Waar Alexander de Grote strandde gaan wij door! Door de woestijn, over de bergen naar het land van de Indus. Na droge leegte en kale toppen eindelijk weer een land vol groen! De ogen werden verwend met een land vol sabonbinnibomen en lieflijke tafereeltjes. Helaas spatte een hoop van deze zinnenprikkelende romantiek kapot op het vieze ruitje van de politietruck!

Pakistan binnengereden verliep de woestijn op een dagje zandstralen en wat Duitse 'Dunnschiss und Durchlaub' voorspoedig. Al moest Joerg de laatste twee dagen naar Quetta wel met de bus. Wat mij de gelegenheid gaf om weer even alleen te fietsen; waarbij een man besloot zijn zoontje voor mijn fiets te werpen en nadat ik die acrobatisch wist te omzijlen mijn stuur omver te trekken. Om, als ik 'm aanvlieg lachend te vragen om een foto... Hufter! Wil hij erook nog met mijn mes vandoor, maar de enige manier om er met het mes vandoor te gaan zou het mes tussen zijn ribben betekenen. Zover lieten we het gelukkig niet komen. In Quetta begon mijn motortje wat te sputteren en te spetteren maar dat bleef gelukkig slecht bij enkele onregelmatigheden. De bergen waren prachtig en al is Parijs-Roubaix een skeelerparadijs vergeleken bij deze wegen, de bergen werden bontificaal gekleineerd en vlak gestreken. Het zal dan ook het vuur uit de benen en de rokende banden zijn geweest die de politie ons stoppen deden. In Quetta hadden we nog een speciale vergunning voor het bergparcours en weg naar Islamabad geregeld, maar tien kilometer uit Baluchistan in Punjab bleek die niet meer geldig. Het gebied bleek 'levensgevaarlijk' en dus kregen we een escorte. Alleen voor het gebied om DG Khan werd ons verteld; 'Please obey the law'. Geen probleem, rij maar achter ons aan. Helaas was dat geen optie, dat zou immers veel te veel tijd kosten voor de agenten en het was maar een half uur in de truck. En aangezien er geen gedachtenkronkel te verleggen bleek gingen we na 3 keer 30 minuten stijf houden dan toch maar accoord.

Over autoriteiten en regels kan ik weer een boek vol schrijven. Dat doe ik liever niet maar het is wel teleurstellend om als Achmed te moeten zien dat notabene in de maand van Ramadan de wetten van ons allergroot Allah gewoonweg worden genegeerd. En dus werden we niet naar DG Khan gebracht maar daar iets voorbij, om de fiets en alle bagage over te laden in een volgende truck, om de volgende plaats voorbij te rijden, om weer over te laden, om, om, om... na een goede training in het Boeddhistische woord 'Om', 3 uur, vijf keer overladen, 6 verschillende busjes, in Multan, niet 35 maar 135 kilometer verder gedropped te worden! Het hele prachtige parcours, het prachtige bonte groen als een groezelige zwart-wit film op het autoruit. En maar vragen; 'Why do you wan't to bike?'. Ze zullen het toch nooit begrijpen. De volgende dag zouden we om 10:00 weer opgehaald worden om naar Lahore te gaan. AAAARRRGGH!!! 's Avonds liggen we al breed in bed; -klop-klop-, de politie, alweer, of we ons wel veilig voelen en of we een agent voor de deur willen. 'Kr*g de p*l*k*n*nsch*rft *cht*r d* str*ndt*nk g*v*nd*n d*rpsm*ng**l!'. De volgende ochtend dus vroeg opgestaan om een treinticket te cheffen, de politie bedankt, dat bleek dan weer geen probleem (!) en per rails naar Lahore gekoerst. Waarschijnlijk was hun idee echt dat wij er bij gebaat zouden zijn, anders zouden ze op zijn minst gecheckt hebben of wij daadwerkelijk in de trein zouden stappen.

Maar goed dus wel mooi in Lahore op 28 kilometer van de de grens met India! Joerg vertrekt nog vanavond naar Islamabad om zijn visum te cheffen. En met de kilometers, o gretige sponsors, gaat het heus goedkomen. Na het plan te hebben verlegt van Islamabad naar Lahore wat ons 4 dagen fietsen en 4 dagen Islamabad scheelde en de 3 fietsdagen per truck en trein te hebben overgeslagen, is er wat tijd over. Rajahstan moet prachtig zijn en dus zullen we alvorens Delhi aan te doen een klein rondje touren. En, zo hoor ik net, zijn twee vrienden stomtoevallig ook op weg naar Rajahstan. De wereld blijft toch slechts een dingetje van niks!

Maar de hele week word toch wel luidkeels overjubeld door het nieuws dat wijlen Dre misschien wel een 'eenzame kerst' vierd maar ik niet; mijn bovenste beste broers en mijn allerliefste Niki zullen met de kerst overkomen! O Jubeljee!!!

Met India voor het grijpen en dit grote geluk in het verschiet kan mijn lol dus niet op!