Wereldfietsers zijn soorgenoten en dat trekt elkaar aan! Gezamenlijke interesses zijn al gauw gevonden: kamperen, genieten van de natuur, lekker en veel eten, belevenissen en ervaringen delen, vrijheid enz. We volgen ook vrijwel dezelfde route, niet voor niets ontmoeten we elkaar in Bryce. We willen allemaal genieten van Bryce Canyon, daarna het Zion NP binnenrijden en de grootste wens is om de Grand Canyon North Rim en tevens de South Rim te bekijken! MAAR dit kan niet allemaal fietsend worden afgelegd, omdat de Grand Canyon North en South te ver uit elkaar liggen. Bovendien sluit de North Rim eind oktober en zijn de voorzieningen gesloten en wordt het water afgesloten. Kortom: om al onze wensen te vervullen, besluiten we samen verder te trekken en een auto te huren voor een week.

BRYCE CANYON, GENIETEN VAN LUXE
Bij het binnenrijden van Bryce Canyon NP checken we onze mail! En jawel, onze Drentse medeburgers zijn al in het park. Niet op de natuur-staatscamping, maar op 250m afstand, net even buiten het park! “Het is hier super: zwembad, gratis internetten, we zitten aan een meertje, warm water, douches enz, we zien uit naar jullie komst, we hebben een groene tunneltent”. Nou dat klinkt ons als muziek in de oren! We zijn na al die parken (zonder douches) hard toe aan enige verzorging! We slaan af, zien een groene tunneltent, maar geen fietsen. Ze zullen ongetwijfeld aan het wandelen zijn! Maar even later, komen er twee op fietsers lijkende personen aangewandeld! YES, Olaf en Zwanet! We maken kennis en genieten van een heerlijke uitsmijter! Het weer is prachtig overdag volop zon, ‘s nachts schijnt het rond de 7% te vriezen.

En dan onze Zwitsers? Wij hadden gemailed dat we in de staatscamping zouden kamperen, vermoedelijk zijn ze ons daar aan het zoeken! De volgende dag ontmoeten we ze gelukkig in het visitorscenter! Ook zij gaan bij ons kamperen. Dus 6 fietsers met 30 tassen en 3 groene tunneltenten…
De voertaal is Schwietzerduutsch, Drents en alles wat daar tussenin zit.

Omdat het ‘s avonds gigantisch afkoelt, vermaken we ons in het aangrenzende en bijbehorende hotel in het heerlijk warme zwembad met bubbelbad! We zitten op zachte bankstellen, genieten van bier en chips en maken gebruiken van de laptop van Olaf en Zwanet. Er is nl. wireless internet! Wat een weelde, letterlijk en figuurlijk baden we in luxe.


BRYCE CANYON, SUNRISE, SUNSET EN HOODOOS
Olaf stelt voor om zeer vroeg in de ochtend naar het Sunrise Point te fietsen om te genieten van de prachtige zonsopgang, volgens de berekening om 7.35! En dat willen wij zien! Al vroeg in de ochtend, met handschoenen aan en muts op, vertrekken we.
Maar waar is Vreni? Zij is op een of andere manier de weg kwijtgeraakt op de camping, niet te geloven! Na 10 minuten is ze boven water, is compleet de verkeerde kant op gefietst! Zwetend en hijgend komen we nog net op tijd aan om de zon boven de bergen te zien uitkomen. Het natuurlijke theater van allemaal stenen sculpturen (hoodoos) wordt in prachtig oranje verlicht! Wat een waanzinnige schoonheid! Op deze magische plek genieten we van een heerlijk ontbijt in de ochtendzon en daarna gaan we wandelen.


