We starten vanaf Lincoln (nietszeggende plaats in Montana) met als doel om St. Helena te bereiken. Helena is "the Capitol" of Montana en wij zien uit naar een rustdag! Allereerst moeten we nog een pas van 2000m over, de zgn. Continental Divide (waterscheiding tussen Pacific en Atlantic). Ik (j) kom voor geen meter op gang volgens Gerrit, terwijl ik naar mijn idee relaxed aan het fietsen ben. Maar als de berg in zicht is, komt de berggeit in mij tot leven en kom ik zonder problemen de pas over! En na bergen komen dalen in de meest positieve zin des woords! Een lange zachte afdaling met af en toe een beetje trappen door een prachtig wijds heuvelig grassig en droog Montana, wow! We genieten van een ijskoude cola bij de plaatselijke countrystore en zitten op de veranda te genieten van het lege landschap! In 1,5 uur tijd komen er zowaar 2 klanten langs.... kortom big business.

St. Helena, een haat-liefde-verhouding stad
We crossen verder richting St. Helena. Nu weten we dat er geen camping downtown is, maar meestal is er wel een RV (recreation vehicle) park. OK, op zoek naar het visitorscenter! En jawel, dat ligt helemaal aan de andere kant van de stad! We zijn eigenlijk al behoorlijk moe, maar ja, je wilt toch onderdak nietwaar? Eindelijk bereiken we, na 6 keer vragen, de heuse VVV, een blokhut aan de rand van het industrieterrein! Een A-locatie zullen we maar zeggen, en dat voor de hoofdstad van Montana! Emmen heeft ook een blokhut, maar die zit in ieder geval in het centrum. We zijn moe en de VVV is dicht, geweldig! We besluiten in alle chagrijnigheid en vermoeidheid eerst wat te eten, tenminste wat nog over is aan brood met jam. Wij vinden St. Helena 3 keer niks, een rotstad met een drukke interstate en groots opgezet. Amerikaanse fietsers, die we ontmoet hadden, vonden dit een geweldige stad, nou super dus! Wat wel handig is, is dat de VVV buiten aan haar blokhut een folderstand heeft. We bekijken of er op de stadsplattegrond een RV-camping te vinden is. YES, bingo! En ook nog vlakbij! We hebben nog wel het vermoeden, dat het een caravanhandel is, maar het is het proberen waard. We volgen een 'panoramaroute' langs blokkendozen over het industrieterrein en jawel we belanden bij de caravan/botenhandel! De chagrijnigheid neemt toe.... en het eten is op EN we hebben helemaal geen zin om opnieuw door deze stad te crossen voor een supermarkt! We vragen bij een benzinepomp (onze laatste redding) naar een camping. En ja, de dag eindigt nog positief ook, er is een RV-camping op zo'n 3-4 km afstand.

Uit eten in een bijzonder restaurant
Gerrit ontdekt een fantastisch restaurant achter de benzinepomp. We gaan lekker uit eten, dwz. hamburger met patat en free coffee, want we zijn nog lang niet zat. Het restaurant hanteert superlage prijzen, we kijken wat om ons heen en ontdekken dat dit toch wel een heel bijzonder restaurant is. We vermoeden dat de andere kostgangers uit de lagere sociaal maatschappelijke klasse komen, want ze zijn slecht gekleed, ogen wat onverzorgd en het restaurant lijkt op een soort mensa, erg eenvoudig. Als zwervers voelen wij ons hier bijzonder goed thuis! Wij, in blitse fietsersbroekjes worden bediend door een zeer vriendelijke vrouw met een wat viezig schort en paar tanden minder... Het duurt allemaal lang, maar we moeten toch bijkomen en de stemming neemt weer toe, want het eten is heerlijk en veel! Met 1,5 liter koffie en eten swingen we ons weer op de fietsen en zeilen met windkracht 7 naar East Helena. Het wordt koud en na 1 km trekken we warme kleding aan. Het kan niet meer ver zijn.... voor de zekerheid nog maar weer eens vragen bij de volgende benzinepomp. En wat gebeurt er?

Een medewerker van Staatsbosbeheer nodigt ons uit!
Er stapt een man uit de auto en vraagt ons "Do you already have a place to stay tonight?" Hij zag ons nl. onderweg en zag een storm op komst...
Op zijn t-shirt staat zijn naam en iets van staatsbosbeheer... dus laten we eerst maar eens achter hem aanrijden naar zijn huis. Wie weet is het een engerd en woont hij alleen en..... (denkt j) kortom ik zie alle rampscenario's al voor me als vrouw zijnde. MAAR we hadden afsproken alle uitnodigingen aan te nemen. We komen bij zijn huis en Ken vertelt dat hij een vrouw heeft, een hond en een thuiswonende zoon. Poeh, hij is dus te vertrouwen! We vragen ons nog even af of we de tent in de tuin moeten zetten, dan kan hij met zijn vrouw overleg plegen.... die ziet hem al aankomen met een stel maffe fietsers. Hij zegt, nee kom gerust binnen, you're welcome!
En dan eindigt de dag in een geweldige avond en lijkt de vermoeidheid in niets te zijn opgelost. We maken kennis met zijn enthousiaste vrouw Vicky. Zij is 'travelwriter' en heeft net een boek uitgebracht van de beste campings in Montana. Het stukje komt de volgende dag in de krant. Ken werkt voor Staatsbosbeheer en zijn zoon Tyler is talentvol drummer. We krijgen ijsthee en heerlijke vanilleijs met vruchten. We hebben een inspirerende avond en het t-shirt dat Vicky draagt vinden we grappig "I've got mad skills". Dus zeggen we, dat zij vele vaardigheden/beroepen heeft. Ze is vrolijk verbaasd over deze juiste vertaling, want Amerikanen snappen het t-shirt niet, volgens haar! Ze doet wat ze leuk vindt, werkt in een winkel, schrijft historisch geografische boeken en geniet van het leven! We overnachten heerlijk warm onderdak ipv op een stormachtige camping.

De volgende dag, na een heerlijk uitgebreid ontbijt, zijn we rondgeleid door de 'prachtige' stad en een kennismaking met me medewerkers van het kantoor van Ken. Verder doen we aan cultuur en bezoeken het Capitool en het Montana Museum, leuk! Tyler leert ons nog even drummen op een drumstel met vele trommels en pannedeksels (sorry, geen idee hoe die dingen heten), lekker even helemaaaaaal uitlleeeeeven met 2 stokjes! Na jongleren (lees vorige reisverslag....) kunnen we nu ook al drummen, kortom deelnemen in het Chineze Staatscircus is nabij!

Verzoek aan de lezers (jullie dus):
Wat ons inspireert is dat zij de dingen doen die ze leuk vinden, daarin verschillen we niet veel! Tot slot: wanneer hebben jullie ooit eens iemand (fietser/wandelaar) spontaan onderdak geboden? Eerlijk gezegd zijn wij 1 keer in de verleiding geweest, maar hebben dat nog nooit gedaan. Eigenlijk triest, nu we dit meemaken en we weten zeker, dat dat in ieder geval veranderd als we terugkomen. Dus, mensen..... nodig de eerst beste bepakte fietser of wandelaar uit.... afgesproken? Wij lezen graag de ervaringen....