Na enkele dagen Delhi, een treinreis van 14 uur en heel veel 'hello sir, rikshaw?' geaccepteerd te moeten hebben, ben ik dan toch eindelijk in Varanasi aangekomen.
Delhi was wel even een schok, vooral wanneer je nog duf van de vlucht de terminal uitkomt en meteen over een paar krimperende zwervers struikelt.... Delhi is waanzinnig en explosief: enorm groot (zo'n 20 miljoern inwoners), chaotisch en vooral heel erg vies. Maar het heeft toch ook een enorme charme, om lekker tussen dat chaotische verkeer door, rond te lopen. verder dus waanzinnig vies: het is bijv. al donker lang voordat de zon onder is: ca. 17:00 uur. gewoon door die enomre hoeveelheid smog!

Dnsdagnacht laat aangekomen in Delhi. Na en einde;oze rij voor de douane en visumcontrole strande ik in een zee van naambordjes. Na 3x rondlopen vond ik de juiste persoon. Ben toen keurig netjes afgehaald door een hotelbediende met keurige service. Het hotel is ook prima verder. schoon, perfecte service, doch eenvoudig.
De eerste dag lekker in een autoriskja door heel Delhi gecrosst langs alle bezienswaardige plekken. lekker vol indrukken dus! De volgede dagen volgen om een derglijke manier. De 21e komt Yvette nog langs, ook een Nederlandse die door Turkije en Syrie heeft gefietst - ook voor het goede doel! Ze heeft echte nog zo'n 5000 km voor de boe dor India. Erg leuk om haar verhalen te horen, hoewel het niet allemaal rozenkleur en maneschijn is... Het geeft mij een beetje een idee hoezeer je op jezelf aangewezen bent, vooral in de momenten dat je het even helemaal niet ziet zitten.

Samen trekken we nog zo'n anderhalve dag op om Delhi verder te verkennen. Onder andere prachtige, rustieke parken boordevol vlinders en vreemde vogels, even weg van al het getuuter...
Op de 22e neem ik de trein naar Varanasi, wat ook een hele onderneming blijkt te zijn, alleen al om een kaartje te bemachtigen. Na heel veel overleg, bijbetalingen, formuliertjes en kopjes 'chai' (Indiase thee) (please sit down, you're our guest, you're our friend...') lukt het dan toch nog eindelijk. En dat terwijl mijn fiets al de dag tevoren met de trein naar Varanasi is gebracht (jaja.... is dat te vertrouwen?). Nou goed dan. Vertrouwen is een heel breed begrip in India, zo blijkt. De treinreis. Helaas niks van het Indiase landschap gezien (nachttrein), maar uiteindelijk kom ik goed aan. Ter plekke bljkt mijn fiets 'nog niet' aangekomen (hm... hier zit een luchtje aan...), maar ik kan hem rond tienen ophalen. dan maar eerst mijn bagage wegbrengen dus. Ik hou een auto-riskshaw aan en laat me naar de wijk Nagwa brengen, vragend naar het Social Centre, zonder een adres te kunnen noemen. Na heel veel rondgevraag vind ik eindelijk het Social Centre, wat echter dicht blijkt te zijn! (tja, wat wil je op zondagochtend vroeg...) Maar een paar jongens, die inmidels om de rikshaw heen staan, vragen me of ik op zoek ben naar 'father Francis'. Ja! Die moet ik hebben. Ze brengen me naar een theehuisje (een grote naam voor iets wat meer op een vervallen hutje lijkt), waar een van de managers van het Social Centre woont, Nisha. Ze heeft weliswaar over me gehoord, maar kan me helaas niet verder helpen. Frans Baartmans, de oprichter van het geheel ( o.a. het social centre). Laat staan dat ze me slaapplaats kan aanbieden. Dus ga ik maar naar een eenvoudig Guest House in de buurt. Wel met uitzicht over de Ganges, maar in een arme buurt.
Dan is het tijd om m'n fiets op te halen. Na tientallen formulieren, paspoortcontroles en de gebruikelijke uitnodiging gepaard met chai, komt mijn fiets eindelijk in zicht. Dit is India....
Even buiten het station zet ik m'nfiets in elkaar, wat natuurljk binnen enkele seconden al tientallen mensen om mij heen heeft aangetrokken, die alles van mijn fiets willen weten. Tja, dar raak je aan gewend. Toch is het, in de hete middagzon, die de meest relaxte bezigheid. Uiteindelijk kan ik de man van het hotel door het chaotische Indiase verkeer heen volgen, richting Guest House...
Het Guest House blijkt een familiebedrijfje te zijn met alleraardigste, behulpzame mensen die me graag alles van de stad wilen laten zien (voor niks, uiteraard moet ik wel de riskhaw betalen, hebben zij weer een mogelijkheid om Engels e leren). Ook heeft het guest house een klein, gezellig dakterrasje met prachtig uitzicht over de Ganges en gaan we elke avond na zonsondergang naar 'Ganga Puja', een ritueel als offer aan de Ganges dat elke dag wordt gehouden. Verder een magistraal boottochtje geakt over de Ganges, uitkijkend over alle ghats (trappen die het water inlopen) waar tienduizenden Indiers dagelijks baden. Tegerlijktijd wordt de rivier gebruikt om het lichamelijk overschot na een rituele verbranding op de oever, de rivier op te gooien en komen alle riolen erop uit. Oftewel de meest vervuilde river van India... Maar het licht is wel betoverend en de sfeer die de stad uitstraalt kort voor zonsopgang en na zonsondergang, is even interessant (vanaf het dakterras). 'sNachts gejengel, muziek en hondengeblaf, kortom een stad die altijd leeft (ademen is, evenals in Delhi, soms moeilijk vanwege alle uitlaatgassen;-). Toch heeft Varanasi iets dorps en magistraals, met al zijn sadhu's (heilige mannen die niets anders doen dan bidden of aanbeden worden), de rustieke, parkachtige omgeving van de Banares Hindu University campus (heerlijk rustig), en de talloze tempels overal in de stad. Daarnaast de smalle steegjes in de wat armere wijken, vaak te smal voor de rikshaw, waar koeien rustig rondslenteren en talloze theehuisjes, die vaak ook als ontmoetingsplaats dienen. Kortom: een stad met vele gezichten en altijd interssant (ook wel heel arm). 'India is the land to expect the unexpected.' Dat wordt hier wel heel duidelijk. Je blijft je verbazen, ook al is het soms shockerend...