AANGEHOUDEN DOOR DE RANGER WEGENS HOUT SPROKKELEN!
Joe houdt van vuurtjes stoken. Hij is al 20 jaar bij de “Freiwillige Feuerwehr”. Hij heeft veel verstand van hout en vuur! Ideaal,
als het ‘s avonds zeer koud wordt. Na onze geweldige wandeling door Bryce Canyon fietsen we terug naar de camping. Joe, zoals altijd voorop (hij is snel) , ziet langs de kant van de weg schrootjes liggen van wegwerkzaamheden. Mooi! We zijn nl. Net het nationale park uit, je mag niets uit een nat, park meenemen. Joe voorziet elke fietser van een bundeltje hout. We stoppen het allemaal onder onze arm en dalen in convooi met 1 hand aan het stuur af naar de camping. Vreni voorop, zij heeft het hout dwars op haar stuur gelegd! Oh oh, een ranger in beeld! We moeten meteen van de weg af en deze man is razend!!! Als eerste moeten we al ons hout achter in zijn pickup gooien. En dat doet Joe met veel kabaal en een niet al te vriendelijke uitstraling. We worden behandeld als een stel kleuters en krijgen een preek van minimal 15 minuten. Why are you doing this, you’re breaking the rules. I know you’re smart people, you know that! You’re even smarter than the Americans (vinden wij ook!). If everybody takes stuff from the national park, there will be no Bryce anymore…. Do you want a ticket???? (boete). Een ticket lijkt ons wel wat, maar een boete niet! We zeggen met beteuterde stem dat we allen uit Zwitserland komen, want we willen onze Nederlandse reputatie niet op het spel zetten. En Vreni zei toch al dat we Zwitsers zijn.. haha
Joe is witheet, we blijven allemaal toch rustig tot de geode man is uitgeraasd, eigenlijk begrijpen we er nog steeds helemaal niks van. Het bord van Bryce Canyon is nl. De officiele grens. Wij dachten echter, dat wanneer wij de controlepoortjes voorbij zijn, we het park uit zouden zijn, dwz. Hout sprokkelen mag….
Al met al hadden we dus 30 meter verderop hout mogen sprokkelen. De man wil weten of wij het noooooooit weer doen! Want dan krijgen we ook geeeeeeeen ticket!
En dat beloven we, net als een stel kleine kinderen die niet naar hun ouders luisteren.

Bij de camping aangekomen is Joe kwaad, hij probeert nog hout te vinden, maar de camping is helemaal leeggeroofd….. dus gaan we lekker zwemmen en lachen nog erg na over dit voorva.


OP WEG NAAR ZION NP, NIET ALLEDAAGSE BELEVENISSEN
Wereldfietsen, passie of gekkenwerk? Deze keer duidelijk gekkenwerk: veel regen, tegen de wind in, 4 keer een lekke band, spiegel kapot, achtervolgd door honden, gekneusde duim, haperende remmen, we eten uit een afvalbak…..

We zijn op pad om naar Zion NP te fietsen! Een dag met sterke wind tegen. Gerrit als grootste voorop! Na 30 km zijn de Drenten toe aan een pauze, de Zwitsers fietsen standaard eerst 50 km! We pauzeren bij een winkeltje. En wat ziet Olaf??? Allemaal heerlijke muffins en cake in een afvalbak! En Olaf kan niet zonder muffins leven! Hij twijfelt geen moment en vist al dit lekkers eruit, om te kijken of het nog houdbaar is! Veel ervan is nog net houdbaar! Wat een weelde, zomaar een aantal heerlijke gratis muffins! We lachen ons helemaal slap want we voelen ons echt zwervers, die met hun hoofd in de containerbak hangen. Het smaakt voortreffelijk! Fietsers gooien geen eten weg! We vervolgen de tocht, opnieuw met windvanger Gerrit voorop! De dag eindigt in de regen op een camping, waar Joe een prachtig kampvuur maakt. We kunnen dan toch heerlijk buitenzitten met lichte regen. De volgende dag:
Olaf en Zwanet voorop, de Zwitsers volgen en wij (anders dan gewoonlijk) zijn de laatsten! En jawel, we zijn nog geen 2 meter op pad: Gerrit heeft een lekke achterband! Shit! Alles tassen er af, fiets op de kop en band lappen. Na een half uurtje zetten we onze tocht voort. En dan 5 km verderop, wordt Gerrit aangevallen door twee irritante honden! Hij geeft ze en flinke trap, raakt in onbalans en valt van de fiets. Gelukkig niks ernstigs, maar wel een spiegel kapot en een wat zere duim. We vervolgen…. Even later zien we Joe! Ook hij heeft zijn fiets op de kop, zijn tassen eraf: 2e lekke band! Eigenlijk wilden ze in het eerst beste dorp ontbijten, maar er is helemaal niks of het is gesloten.
We fietsen door…. Even verderop zien we Olaf en Zwanet. Er is in al die kleine dorpen geen enkele supermarkt te vinden! Enige kans bij de afslag naar het Zion NP. We zetten de reis voort, doen boodschappen in een mini-markt, stelt niks voor, blikvoer en beetje fruit. Aan de andere kant van de straat zijn de Zwitsers inmiddels aangekomen. Buiten lokt het bord “all you can eat breakfast” voor een geringe prijs! Laten we maar naar binnen gaan, samen met Olaf en Zwanet. Het eten ziet er voortreffelijk uit! We slaan onze buiken vol met eten. De Zwitsers hadden de aanbieding niet opgemerkt, terwijl juist zij ervoor gekozen hadden om ergens te ontbijten. Dat was wel sneu…

