|
Een nieuwe vriend in Esfehan |
|
|
De verwachte heisa omtrent de visa's bleef uit! India was in vier dagen
geregeld en Pakistan in drie. Het Pakistaans visum was eigenlijk
onmogelijk, de gebruikelijke afblaffer waarop een Turkse jongen voor
mij teleurgesteld naar huis ging. Maar ik mocht toch een briefje
schrijven voor de consul, al was dat dus eigenlijk overbodig, met het
hoe en waarvoor. Even later mocht ik bij de consul, of een andere hoge
Pino met een grote snor, op bezoek. Daar werd nog eens verteld dat het
onmogelijk was maar het verzoek ging naar het ministerie in Pakistan en
ik kon twee dagen later terugbellen. Toen ik dat deed bleek het
inderdaad allemaal wel erg veel moeite voor iets wat onmogelijk was en
dus kon ik de volgende dag het visum ophalen.
Maar waren het niet de visums waar ik op moest wachten danwel het
pakketje wat vanuit Nederland was opgestuurd. Het enige postkantoor met
postrestant wist een hele week van herhaaldelijk bezoek van niks. Later
bij een ander postkantoor gingen ze wel gewillig aan de slag en belde
naar het eerste postkantoor om te vertellen dat het pakket er wel was.
Terug naar het eerste postkantoor; en inderdaad ik kreeg een
bewijsbrief mee om het pakket bij een derde postkantoor op te halen.
Daar aangekomen mocht ik eerst een interview afleggen toen een half uur
gaan zitten toen nog meer vragen beantwoorden en toen 11 euro overmaken
om het pakket te ontvangen. Ik uitte mijn onvrede over het bedrag,
waarop ik nog eens goed ondervraagt werd. Hoe-, Waarom-, Wanneer-, Door
wie- het pakket verstuurd was? Hoe mijn ouders heten? Of ik dat op kon
schrijven? Of ik broers en/of zusters had? Hun namen? Leeftijd? Werk?
Salaris? Blablabla... En of hij naar Nederland kon komen en of zijn
dochter van 22 jaar dan ook mee kon? '22... Tuurlijk!' Of ik dan nu 10
eurocent! wou overmaken bij de bank. Nog drie kwartier later, waarin de
muesli aanvankelijk niet door de keuring kwam, stond ik buiten met
pakket en inhoud.
In diezelfde week had ik ook de tijd om de Engelstalige kranten eens
door te nemen en een zekere ergernis op te bouwen over het
journalistieke stelsel. De kranten berichten over 'de vijand' en 'de
Zionistische bedriegers' als het Amerika en Israël betreft. Dat is tot
daar aan toe, maar wat mij toch steekt is dat het zo onvriendelijk
blijft als het over de verwoestingen van orkaan Katrina en al het leed
daaromtrent gaat. Maar wat ik nog veel moeilijker vind, is dat als ik
in een park zit en ik word aangesproken door een goed Engels sprekende
jongen dit ook allemaal aan de orde komt. Nou houd ik er niet zo van om
een andere mening voor te doen dan die mij het naast aan mijn hart ligt
en gelukkig voor mijzelf hoef ik dan ook niet te liegen als ik mijn
onvrede over Amerika uit. Maar daarin hoef ik dan niet zo door te
schieten als mijn gesprekspartner die mij het 'feit' voorlegt dat
Amerika slechts uit is op het uitroeien van de Islam. Ik kan het zo'n
jongen niet kwalijk nemen want dat is inderdaad het enige wat hij zijn
leven lang heeft gehoord en het is juist dat wat mij dan zo droevig
stemt. Hoe vertel je iemand dat hij door en door geïndoctrineerd is?
Ook was hij het volkomen eens met de hoofddoek en chador daar de
verleidelijkheid van de vrouw in andere westerse landen immers ook voor
problemen zorgde. En dan wel door vragen naar de sekshuizen in
Nederland, en hoe of dat dat gaat en hoe duur dat is?! Uiteraard was
Khomeini de gevierde man en was iedereen maar dan ook iedereen dol op
hem. Later, bedacht ik mij, dat ik hem daar toch had kunnen schoffelen,
daar een aanzienlijk deel van de Iraniërs waarbij een dergelijke zaak
aan bod kwam heel niet blij waren met de ideeën van meneer Khomeini.
Toen de jonge weg was schoof er een oudere man aan, een
vrachtwagenchauffeur, die mij wist te vertellen dat de seks in
Nederland geweldig was en dat het hoog tijd werd dat de hoofddoekjes en
aanverwante ideeën van meneer Khomeini eens werden afgeschaft. Er wordt
aan gewerkt, heel heel traag.
Maar dat Iran goed bezig is bewijst toch wel het feit dat ik het eerste
fietspad heb gesignaleerd, zij het zeer gevaarlijk om op te fietsen!
Uiteindelijk vertrokken uit Teheran om via Qom gister in Esfahan te
arriveren. Maar het was in Qom dat ik mij plots in een wel heel vreemde
situatie bevond die ik jullie niet mag onthouden. Ik zat 's avonds op
een bankje in het park de mensen uit Qom te bekijken, de bakermat van
conservatief Iran. En inderdaad zeer veel ingepakte vrouwen, imams en
mullahs. Dit gadeslaand komt er een man naast mij zitten. Nou spreken
er hier veel mijn taal niet en dat maakt met vele de communicatie erg
lastig maar met sommige, die bereid zijn hun handen te gebruiken,
ondervindt deze haast geen hinder. Dit was zo'n man die zijn handen
goed gebruikte. Dus bestel ik twee cay en er ontvouwt zich een prettige
gebarenwisseling. Al snel drukt hij mij stevig tegen zich aan, krijg ik
een kusje in mijn nek en zitten we gemoedelijk hand in hand. Nou was
dit niet de eerste keer dat ik mijn hand mocht delen en daar is dan ook
niks vreemds aan. Herhaaldijk word ik nog is stevig tegen hem
aangedrukt als een vader die trots is op zijn zoon. Hij blijft in mijn
handen knijpen maar op een gegeven moment word dit masseren en wel in
een internationale taal waar je geen talenknobbel voor nodig hebt die
te begrijpen. De man kijkt mij nog eens aan, ik glimlach nog eens
terug. Dan pakt hij mijn bovenbeen en begint ook die te knijpen,
allemaal nog erg gemoedelijk. Maar hij had gesproken en ik had,
onhandig, gelachen en dus deed hij een heuse grabbel naar mijn
persoonlijke minaret! Nou hadden we het ook over geloof gehad en dus
had hij moeten weten dat mijn Christelijke klokkenspel en -toren niet
in hun element zouden zijn met zijn Islamitische toenadering. Gelukkig
begreep meneer wel dat hij de kerk maar niet verder moest opzoeken; er
zijn hier laatst drie jongens voor een dergelijke val van het geloof
per express naar de hel gestuurd. We lachten nog wat. Kort daarna nam
ik afscheid.
'Pleased to meet you, I hope you guessed my name!
But what's puzzling you is the nature of my game'
Nu Esfahan en Esfahan is prachtig; Esfahan nesf-e jahan!
|
