Kennismaking met soortgenoten in Lake Louise
We nemen afscheid en volgen de Icefield Parkway en genieten 3 dagen van adembenemende landschappen tot aan Lake Louise (zie vorig verslag). Vanaf Lake Louise willen we graag door het Kootenay N.P. fietsen. Op de camping in Lake Louise komen we voor geen meter op gang ‘s morgens. Pas om 11.00 zitten we pas op de fiets en Gerrit ziet verderop een aantal fietsers op de camping. Laten we er nog even langs gaan, even babbeltje maken. En jawel, een stel Zwitsers (ze willen naar Panama) en een echtpaar (Carol en Dieter) uit Michigan zijn ook niet vooruit te branden. Normaal gesproken zijn fietsers vroege ochtendvogels, dus opmerkelijk dat we met z’n allen zo sloom zijn! We nemen ruim te tijd om kennis te maken, want we zijn toch allemaal al laat en we hebben allemaal zeeen van tijd! Carol en Dieter zeggen dat Waterton N.P. ongelovelijk mooi moet zijn, net als Gary. Eigenlijk wilden we dit park overslaan, gaan we de route wijzigen?. De Zwitsers volgen ongeveer dezelfde route door de VS. Wellicht zien we hun in de Grand Canyon om gezamenlijk met een auto een aantal parken te bekijken, als we het qua tijd op de fiets niet redden (jaja, dat is niet stoer, maar wel leuk!). We swingen ons op de fiets en we gaan allemaal onze eigen route, wie weet zien we elkaar ergens…

Kootenay N.P. en de warme vallei
We zien een mooi Kootenay N.P. Na een lange en voor Amerikaanse begrippen, stijle afdaling, komen we aan in Radium Hot Springs. Eigenlijk willen we een rustdag houden, maar het is er zo heet, dat Hot Springs niet nodig zijn. De camping ligt ook een berg en een aantal km van het dorp af. Dus besluiten we, anders dan gepland, door te fietsen naar Wasa Lake (de tip van Gary)! Het is bloedheet, we staan zeer vroeg op en om 7.00 uur zitten we al in het zadel! Na een fietsdag van 115 km belanden we op een mooie camping vlakbij het meer voor maar 5 dollar! Een perfecte plek om een rustdag te houden! Onder de bomen liggen, afkoelen in het prachtige meer en lekker eten koken! Terwijl ik (j) de was doe (een echte vrouwentaak natuurlijk!) raak in aan de praat met een leuke vrouw namens Colleen. Zij is met haar grote familie op de camping en geniet volop. Ze vraagt met veel belangstelling waar we vandaan komen, waar we naartoe gaan enz. We hebben een leuk gesprek, waarbij ik haar vraag of Waterton N.P. echt zo mooi is! Nou, bevestiging 3, it is wonderful, with beautiful scenery and a lovely town, called Waterton village! You should go there! By the way, I am working there, just come over to see mee! Toeval?? Ik vraag haar waar ik haar kan vinden. At Waterton Lakes Lodge. Ik stel opnieuw een wat onnozele vraag: werk je bij de receptie? Well, actually I am the manager! I would like to show you the place, hey (ze zeggen hier steeds hey achter een zin, erg grappig). OK, dus route gewijzigd : op naar Waterton Nationaal Park. Het is het Canadese deel van het Waterton-Glacier National Peace Park! We hebben 3 dagen nodig om er te komen en volgens berichten van campers moeten we een pass over (= hoog), maar dat blijkt heel erg mee te vallen! Het regent wel ontzettend hard en we zetten de tent (heerlijk!) in de regen op bij deze pas. De laatste dag willen we eigenlijk in 1 keer naar Waterton fietsen, maar dat lukt net niet. Wel rijden we een overweldigend landschap binnen, vooral omdat we een stukje door de prairie (vlakke graslanden) zijn gefietst en er een abrupte overgang is naar de bergen. Wow, wat een prachtlandschap, vooral als je vanaf een heuvel naar beneden deze grootse natuur op je ‘lullige’ fietsje naar binnen rijd. Het lukt ons echter niet om in 1 keer door te rijden, het wordt al donker en we weten niet hoe het laatste stuk van de route is, stijl? Hoeveel km? 10km ervoor blijven we op een camping en opnieuw worden we na een dag met zonneschijn getrakteerd op veel regen, zelfs zoveel dat het weer eens gedeeltelijk lekt in deze ‘fantastische’ dure tent! Toppie! We willen er zeker niet langer blijven, het personeel heeft ook niet veel zin in gasten, dus nemen we de volgende ochtend veel tijd om alles droog te wrijven en in te pakken! OK, dan regenpak aan: Waterton here we come! Op naar Colleen!

