Als dit een boek word dan spijt het mij, maar dan hoop ik dat hetgeen saai boek word.Tevreden was ik met de koers die ik had uitgezet om vanuit Cappadocia in een ruk door te koersen naar Iran. Ik was dan ook goed op weg toen ik inmiddels alweer bijna twee weken geleden gestuit werd.

Het is een prachtige dag als alle andere. Ik rijd op een nagenoeg vlakke en rechte weg wanneer ik mij ineens besef dat ikniet meer fietst. Het is iets geks, ik zie een geel en blauw kleurvlak elkaar afwisselen en ik zweef. Een in het moment niet te plaatsen maar prettig gevoel. Dan land ik, ook zeer zacht, en duurt het niet lang voordat ik de situatie kan analyseren. Dertig meter verder staat een motor met zijspan met twee jongens, voor mij ligt mijn fiets met een derde jongen. Gewoonweg van achter op mij ingereden. Hoe het kan, ik weet het niet. Ik wil naar mijn fiets maar ga naar de derde jongen. Hij jammerd wel wat maar is OK. Dat kan echter niet van mijn fietsje gezegd worden; een verdraait stuur, een dubbelgevouwen spatbord en daardoor een geperforeerd voorwiel, dubbelgevouwen achterdrager en een vervormd achterwiel. Terwijl ik zo de schade opneem is de derde knaap overeind gekomen en gedrieelijk stappen ze op de motor en draaien de weg weer op. Hoewel ik denk: ja rot maar op, jullie kunnen me verder niet helpen.
Dit gun ik ze niet en dus hou ik een scheldtirade en laat ik ze heel veel foute vingers zien. Na 25 meter draaien ze inderdaad om en de bestuurder maakt duidelijk dat hij al mijn spullen naar het zojuist gepasseerde dorp zal brengen en dan mij en de twee andere op zal pikken. Dit toe te laten mag misschien heel dom klinken maar zoals gezegd, wegrijden gunde ik ze niet. Zo gezegd zo gedaan, al mijn spullen op de motor, wel behield ik mijn moneybelt met alle waardepapieren, en zoals belooft werden we een kwartier later opgepikt. Zo gingen we met zijn vieren terug, tussendoor nog een keer afstappen omdat ook bij de motor een stang was afgebroken, en na een paar kilometer een zijweggetje in. Een beetje vreemd maar als daar mijn fiets ligt is het goed. Maar als ze dan na 200 meter stoppen om de motor toch maar te repareren word het mij allemaal een beetje te vreemd.
Maar zoals dat vaak gaat met grote problemen onstond ook deze uit een relatief klein probleem die door een aaneenschakeling van fouten word opgewerkt tot een groter probleem en dus bevind ik mij reeds in een positie waarin ik de zaken moeilijk kan beinvloeden. Zij en alleen zij weten waar mijn spullen zijn. Dus we wachten af. Er word wat gerommeld in een gereedsschapskist en wat daar uitkomt is niet iets wat dient ter reparatie maar slecht tot destructie en dus sta ik plots met een mes op mijn keel. Tot destructie laat ik het echter niet komen, ik ben geen held en dus rijden even later de jongens weg met mijn moneybelt en ben ik niet alleen mijn spullen maar ook mijn geld en paspoort kwijt.
Maar mijn sportbroekje had ik nog en dus ren ik, wanneer ze uit zigt zijn naar de weg en hou een auto aan. Hoewel vol met 5 man mag ik anschuiven en terwijl ik het verhaal vertel, de bestuurder spreekt Duits, rijden we richting het dorp en de politie. Halverwege komen we echter de drie knapen weer tegen en we brengen ze tot stoppen. Ik zie dat een van hen mijn moneybelt laat vallen en pak hem van de grond. Terwijl ik kijk of alles nog compleet is rijden de drie onder het toeziend oog van de vijf andere, die ook uitgestapt waren, weg.
Terug in de auto, richting de politie zie ik de drie vlak voor het dorp linksaf slaan. Ik wijs de chauffeur de weg maar die acht het beter de politie te halen. Later zou blijken dat hij uit mijn ongetwijfeld incorrecte Duitse relaas niet had begrepen dat alleen zij wisten waar mijn spullen waren. Bij de politie gezeten had ik de tijd het allemaal eens goed te overzien en raak ik al snel geergerd door het knikken van het komt goed en ondertussen geen actie ondernemen van de politie terwijl die huftertje voor mijn ogen wegreden.
De politie schakeld de jandarma in en ook die lijken gerust op het feit dat het allemaal goed gaat komen. Dan word ik meegenomen naar een weiland met drie zigeunertentjes en schaapachtige gezichtjes. Een mooi plekje om een uur te blijven staan. Dan terug naar de politie en daar begint de ergernis vervelend te worden als er nog een legertruck arriveert. 'Yok motorcyclette' zegt de bestuurder. 'Motorcyclette? Bicyclette!' zegt de commandant. 'O bicyclette'. Aarrgh.
Dan naar de plaats van ongeval alwaar al mijn loze spulletjes zoals een lege fantafles omhoog worden gehouden. 'Jaja, die was van mij!' Met een grote boog vliegen de spulletjes weer terug om nauwkeurig gefotografeerd en minitieus bemeten te worden, ook de onderlinge afstanden! Maar het moment waarop mijn ergernis omslaat in een lach is wel het moment dat ze met vier man de afstand tussen twee van die reflecterende paaltje, u kent ze wel, beginnen op te meten!!! Paaltjes die per defenitie 50 meter uit elkaar staan.
En als je het dan niet zeker weet, als je dat te toevallig overkomt dan meet je het toch gewoon opnieuw! Dat is ook het moment dat ik bedenk dat mijn reis hoogstwaarschijnlijk zonder fiets maar toch door zal gaan. Maar de jandarma blijkt een stuk geduldiger dan mij en tegen de eind van de avond komt het telefoontje; spullen gevonden!
Alles ligt bij een benzinestation tussen de bosjes. Ook mijn camera en mp3 speler zijn present. Met al mijn spullen weer terug kan ik bij de jandarma terecht. Daar aangekomen blijkt een van de jongens al gepakt, hij reed met de motor langs plaats delict! De volgende dag mag ik het al 4 keer volledig vertelde verhaal nog eens 5 keer over doen en de dag daarna nog 3 keer en dan nog uitvoeriger bij de rechtbank. Inmiddels is er een tweede aangehouden. Bij de rechtbank krijg ik te horen dat voor een dergelijk vergrijp iemand van onder de 18 twee jaar de cel in gaat, boven de 18 voor 6 jaar. De bestuurder was boven de 18. Aan het eind van mijn verklaren moet ik zeggen of ik de jongens gestraft wil hebben. Wat dat inhoud? Indien 'nee' gaan ze gewoon voor 2 of 6 jaar, indien 'ja' word de strafverdubbelaar ingezet. 12 Jaar. Laat maar!
Als ik mij een voorstelling mag maken dat je na 12 jaar op je dertigste uit het gevang komt, zie dan nog maar eens de draad op te pakken en op het rechte pad te blijven. Niks wijst op een kwade geest bij de drie jongens, ik zie het als een daad uit frustratie. Zij waren ook niet blij met hun kapotte motor en dan uitgescholden worden door een verwende toerist. Misschien was dat wel de aanleiding of was de verleiding van het zien van mijn moneybelt te groot. Ik wil het niet goed praten maar als die jongens vaker dit soort ongein uithalen dan zouden ze weten wat hun te wachten staat als ze gepakt worden en dat zou maken dat ze het wel wat anders hadden aangepakt. Je berooft niet zo snel iemand van zijn portomoneetje als daar 12 jaar op kan staan en als je dat dan toch doet dan doe je dat niet op 200 meter van de weg, zodat je slachtoffer goede kans maakt hulp te zoeken. Dan ga je niet op de vlucht over een rechte weg met een brommertje wat niet harder gaat als 35 km per uur. Dat zijn te grote risico's voor 12 jaar cel.
En dus hoop ik van ganzer harte dat de andere twee onder de 18 zijn en als ze na 2 jaar uit de bak komen zich ofwel netjes gedragen ofwel het beter aanpakken. Als ze voor het tweede gaan zou 12 misschien goed zijn. En dan zit ik tegenover Pa die zich probeert te verontschuldigen.  'Als hij thuis komt ram ik hem in elkaar'. Hij is verd*mme zijn zoon voor 6 jaar kwijt!  Maar goed na 4 dagen chillen bij de jandarma en het concluderen dat die fiets zo niet gerepareerd kan worden ben ik met de bus naar Van, 450 km verder gegaan alwaar Eric Schuijt, van De Vakantiefietser, mij een nieuw achterdrager en -wiel en een doosje negerzoenen heeft toegestuurd.
Mijn dank is groot!

