|
 Dit is al weer de een na laatste staat waar we doorheen fietsen. Wat
gaat de tijd toch snel……… We hebben in totaal maar 6 dagen in Idaho
gefietst, vandaar dat deze aflevering wat korter is dan gebruikelijk.
Idaho is o.a. bekend
om z’n ski-mogelijkheden, er zijn dus ook hier veel bergen, maar ook
diepe canyons, watervallen en meren. De belangrijkste bron van inkomsten
zijn echter aardappelen. Ze zetten dat zelfs op de nummerplaten van
de auto’s (zie foto). Maar Idaho is ook bekend vanwege Lewis en Clark.
Zij zijn hier met hun expeditie in 1805 /06 twee keer doorheen getrokken,
en hebben o.a. gekampeerd op een plek waar nu een camping van de Amerikaanse
versie van Staatsbosbeheer is. En waar wij uiteraard ook gekampeerd
hebben! In dit gebied wordt ook
uitgebreid aandacht besteed aan een zwarte bladzijde uit de Amerikaanse
geschiedenis. En dat heeft, uiteraard, te maken met Indianen, in dit
geval de Nez Percé, of Nee-Me-Poo zoals ze zichzelf noemden.
Deze stam moest op een
gegeven moment hun grondgebied verlaten, zoals zo vele Indianenstammen,
omdat de Amerikaanse overheid had besloten dat het gebied voor andere,
meer economische, doeleinden gebruikt moest worden.De Nez Percé stam
weigerde aanvankelijk omdat ze niet akkoord gingen met het hun toegewezen
nieuwe gebied. Toen na lang onderhandelen er een akkoord was bereikt,
incl. een vrije aftocht, is het misgegaan. De ene militaire leider wist
niet wat de andere had afgesproken, en toen de Nez Percé wegtrokken,
werd dat voor een aanval aangezien. Bijna de hele stam is uitgemoord….
De Lolo Pass, waar mijn
verhaal over Montana eindigde, zijn Lewis & Clark ook overgetrokken,
zowel op de heen- als op de terugreis. Ik hoop dat ze net zo van de
prachtige uitzichten hebben genoten als wij, toen we de pas afdaalden.
Idaho is ook de staat waar we tijdens een etappe ruim 100 km lang geen
enkele voorziening aantreffen, geen huizen zien, geen benzinepomp, niks.
Kortom, we moeten ons eten en drinken weer organiseren.
Maar we rijden wel ruim
100 km door een prachtig rivierdal, eigenlijk een kloof, langs de Lochsa
River, vol met stroomversnellingen en grote stenen. Helemaal bijzonder
voor ons is, dat Lewis en Clark hier (bijna precies) 100 jaar geleden
door dezelfde kloof hebben getrokken, op zoek naar een doorgang naar
het westen. Het verschil met hen is dat wij niet hoeven te zoeken omdat
we over prima kaartmateriaal beschikken en over een goed geasfalteerde
weg kunnen fietsen (die hier overigens pas sinds 1962 ligt).
We rijden door nog meer
van die mooie kloven, o.a. van de Clearwater River, Salmon River en
de Snake River (deels in Oregon). Deze rivier loopt zelfs door “Hell’s
Canyon”, de diepste canyon van de VS, en dus dieper dan de Grand Canyon
(echt waar!).
Soms worden we omgeven
door hoge steile rotswanden, andere keren door een bredere vallei waar
zelfs ruimte is om koeien te laten lopen. Maar dat de rivieren hier
in miljoenen jaren hun schurende werk hebben gedaan, is overal te zien.Behalve dat het hier
verschrikkelijk mooi is, is het ook verschikkelijk heet. Tijdens onze
laatste etappe in Idaho breken we opnieuw ons fietshitte record, het
staat nu op 45 °C! En ‘s avonds om half tien, het is dan al donker,
is het nog steeds 37 °C.
En dan dit nog……….
Bijzondere slaapplaats
Geen.
[We ervaren een camping waar geen douches zijn en waar we in de rivier
of in het meer ons kunnen opfrissen, niet meer als een bijzondere slaapplaats.
Vandaar]. Tandemstel back
on the road
In het verhaal over Wyoming heb ik verteld dat het tandemstel (Paul
en Annemieke uit Amsterdam) grote pech met hun tandem hadden gehad:
een gebroken frame.
Als laatste nieuwtje
kon ik toen nog net doorgeven dat ze weer aan het fietsen waren. Omdat
we e-mailcontact onderhouden weten we inmiddels meer over hun belevenissen.
Kortweg komt het hier op neer.
Ze hebben m.b.v. een locale fietsenmaker een tandemzaak in Denver opgespoord
die misschien een geschikte fiets voor hun zou hebben. Dus een auto
gehuurd en naar Denver (ca. 200 mijl). En inderdaad daar een geschikte
2e hands (huur)tandem gevonden. De volgende dag met de tandem terug
naar de locale fietsenmaker en daar in de werkplaats zelf alles overgezet
(dragers, sturen, enz) op de ‘nieuwe’ Burley. Het hele oponthoud heeft
hun ongeveer 3 dagen gekost, en ze rijden inmiddels 1 dag voor ons uit!
Ze hebben ergens een zgn. shortcut genomen. We zijn er van overtuigd
dat we ze binnekort weer zullen zien en spreken!
Picknicktafels
Op elke camping (in alle staten waar we tot nu toe zijn geweest) staan
picknicktafels. Handig voor wandel- en fietskampeerders.
Droogterecord
Ik kon me niet herinneren wanneer ik voor de laatste keer in de regen
had gefietst, dus heb ik mijn aantekeningen er maar eens op nageslagen:
11 juni! Dat was trouwens ook de eerste keer!
Als we op zaterdag 6 augustus Idaho bij 45 °C uitfietsen, heb ik
dus al bijna 2 maanden geen (en Jos nog helemaal niet) regen onderweg
gehad. Ongelofelijk toch? [het heeft in die tijd uiteraard wel eens
geregend, gehageld en geonweerd, maar dat was steeds op tijdstippen
dat ik niet meer of nog niet op de fiets zat].
Ongelukken
Ik realiseer mij opeens dat ik in de ruim 3 maanden dat ik nu in de
VS fiets nog geen ongeluk gezien heb.
De Amerikaans
vlag
Ik heb in een land nog nooit zo vaak de nationale vlag zien wapperen
als hier. Volgens mij komt deze vorm van nationalisme, zeg maar pattriotisme,
alleen in de VS voor. Bij huizen, op auto’s, in winkels, restaurants,
scholen (in elk klaslokaal), enz. enz., overal zie je ‘m. En dan nog
de stickers met “God bless America”, “Support our Troops”, “Freedom
is not free” op veel, heel veel auto’s. Gelukkig heb ik ook stickers
gezien, zoals “Iraq is free of Saddam, but we still have Bush”.
Informatie voor
de sponsors:
Het aantal door Valentijn gereden kilometers bedraagt
tot nu toe: 6988
Het totaal aantal door Jos gereden kilometers bedraagt
tot nu toe: 2597
Het totaal aantal lekke
banden bedraagt nog steeds 3.
|