Aankomst in Waterton village bij Waterton Lakes Lodge
In no-time zijn we in Waterton village. Als een stel verzopen katten melden we ons in het mooie dorp bij de receptie van Waterton Lakes Lodges! En jawel, daar is Colleen, nu smaakvol gekleed i.p.v. in een roze jogging broek lopende, verwelkomt ons hartelijk. In gedachten hopen wij: zal ze een kop koffie voor ons hebben? (zwaar aan toe en Gerrit nog meer als koffieleut). We vertellen dat we ons even wilden melden en dat we straks naar de camping gaan! Nou, dat ziet ze dus helemaal niet zitten, want de campground is VERY WET! Nog geen 2 minuten later krijgen we een sleutel voor een kamer. Verbaasd kijken we haar aan, we willen graag even afrekenen en zeggen nadrukkelijk dat we geen verwachtingen hebben (behalve misschien een kopje koffie). No, be my guest, it’s awesome what you’re doing, the bikingtrip! Nou daar sta je dan met je mond vol tanden!

Maar Gerrit en ik hebben een tijdje geleden afgesproken dat we uitnodigingen altijd aannemen. Wij proberen in ons leven altijd meer te geven dan te nemen, simpelweg omdat geven een prachtige bezigheid is, zonder dat je tegenprestaties verwacht, want je maakt mensen blij! Wat we nu ervaren is dat we heel veel krijgen/ontvangen, dat is een bijzonder aparte ervaring! Waar hebben wij dat dan aan te danken? Wellicht in ruil voor het inspireren van anderen of in ruil voor gezelschap en verhalen? We krijgen een sleutel mee en komen in een luxe-lodge terecht! Niet te geloven, zo mooi!

Waterton Lakes Lodge (www.watertonlakeslodges.com) bestaat uit 80 kamers, ondergebracht per 4-6 in mooie grote houten huizen. Deze huizen staan gewoon midden in het dorp, alsof je er woont. Daarnaast heeft ze ook een hostel (internationaal aangesloten met 3 en 4persoons kamers), ook in het dorp, allemaal binnen 150 km doorsnee. Verder hebben ze een zwembad/sauna/stoombad/fitnessruimte en zijn ze het restaurant aan het verbouwen om het om te toveren tot dinerroom/restaurant/meetingrooms. Dus wij dachten naar het hostel te gaan, NEE wij krjgen een lodge tot onze beschikking, bovendien zegt zegt ze dat ze morgen even kijkt voor een andere kamer voor ons, terwijl het nota bene hoogseizoen is! Om even aan te geven hoe we ervoor staan: zo’n kamer kost 140 euro p.n.! Daarnaast staan er mensen bij de receptie, die een kamer willen en staan er reserveringsaanvragen in de wacht, maar WIJ, simpele fietsers, krijgen een luxe kamer! Ongelovelijk zeg, wat een gastvrijheid! En dan genieten, van een megagroot bed, een bad/douche/tv/minibar en uitzicht op het dorp. We gaan eerst eens even heerlijk bijkomen, drogen onze tent en alle andere dingen en vragen ons af: waar hebben we dit aan te danken?
Allereerst Gary, die aangeeft dat Wasa Lake geweldig is, terwijl we daar eigenlijk GEEN rustdag wilden houden, maar toch doen! Dan het feit dat Carol en Dieter aangeven dat Waterton zo fantastisch is. Het feit dat we open staan voor deze tips, leidt ertoe dat wij in Wasa Lake kennismaken met Colleen, en zei is manager van deze lodge! Dat is toch een mooie puzzel?

De volgende dag gaan we het dorp wat verkennen, het weer is prachtig en de ligging is wonderschoon en mooi, een plaatje. Rondom bergen, op een heuvel een klassiek hotel van niveau (Prince of Wales) en alles binnen handbereik. Bovendien kun je hier geweldig wandelen. We melden ons opnieuw bij Colleen om haar te bedanken en aan te geven dat we wel naar de camping kunnen gaan. No, I’ve got a room for you, but you have to move your stuff, is that a problem? Opnieuw voelen we ons wat bezwaard, ze heeft het volgens mij druk met de verbouwing… maar met haar gastvrije uitstraling is er geen ontkomen aan! Opnieuw GEEN hostel, maar een lodgekamer! Relax and enjoy your stay! We zeggen dat we morgen willen wandelen en of we dan weer uit de kamer ‘moeten’. Ja, dat is wel het geval, ze zit helemaal vol! OK, dus zeggen we weer: we kunnen wel naar de camping. Ze reageert niet en wij gaan de volgende dag een prachtige wandeling maken door de bergen in de achtertuin van Waterton Village.

