Esfahan bleek inderdaad een prettige plaats om een tijdje te verblijven. Prachtige
moskeen, nog fijnere theehuisjes en een paar gezellige mensen maakte het mogelijk om niet
twee maar zes dagen te rusten. Onder die gezellige mensen was ook de Duitsert Jorg, 44
jaar, ook op de fiets gekomen en eveneens opweg naar India. We konden het goed vinden en
nadat zijn Iraanse vriend niet op kwam dagen in Esfahan zijn we samen verder gekoerst. Zo
ben ik nu dus niet alleen maar met tweeen. En dat is buiten de afwisseling op het alleen
zijn ook nog heel gezellig. Jorg op zichzelf is al een waanzinnig verhaal; hoe een mens
zich kan herpakken na 20 jaar harddrugs. Hij is nu 6,5 jaar clean en lijkt het leven nu
beter op waarde te schatten. Frappant weetje is misschien dat ondanks de hevige
ontkenning van drugs en alcohol hier er wekelijks in Iran over de 800 meetingen voor
(ex)verslaafde worden gehouden, over de 43 000 per jaar en zeer druk bezocht aldus Jorg.

Dat terzijde, de laatste dag in Esfahan was het feest ter ere van een imam die 800 jaar
geleden een grot is ingedoken en men wacht nog steeds in spanning op zijn terugkomst. De
dag van zijn verdwijning word gevierd wat zo ongeveer een openbare vrijbrief op alcohol
en anderzins inhoud, getuige de onverwachte en nogal hevige omhelsingen van mensen waar
duidelijk een luchtje aan zat. We werden dan ook vriendelijk verzocht naar ons hotel te
gaan. Maar een minpuntje in de week was toch wel een tweede, wat minder suptiele
grabbelaar!

Uiteindelijk dan toch getweeelijk verder gefietst in de richting van Yazd wat ookal een
erg leuk plaatsje bleek om een paar dagen te slijten. Gezeten op een dakterras temidden
van een internationaal gezelschap begint er een Nederlandse jonge: 'there was a guy
biking from Amsterdam to India but somewere in Turkey...'. 'Aangenaam'. Ben je vijf
maanden onderweg blijkt de wereld nog zo klein.

Opweg van Yazd naar Bam, waar helemaal niets meer van over is, kwamen we in het
nietszeggende plaatsje Khubonan. Dat 'nietszeggend' bleek een vergissing; we waren
zojuist een historische plaats binnen gereden. 'Marco Polo is hier nog gepasseerd', werd
ons toevertrouwd door een meneer. 'Wat is hier dan gebeurd met Marco Polo' vroeg Jorg.
Hij had blijkbaar niet meteen door dat deze vraag wat moeilijk lag daar hij na de stilte
herhaalde: 'Wat is hier dan gebeurd met Marco Polo', stilte... Maar twee fietser die de
zijde-route volgen en dus deze historische plaats aandeden bleek genoeg reden voor een
interview en een optreden op de locale televisie. Het interview werd gehouden op de
fameuse Marco Polo-Boulevard, een buitengewoon armetierig straatje, alwaar wij werden
ontvangen door de burgemeester en een stoot kids die ons een paar geurige plastic rozen
toestopten. Helaas voor ons was de interviewer heel niet geinteresseerd in ons als
fietser en helaas voor de interviewer werden wij niet erg spraaksaam van de lofzang over
zijn prachtige dorp gevolgt door onderwerpen als de Thaise prostitutie. Nadat ook
interviewer na tien minuten de zinloosheid door had konden we gaan, maar niet voordat ons
een lokaal krantje was overhandigt met het verzoek die vooral in de buurgemeenten te
tonen.

Daarna Bam, wat zoals gezegt niets dan droevigheid en troosteloosheid is. Maar na Bam dan
toch een aardig echt stukje woestijn, hoe er zoveel van niets kan zijn. En peddelend door
de leegte komt Pakistan wel steeds dichterbij en dat is fijn want zeven weken Iran blijkt
genoeg. Als enige grote hobbel was er nog Zahedan, de laatste kans voor Jorg om een
Pakistaans visum te bemachtigen en dat was zo goed als uitgesloten werd ons verteld door
een medereiziger. Maar het er gister toch op gewaagt en nog diezelfde dag opgehaald. De
weg naar Pakistan ligt dus open. Straks vertrekken we uit Zahedan om morgen Pakistan
binnen te koersen!