|
 Al de 8e staat waar ik
tijdens deze TransAm Trail doorheen fiets. Montana is ongeveer 6 à
7 keer zo groot als Nederland en heeft nog geen miljoen inwoners. Dat
is zelfs voor Amerikaanse begrippen dun bevolkt. De bijnaam van Montana is Big Sky Country,
duidend op de hoge pieken van de Rocky Mountains in het westen en de
brede en grote vlaktes in het oosten. Wat mij betreft kunnen ze het
ook Big BLUE Sky Country noemen, want ook hier hebben we alleen maar
mooi weer gehad.
Onze route gaat door het zuidwestelijke
deel van deze staat. Zoals de naam al aangeeft ligt Montana voor het
grootste deel in de bergen, de Rocky Mountains dus. Het laagste punt
van Montana ligt nog altijd op bijna 600 meter. Als we Yellowstone en Wyoming uitfietsen
is de eerste plaats die we tegenkomen in Montana: West-Yellowstone!
Helemaal ingesteld op bezoekers aan het natuurpark is het hier erg toeristisch,
maar er is een prima camping, een Imax-theater waar een indrukwekkende
film draait over Yellowstone N.P., en een museum dat gewijd is aan de
aardbeving die hier in 1959 heeft plaatsgevonden.
Behalve veel materiële schade en
28 doden, heeft deze aardbeving ook gevolgen gehad voor een aantal geisers
in Yellowstone: van sommige is de frequentie van uitbarsten veranderd,
andere zijn gestopt met spuiten en er zijn ook nieuwe geisers ontstaan. De aardbeving heeft er ook voor gezorgd
dat er een stuk van een berg in de Madison River is gestort. Daardoor
is er in die rivier een meer ontstaan dat heel toepasselijk Earthquake
Lake is genoemd.
Helemaal bijzonder is, dat wij 2 dagen
later zèlf een aardbeving meemaken! ‘s Avonds even na tienen
begint ons houten motelkamertje hevig te schudden en dat duurt bijna
een halve minuut. De volgende dag blijkt dat er een aardbeving met een
kracht van 5.6 op de schaal van Richter heeft plaatsgevonden; het episch
centrum was ongeveer 40 km bij ons vandaan! (Als bewijs hebben we een
krant gekocht waar alles in staat).
Links is een ijs(je) in de maak. Rechts: Virginia City: de gebouwen zijn uit ca. 1860 toen hier een Goldrush heerste
Illegale fietster op de Interstate (=snelweg)? Nee hoor, dat mag in
Montana en... we fietsen nu echt een stuk van de Lewis & Clark
Trail.
Tijdens onze tocht door Montana komen
we ook in Missoula. Missoula is één van de grotere steden
in Montana met bijna 60.000 inwoners. De universiteit van Montana bevindt
zich ook in Missoula, en dus zijn er veel voorzieningen. Maar de belangrijkste
reden dat de route door Missoula voert, is dat hier Adventure Cycling
Association (ACA) gevestigd is. Dat is de organisatie die de route onderhoudt,
(uitstekende) kaarten van de route uitgeeft en groepsreizen van de TransAm
Trail organiseert.
Een bezoek aan ACA is dus een must; bovendien
krijgen we er gratis frisdrank, ijs en een rondleiding door Greg Siple
(art director) en kunnen we er gebruik maken van Internet: handig als
je een website bij te houden hebt! Ook wordt er een polaroidfoto van
ons gemaakt, die op de wand wordt geprikt, waar foto’s hangen van alle
fietsers die dit jaar bij ACA zijn binnengewipt. Ik zie dan ook veel
bekende gezichten van mensen die ik de afgelopen 3 maanden heb ontmoet.
Tot onze verbazing hangt er ook nog een
ander bekend gezicht, dat van Frank van Rijn, onze bekende Nederlandse
wereldfietser; hij is met een fietstocht bezig van Denver richting Canada
en is hier een week geleden binnengestapt. Wij hebben ons ook op de
foto laten zetten in onze shirtjes van de Stichting Klein Verzet.
Er zijn ons in Missoula twee dingen opgevallen,
die mogelijk met elkaar te maken hebben: het grote aantal fietsers,
en het relatief kleine aantal mensen met overgewicht. Zou fietsen dus
echt gezond zijn?!
Het laatste hoogtepunt van Montana is
de Lolo Pass. Zowel letterlijk als figuurlijk. We klimmen heel geleidelijk
naar 1600 meter en kunnen, mede omdat we op een hele rustige weg rijden,
uitgebreid van de prachtige omgeving genieten. Op de pas is de grens
tussen Montana en en onze volgende staat, Idaho. Dus over de prachtige
afdaling horen jullie de volgende keer meer!