Bikers zijn even hikers, de Carthew Trail in Waterton N.P.
Met een shuttlebus van de plaatselijke outdoorzaak worden we een eindje naar boven gebracht, al vroeg in de morgen. Onderweg zien we 5 herten. We worden afgezet bij de Cameron Lake, nog in de stille ochtendmist gehuld. Wat en plaatje. Er zijn nog 2 andere hikers mee, dus het is erg rustig en aangenaam. De wandelroute gaan eerst naar de top van 2317, redelijk pittig, daarna langzaam naar beneden tot aan het dorp. In totaal 20km. Lopende naar de top zien we een hert met een prachtig gewei op zo’n 5 meter afstand, hij blijft rustig staan, wat een mooi dier! We gaan verder naar boven, de wandelroute is gemakkelijk te doen. De weg naar de top is voor mij (J) even afzien, want ik heb wat last van hoogtevrees. We moeten een heel stuk over een gravelriggel langs een kale berg, die nogal stijl naar beneden afloopt. Voor een doorsnee hiker geen enkel probleem, maar ik vind het erg, oftewel heel erg diep! Krijg te maken met een soort zelfoverwinning en probeer niet te verkrampen en vooral niet naar beneden te kijken. Nu is het blikveld bij een vrouw meer links/rechts dan bij een man, nl. naar voren. Een keer blijf ik bij een (naar mijn idée) gevaarlijk punt gewoon staan en krijg het wel even wat benauwd. Ik zeg tegen mezelf, concentreren, niet naar beneden kijken en ontspannen. Ik ben superblij als we boven zijn zeg, poehpoeh, hiken is totaal anders dan biken! Maar dan het uitzicht…. Tja hoe moet je dat beschrijven? Prachtige Bergen, waaronder een mooie puntberg, helemaal uit rode steen. We kijken een dal in met 3 ronde achter elkaar liggende meren met veel gele stenen. Kortom een plaatje, ondanks dat het eigenlijk wat heiig is. We zitten op 2317m. En dan afdalen, een heel lang stuk tot aan het dorp. Het laatste half uur voelen we onze benen en knieen nogal! Niks gewend he? We ontmoeten een 83jarige vrouw die vanaf het dorp met Nordic-walking stokjes al minimal een uur aan het stijgen is, ze had samen met haar zoon en diens vrouw nog 2 uur over. Tja, waarom niet, laat ik dan lekker een uur over een pad naar boven lopen, logisch toch? Dus wij hebben weinig te klagen, als we deze vrouw zien, die gewoon even een uurtje naar boven loopt. Wij hopen dat op die leeftijd ook nog te kunnen….
We lopen het dorp in en gaan lekker naar het zwembad met sauna/bubbelbad enz., want we hebben overal gratis toegang1 ‘s Avonds worden we door Colleen gevraagd om naar het open huis (verbouw restaurant) te komen. Gelukkig niet in pak (hebben we niet). Het is fantastisch: countrymuziek, hapjes (grote shrimps in saus, oesters, allerlei soorten kaas, lamsboutjes, sushi enz.enz….). Colleen heeft oog voor detail en iedereen en zegt steeds dat we flink moeten eten…
Moe en voldaan gaan we naar huis! Naar huis? Jawel, we hebben nu een kamer in HAAR lodge, want dat wil ze graag! Dus geen camping, geen hostel. Ik (j) schrijf dit verslag vanuit haar appartement. We mogen zo lang blijven als we willen. Ze werkt de hele dag en avond door, de toeristische seizoenspiek. Aan het einde vd dag babbelen we even bij, ze is een zeer gepassioneerde vrouw met veel ambitie.