We gaan opnieuw op pad, het schiet geen meter op, maar we hoeven ook niet zo heel erg ver, voornamelijk afdalen. MAAR daarvoor moeten we eerst met volle buik stijgen! We swingen ons in het zadel, en jawel Gerrit heeft opnieuw een lekke achterband! Weer tassen eraf, fiets op de kop! De Zwitsers zijn al verdwenen. Olaf probeert nog een bus zo gek te krijgen om ons mee te nemen, maar we zijn teveel fietsers. En dan eindelijk gaan we verder. We fietsen een heel eind naar boven, niet echt stijl, na ongeveer 10 km krijgt Jeannette een lekke band, nummer 3! Oh, it’s our day, geweldig, super, fantastisch… De rest denkt dat het een grap is….. maar ik ben aan het pompen. Dat doe ik nog meerdere keren en zo scharrelen we richting Zion. De afdaling wordt ingezet, Zwanet stopt! Wat nu? Toch geen lekke band? Nee, de achterremmen doen het niet goed….. sunshiny day!

Na wat gefrutsel aan de remmen zetten we de tocht voor de 20e keer voort! Opeens stapt Zwanet af en zegt dat ze een lekke band heeft. We lachen ons slap, Zwanet maakt wel vaker grappen…. maar we horen… een verdacht sissen…… bingo! Lekke band nummer 4! Olaf lapt de band en kijkt de remmen tiptop na! Ik blijf pompen, want het gaatje is klein. We dalen daarna af en rijden Zion binnen met prachtige hoge beige bergen in herfstgekleurde vegetatie. Fantastisch mooi om te zien. De weg slingert door dit mooie landschap naar beneden. We komen bij de beroemde 2km lange tunnel. Hier mogen we niet doorheen fietsen. De vrouwelijke ranger zorgt voor een pickup, die ons meeneemt. We rijden mee op de achterbak van 2 pickups en krijgen een lift tot aan het visitorscenter helemaal beneden in deze immense hoge canyon! Gelukkig we zijn er, wat een tocht! En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, blijkt dat Gerrit’s fietscomputer (waarop alles zwaar verreden kilometers) door het trillen van de pickup eraf is gevallen…. De pickup is allang verdwenen…
Wat een dag, 4 lekke banden, aanvallende irritante honden, een gebroken spiegel, eten uit een afvalbak, tegen de wind in, een gekneusde duim, een haperende rem en een verwdwenen fietscomputer. Sinds we met Olaf en Zwanet op pad zijn, is het dus grote ellende…


DE FIETSEN WORDEN VERRUILD VOOR EEN AUTO
We willen allen heel graag de noord en zuidkant van de Grand Canyon zien. Fietsend zouden we te laat aankomen bij de North Rim en is het een mega omweg om de South Rim mee te pakken. We huren daarom een auto en dat is met 6 personen goed te betalen. We stallen de fietsen in een visitorscenter en met de auto volgeladen vertrekken we naar de North Rim. Als we aankomen hebben we een geweldig uitzicht op deze immense canyons. Joe, Vreni en wij beslissen om de wereldberoemde wandeling van noord naar zuid over de Colorado River te maken. Olaf en Zwanet zijn bereid om met de auto helemaal rond te rijden en ons bij de South Rim weer op te pikken. Deze tocht duurt met de auto alleen al 5 uur! Olaf kan helaas geen extreme lange en zware wandeling maken.

De volgende ochtend maken Olaf en Zwanet een heerlijk ontbijt voor ons. Gebakken worst, ei, bacon, koffie en thee! We veranderen van bikers in hikers en gaan bepakt op stap voor deze 2daagse hike! Om even aan te geven hoe zwaar de toch is…. We gaan in 1 dag 1800 meter afdalen, de volgende dag de rivier over en 1500 meter stijgen. De totale afstand is zo’n 40 km, en dat betekent stijl naar beneden en stijl naar boven. We genieten van deze bijzondere plek. Joe heeft verstand van cactussen, we eten een sort rood ding, lijkt een rode biet. Achteraf niet zo handig, want Vreni heeft een stekel bij haar tand zitten, die wij eruit moeten pielen. Joe heeft de dag erna nog cacusstekels in zijn hand, maar is een bikkel! Het geeft een bijzonder gevoel om in deze canyon te wandelen, omdat het zo ongelovelijk hoog is, dit merk je vooral als je de 2e dag 6 uur lang alleen maar stijgt (al eens 6 uur lang trappen op gelopen?). Moe, maar voldaan slenteren we met verzuurde benen naar de auto.


