Hola Sponsors,
Door een vertraging in het visum en een hevige 'dunnschiss und durchlaub' mijnerzijds nam het allemaal wat langer dan geplanned maar... we zijn in INDIA!!! Hoezee!

Het visum duurt geen 4 maar 7 dagen en door het samenvallen met Eid, het eindfeest van de Ramazan, neemt het uiteindelijk 10 dagen voordat we de grens overkunnen. Maar in die tijd kunnen we de Pakistani's nog eens goed bekijken. Wat opvalt is dat Pakistan in zijn geheel al wat kleurijker is, met name de trucks, dan Iran, maar dat er in het straatbeeld in het westen eigenlijk geen vrouw in voorkomt. In het Oosten, richting India word dit gaandeweg steeds beter en beginnen de vrouwen zich ook meer kleurijk te kleden. Geen Burka's meer! Maar wat zeker in het oog springt is het dingetje op rechts in de ijscotheek. 't Is een mooi meisje. Ze begint wat te giegelen met wat andere jonge dames en complimenteert eerst Jorg en dan mij met onze ogen. In de hare zie ik een warm bad met rozeblaadjes, sfeervolle kaarsen en een zweem van etherische olieen.
Dan mogen we haar ijsje opeten. Ze blijft maar naar mij kijken en evenlater ontvang ik een ring ingelegd met prachtige plastic robijnen. Als ik haar mijn ijzeren zegel wil geven zegt, 'ja, ja, maar niet hier waar de hele familie bij is.' Ah, die andere twintig is familie. Ze geeft me haar nummer om morgen te daten. Een date in Pakistan met een meisje van 16! Maar is het met meisjes niet net als met doperwtjes? Ze kunnen niet jong genoeg zijn, toch? De volgende dag, met behulp van een tussenpersoon die ook eerder aanwezig was, spreken we om 7 uur af in diezelfde ijscotheek.
Een date in Pakistan; mijn meisje komt niet opdagen. Wie wel komen zijn haar neef en mijn aanstaande ex-schoonvader. We gaan naar hun villa waar de familie niet uit 20 maar uit 40 man blijkt te bestaan.
Daar verschijnt dan mijn princesje, nog steeds beeldschoon. Maar geen gezwijmel, op naar Joyland! Zo blijkt, een shoppingcenter, waar ik mijn koopkracht voor de hele schoonfamilie kan tonen. Sorry, slechts een outfit voor de kleine kan ik permiteren. Vijf tellen loop ik hand in hand met mijn pareltje, de rest van de tijd word ik bijgestaan door haar broer. Nog een kop groter dan mij, stevig gebouwd, niet onaantrekkelijk maar toch wat hoekiger dan het ragfijne lijnenspel van mijn Anum. De vogende dag moet Anum weer naar haar huis in Feisalabad, ik breng haar naar de trein, ze wil dat ik mee ga. Het kan niet, ik zie een traantje, de trein vertrekt. 'When the train left the station, it had two lights on behind'

Terug naar de fiets: Geinspireerd op de Pakistaanse trucks en met India in zicht konden onze fietsen ook wel wat kleur gebruiken, volledig gepimped. Ook hebben we een toeter gemonteerd die zeer serieus mee doet in het veld van het claxoneren. Dat geeft niet alleen de Paki's, Indies en ons de grootste lol maar is soms ook nuttig, het dwingt respect af maar en vooral veel als we het zelf doen kunnen we ons maar moeilijk ergeren aan de andere.

Zo dus India binnen gefiets! Dat werd meteen flink poepen in de Gouden Tempel van de  Sikhs in Amritsar. Vier dagen en nachten hevig doordrukken en een moeizaam herstel. Maar  de tempel is prachtig en een hele nieuwe religie na 5 maanden Islam is erg prettig. De  klederdracht gaat nog wat losser en ook de vrouwen mogen nog wat vrijer, heerlijk. Het  eten is nu echt vegetarisch en veelzijdiger, ik sta te springer en te wachten op een mijn  maag. Maar inmiddels fietsen we weer gestaag verder richting Rajasthan.
Ik ben benieuwd wat India te bieden heeft.