Een manager met capaciteiten, oog voor detail en hospitality
Colleen heeft hiervoor bij het superluxe chique Prince of Wales hotel, hier op de heuvel gewerkt. Ze wilden niet echt vernieuwen, dus is ze sinds een jaar manager van deze accommodatie. Inmiddels heeft ze gezorgd voor uitbreiding van restaurant/meetingrooms, ze heeft arrangementen samengesteld en zorgt voor het juiste persooneel. Van huis uit is ze accountant en human resource manager. Haar kok heeft de hoogste graad en gaat nu voor een Masters naar Europa. Hij is binnen haar bedrijf tot chefkok gepromoveerd. Verder zijn er vele jonge mensen (studenten) aan het werk. Colleen geeft ze en echte functie, want dat hebben ze een status. De jonge werknemers voelen zich dan verantwoordelijk en leiden de nieuwe werknemers op. Ze geeft het personeel vrijheid als ze daardoor beter werken. Kortom, voor zo’n manager moet het wel leuk werken zijn! Vanuit mijn (j) vakgebied hebben we leuk gesprekken. Ik vertel over mijn werk als docent en begeleider van leerbedrijven. Ze vindt het zeer interessant en vraagt zich af of er niet studenten zijn, die wellicht over willen komen voor stage/afstuderen. Wie weet?
Colleen, geknipt voor dit werk, een gastvrouw van niveau in alles wat ze doet!

Al met al zitten we hier al een behoorlijk aantal dagen. We wachten trouwens ook op een pakje met een nieuwe pomp voor ons kooktoestel. Nog 2 dagen en we gaan weer verder. We zouden hier zo kunnen wonen en werken, een heerlijke plek en bovendien is Canada een aangenaam en relaxed land. Nog even en we zijn in de VS, nieuwe wereld met nieuwe ontdekkingen.

Opnieuw zien we onze fietsvrienden Carol en Dieter
Toen we gisteren door het dorp wandelden, zagen we 2 bekende fietsen staan. Volgens mij die van Carol en Dieter, zij die ons vertelden dat we naar Waterton moesten gaan! We kunnen ze echter niet vinden en laten een briefje achter op de stuurtas. Zouden ze het echt zijn? En zoals het laatste stukje van de puzzel altijd past, het zijn Carol en Dieter! We drinken samen koffie en genieten van elkaar en vertellen hoe WIJ terechtkomen in deze fantastische accommodatie! De puzzel is klaar!

Toeval bestaat niet, je staat open voor nieuwe dingen en voor locale tips en andermans verhalen. Ergens komt het dan van pas. Als wij Gary/Irene en Carol/Dieter niet hadden ontmoet, hadden we Colleen niet ontmoet. Dan waren we nooit in Waterton beland en hadden we dit fantastische verblijf gemist! Als afsluiter zien we onze fietsvrienden hier ook nog eens…

Aantal gereden kilometers totaal (in 12 weken): 5720 km
Nederland 15 km (2 dagen)
Duitsland 221 km (3 dagen)
Alaska 1595 km (26 dagen)
Canada 2690 km (53 dagen)

Langste dagafstand: 121 km Swan Lake - Big Creek (Alaska Highway)
Kortste dagafstand: 10 km Trekvlinder Buitensport Emmen - Klazienaveen

Aantal lekke banden Gerrit: 1 (nieuwe buitenband gekocht)
Aantal lekke banden Jeannette: 0

Lekkerste maaltijd: zoete aardappels en tortilla's met heerlijke salade met gembersaus, appelpie na met vanille ijs, keuze uit 3 soorten wijn. Bij de fam. Thompson in Pr. George

Gespotte dieren in totaal:
10 beren (4 grizzlies, waarvan 1 moeder met 2 jonkies, 6 zwarte beren), elanden (11 x), eland met 2 kalfjes (1 x), eland met 1 kalfje (1x), vos (2x), wolverine/porcupine (soort wasbeer), witkop zeearend, groundsquatters, Dall Sheep, karibu's, bever, Canadese marmotten, boommarter, hert, wezel, bergschapen, kolibri's, vele herten.

Hoogtepunten landschappelijk: Icefield Parkway (route van Jasper naar Lake Louise.
Hoogepunten contacten: week lang verblijf bij de general manager van de Waterton Lakes Lodge

Weer: warm, soms beste regenbui. Voorspelling warm en zonnig!

Verreden route: Anchorage - Seward - Anchorage - Fairbanks - North Pole - Canadese grens - Haines Junction (Canada) - Haines - Skagway (Alaska) - Cargross (Canada) - Watson Lake (5 juli) - Cassiar Highway - Pr. George - Jasper - Lake Louise - Radium Hot Springs - NU IN Waterton Nat. Park
Vervolgroute: Glacier N.P. (VS) - St. Helena - Bozeman - Yellowstone Nat. Park (VS).