En dan dit nog…
Bijzondere slaapplaatsen
1. Downtown Cameron
Op onze routekaart staat Cameron aangegeven als een dorp, waar zich
een camping bevindt. Als we er aankomen twijfelen we of we wel in Cameron
zijn. Maar dat blijkt echt zo te zijn, we zien de camping. Bij nader
inzien blijkt Cameron te bestaan uit een camping, café, restaurant,
winkel en een postkantoor. Het aantal inwoners is 4 (vier!), n.l. de
familie die dit alles runt.
We hebben daar ook weer een heel gezellig
gesprek met 2 Amerikanen, waarvan de vrouw een zuster in Millingen a/d
Rijn heeft wonen. Als ze vertrekken betalen ze alles voor ons: eten
en drinken. Het heeft geen zin om hierover in discussie te treden. 2. Bearmouth Lodge
Bearmouth Lodge bestaat uit een camping en een motel. Helaas gelegen
naast een snelweg, maar er is geen alternatief. Vanwege de herrie van
de voorbijrazende (vracht)auto’s zetten we niet ons tentje op, maar
kiezen we voor een motelkamer (ach ja, je verzint steeds een ander smoesje….)
De bediening is hier niet geweldig. De klantvriendelijkheid is sterk
onder de maat (zeker voor Amerikaanse maatstaven) en alles duurt erg
lang.
We komen er al snel achter wat de oorzaak
is. De huidige eigenaresse heeft het hier na een jaar al gezien en is
niet meer geïnteresseerd in de gang van zaken. De onderhandelingen
met de nieuwe eigenaars zijn vrijwel afgerond. Als we vragen hoe laat
we de volgende ochtend kunnen ontbijten krijgen we te horen: vanaf 10
uur!! Wij hopen dan al twee uur op de fiets te zitten! We kopen wat
sneetjes brood (beleg hebben we zelf op voorraad) à raison van
$0,30 per sneetje!
Als we de volgende ochtend klaar staan
om te vertrekken, ziet de (waarschijnlijk) nieuwe eigenaresse ons en
vraagt of we geen zin hebben in koffie, in bananen en in Gatorade? We
krijgen het allemaal van haar! Als zij het motel daadwerkelijk gaat
kopen, is het eerste wat ze wil veranderen : ontbijt vanaf 7 uur!
Pawn Shops
In veel Amerikaanse dorpen en steden komen we Pawn Shops tegen: pandjeswinkels.
Mensen die in (tijdelijke) geldnood zitten brengen hier waardevolle
spullen naar toe, waar ze een geldbedrag voor krijgen, ver onder de
werkelijke waarde. Op die manier kunnen ze een schuld aflossen en ze
hopen op korte termijn weer over meer geld te beschikken zodat ze het
ingeleverde artikel tegen dezelfde prijs + een pandbedrag terug kunnen
kopen. Vaak lukt dat natuurlijk niet en dan worden die spullen te koop
aangeboden. In de etalages van de Pawn Shops heb ik opmerkelijk vaak
wapens en fietsen te koop zien staan.
4-Way-stop
Op sommige kruispunten geldt hier een 4-way-stop. Op zo’n kruispunt
wacht elke verkeersdeelnemer op zijn beurt. Je komt aanrijden, stopt
en wacht op de auto’s die net iets eerder dan jij bij het kruispunt
zijn aangekomen. Pas als je aan de beurt bent, rij je verder. Ik heb
nog nooit iemand gezien die voor z’n beurt ging rijden.
Kun je je dat in Nederland voorstellen? Centenbakje
Bij alle kassa’s van bezinepompen, groceries, supermarkets, enz. staat
een centenbakje. Dat is een bakje/potje waarin een aantal pennies (de
Amerikaanse centen) liggen. Als je bijvoorbeeld een bedrag van $1,91
moet betalen en je betaalt met $2, dan haalt de cassièr(e) een
penny uit het bakje, doet dat in de kassa en geeft jou $0,10 terug.
Heel handig, geen gezeur over tekort aan kleingeld, geen discussie over
afronden.
Omgekeerd wordt er natuurlijk ook van
jou verwacht dat je pennies in het bakje gooit als je die als wisselgeld
hebt ontvangen. Prima systeem!
 Informatie voor de sponsors:
Het aantal door Valentijn gereden kilometers bedraagt
tot nu toe: 6497
Het totaal aantal door Jos gereden kilometers bedraagt
tot nu toe: 2106 Het totaal aantal lekke banden bedraagt nog steeds 3 en komen allemaal voor rekening van Valentijn.
|
