Wat woorden toch niet kunnen doen... en geld niet te vergeten! Vandaag had ik een bespreking met o.a. Shachi Prakash, de chairman van het Social Centre, dat sinds enkele maanden als eigen 'Trust' opereert: de Ashray Trust. Ashray heeft in het Hindi een heel diverse betekenis, maar daar kom ik later op terug.

Even een radicale vergelijking: de kille, mistige zondagochtend dat ik aankwam in Varanasi, zonder te weten waar ik naartoe moest, uiteindelijk het Social Centre gevonden, maar dicht... Tja, wat nu..? Na een paar dagen weer geprobeerd, zit er een deftige Engels dame binnen die me raar aankijkt wanneer ik zeg wie ik ben en dat ik een paar weken op het Centre kom werken. Hm... moet dat? Er komen dagelijks toeristen langs, maar die zijn liever niet welkom... pottenkijkers he...
Vandaag: dezelfde Engelse dame, Shachi Prakash - een vrouw van veel woorden - die niet weet wat ze moet zeggen wanneer ik m'n plannen voor het sponsorgeld aan haar uitleg. Het telefoontje van gisteren heeft bljkbaar heel wat deuren geopend. Ze weet niet hoe dankbaar ze moet zijn en vindt het onvoorstelbaar dat ik 5 maanden - voor hen - door India ga fietsen. Het plan dat ik heb om van de inmiddels EUR 2000,- die ingezamdeld is, een paar computers te kopen voor het onderwijs dat op de eerste verdieping gegeven wordt, is een lang gekoesterde wens van haar die in vervulling gaat. Toevallig genoeg heeft ze goede contacten in Varanasi die heel wat kennis van computers hebben, en die een goede deal kunnen bieden. Helaas helaas, geen Apple Computers... Na veel gezocht blijkt er in Varanasi geen enkele plek waar je ze kunt krijgen! (en dat met 3 miljoen inwoners...).
Ik heb het idee dat er eindelijk iets groots te gebeuren staat. Het zijn die zeldzame momenten in je leven waarin je heel helder ziet: 'ja, daar doe ik het voor!'. Want met het kopen van computers voor het schooltje in het Social Centre, gaat niet alleen een droom van Shachi en van Frans Baartmans in vervulling, maar is het ook een springplank geworden voor de kinderen en scholieren uit Nagwa om Engels te leren, om beter met de computer te kunnen leren omgaan, om op de hoogte te zijn van alles in de wereld om hen heen en om later een goede opleiding en misschien wel een goede baan te vinden. Wat dat betreft is een investering in technologie een investering in de jeugd van India. Klinkt allemaal erg leuk en aardig, maar dat IS het ook! Want de werkelijkheid van alle mooie verhalen die je van India hoort als de nieuwe generatie ICT professionals en Bangalore als het nieuwe Silicon Valley, is dat dat alleen een klein, succesvol deel van de bevolking is, terwijl nog steeds miljoenen en miljoenen Indiers van minder dan EUR 1,- per dag moeten leven. En dat raakt je. Vooral wanneer je de mogelijkheid, de potentie ziet om de allerarmsten ook een kans te geven en een kijkje in 'the global village'.
Het is de bedoeling dat twee leerkrachten van het Centre - Raj en Nicha - intensief worden opgeleid om kwalitatief goede lessen te geven aan de kinderen en ook zelfstandig problemen kunnen oplossen. Dat gaat voor het grootste deel een viend van Shachi verzorgen, en ik hoop in de kleine 10 dagen dat ik in Varanasi zit ook mijn bijdrage daar aan te kunnen geven.
Uiteraard wordt naast de aanschaf van de (minimaal) 2 computers ook een internetverbinding aangelegd.
Ik heb het gevoel dat ik een steentje aan het rollen heb gebracht... Prachtig!
Financieel gezien ziet het er dus zo uit: van de EUR 2000,- die er inmiddels binnen is (afhankelijk van de lengte van mijn fietstocht... misschien wordt het wel meer!) heeft Stichting Klein Verzet al de eerste 1000,- overgemaakt, die dus in tenminste 1 computer wordt geinvesteerd. Dat zal al een dezer dagen gebeuren, zodat de stafleden al aan de gang kunnen en ik aan het einde van mijn fietstocht mischien al het eerste resultaat kan zien.
Dan begint Shachi ineens over mijn vertrek. Of de mensen in Varanasi (oftewel 3 miljoen inwoners) wel opde hoogte zijn van mijn fietstocht? Natuurlijk niet! Volgens haar is dat geen vanzelfsprekendheid, DUS geeft ze Raj de opdracht ALLE nationale en regionale kranten (inclusief The Times of India, de Hindustan Times, de plaatselijke krant van Varanasi, enz.) te benaderen om vrijdagochtend 18 november naar Assi Ghat (een van de bekendere ghats in Varanasi) te komen, verslaggevers te sturen, enz. Want - volgens haar - ik moet toch zeker een 'redelijk' afscheid krijgen wanneer ik zo'n dergelijke fietstocht ga maken... Ach ja, wat mij betreft is het allemaal niet zo nodig maar zij zweert bij hoog en laag wel iets voor elkaar te krijgen. WANT mijn fiets moet toch zeker ook in de Heilige Rivier de Ganges gedoopt worden, door een Sadhu wel te verstaan, met alle bijbehorende Hindoeistische rituelen! Ik weet niet wat ik hoor, maar goed. Ben benieuwd...

In hun ogen ben ik ineens heel iemand anders geworden dan de toerist die op een mistige maandagochtend nieuwsgierig om een hoekje komt kijken en 'graag wat wil rondkijken', maar helaas niet welkom is. Het is ronduit hartverwarmend om ineens zo behandeld te worden, in een groep die in de loop der jaren tot een soort van familie is geworden, met Frans Baartmans als drijvende kracht achter dat alles. Wat een briljante man is het toch... Ik heb hem nog niet ontmoet, maar alles wat ik over hem hoor, hoe hij al talloze mensen in Nagwa een eind verderop heeft geholpen, is heel bijzonder.
Later zal ik nog wat uitgebreider de Ashray Trust beschrijven en waarde naam vandaan komt.
En voor sponsors volgt binnenkort nog wat uitgebreidere informatie over het precieze reilen en zeilen hier op het Centre en de andere projecten van Frans Baartmans.

Tot zover!