HAVASUPAI, PARADISE ON EARTH
Joe en Vreni’s hartewens is om Havasupai te bezoeken. Dit is een Indianenreservaat. Je kunt naar een indianendorp lopen, dat in een bijzonder paradijselijke omgeving ligt. Hemelsbreed ligt het zo’n 30km westwaarts van de zuidelijke Grand Canyon. Er is geen weg en dat betekent 200 km omrijden. Vanaf het vertrekpunt kun je er alleen wandelend komen (3,5 uur) of je huurt een ezel dan wel een helicopter. Havasupai is bekend om prachtige watervallen en speksteenterassen. Omdat we niet zijn uigerust voor zware meerdaagse hikings, huren we een ezel in om onze bagage beneden te krijgen. Wij wandelen door een diepe canyon naar beneden en komen aan in het dorp Havasupai. Er wonen hier 500 indianen, ver afgesneden van de bewoonde wereld. Ze hebben een school, een café, een winkeltje en medische voorzieningen. Alles wordt per helicopter of per muildier aangevoerd. Het lawaai van de heli is soms wat storend, maar aan de andere kant is het DE manier van transport en daarom begrijpelijk. De camping ligt 2 mijl verder dan het dorp. Regelmatig worden we ingehaald door muildieren met bagage. En dan opeens zien we in de diepte een onbeschrijvelijke mooie waterval, die eindigt in een azuurblauwe poel. Van bovenaf lijkt het wel een superdeluxe resort! En dan te bedenken dat dit natuurlijk is, wat een ongelovelijk paradijselijke plek op aarde. We lopen naar beneden en zien meerdere speksteenterrassen. Dit is de mooiste zwemplek die wij ooit hebben gezien! We voelen ons adams en eva’s en nemen een heerlijk bad!
De camping ligt tussen de 2 mooiste natuurlijke watervallen in, de rivier kleurt wonderschoon blauw en is kraakhelder. Sinds weken overtreft het ene natuurschoon het andere… maar deze plek voert de lijst aan! Het liefst zou je een week blijven, maar ook wij moeten weer verder. Olaf heeft redelijk veel last van zijn voet en besluit vanaf het dorp met de helicopter terug te vliegen. Havasupai, een plek van de Indianen waar ze trots op kunnen zijn.

Na Havasupai wordt de auto verruild voor de fietsen. Deze halen we op bij het visitorscenter en worden getransporteerd per auto naar St. George. De sixpack vakantie is afgelopen. Een fantastische tijd, een geweldige afwisseling om even langer met iemand te praten dan 5 minuten langs de weg. Wij zijn allen goede vrienden geworden. Joe en Vreni ontmoeten we wellicht nog in Mexico. Olaf en Zwanet in Nederland over 1,5 jaar…


FIETSERS EN SYSTEMEN
Dat fietsers veel eten is bekend! En als je dan 6 fietsers bij elkaar zet, wordt het een hele berg eten! En dan te bedenken dat je 3 kleine pannetjes hebt? Grappig is ook dat de mannen koken (jaja, ze zijn erg geemancipeerd). Dat begint ‘s morgens met eieren bakken (Olaf zijn afdeling), koffie zetten (Gerrit’s taak) en pannenkoeken bakken (Joe is daar expert in). Vooral als je samen een maaltijd wil koken, breekt de chaos los, want dat is erg lastig met drie pannetjes. Fietsstellen hebben zo hun eigen systemen. De Zwitsers staan laat op, Olaf en Zwanet op een normale tijd (zeggen ze) en wij zijn de vroege ochtend vogels. Kortom, enige logistieke organisatie zou op zijn plaats zijn, maar ook uit de grootste chaos ontstaat na een tijdje een systeem. Ook heeft elk stel zijn manier van leven. Olaf kan niet leven zonder chocolade muffins, de Zwitsers eten altijd boter, room of een gerecht met room. Ik moet chocolademelk hebben en Gerrit kan niet zonder echte koffie!
En het ene stel vindt dat de andere stellen ontzettend veel bij zich hebben aan eten.
Het is een gezellige boel, al dat kookgerei op tafel, het lijkt een complete puinhoop, maar ook dat heeft wel weer wat.


Op veler verzoek hebben we nu meer foto's geplaatst! Deze kun je hier inzien.