedachten, stort 'm op girorekening 3673316, daar komt het zeker goed terecht. Familia kan het hard gebruiken, harder dan de Blokker of de Albert Heyn!

Hardstikke bedankt voor uw extra bedrage!!!

En natuurlijk de allerfijnste, warmste, vredige kerstgedachten rond de kerstboom, een goed uiteinde met spekjes en worstjes en ach laat ook maar... en een -bruisend-swingend-KNALLEND- nieuwjaar!!!