Die zijn gister aangekomen, de negerzoenen een beetje ingestort maar wel lekker. Vanochtend dus mijn fiets weer in elkaar gezet en dan morgen eindelijk weer verder. Richting Do_ubayaz_t om daar nog de laatste nieuwtjes over Iran op te pikken en dan doorstoten naar Teheran.

Gedacht en gewerkt werd en word aan een toevallige andere fietsreiziger met een zelfde plan voor Iran maar indien die niet passeert ga ik er alleen voor. Mits er geen huilende mensen uit Iran komen maar dat verwacht ik toch echt niet. De zin is gewoonweg groots, na welgeteld nu 58 dagen in Turkije waarvan 16 fietsen word het tijd voor iets nieuws!  Voor mensen die wachten op foto's, die ging ik ook vandaag toesturen maar ik heb gister weer eens mijn tasje laten staan (het zit in de familie) en ook deze keer vond ik hem op de verwachte plaats weer terug.
Alleen nu zonder de camara.
AAAAAARRRRRGGH!

Sukkel dat ik er ben! 

Maar om toch met positief fietsnieuws af te sluiten wil ik nog even mijn bewondering uitspreken naar mijn oom Richard die onlangs met een kwartier voorsprong op schema een goude plak binnen trapte op de Marmotte. Proficiat! Als platina bestaan had...