Luxe na een regenachtige dag, ontmoetingen met beren en muggen op de Cassiar Highway en communiceren met een Japanse wereldfietser.

Swan Lake, een jagersonderkomen met 3 uitnodigingen in 24 uur
Op onze kaart staat aangegeven dat we na 85 km uit zouden moeten komen bij camping Swan Lake! Rond de 80 km worden we getrakteerd om een fixe bui en een enorme heuvel, die we op moeten fietsen, heerlijk! Ons voorgevoel zegt ons: deze camping bestaat niet of bestaat niet meer, want we zien geen bord of een en ander campingteken. Bij milepost (kilometerstand) 87 zou er dan echt een camping moeten zijn, maar wat zien we? Een witte tent met een paddenstoelenverkoper! Aangezien we graag even willen schuilen, fietsen we min of meer zijn open verkooptent in. Hij biedt ons aan om in zijn tent te kamperen, maar zegt tevens dat er wel een camping is. Die open tent lijkt ons geen geweldige optie, want wie wil er nu op een parkeerplaats in de drab overnachten? De paddenstoelen zien er vreselijk uit, je moet er niet aan denken om die dingen op te eten. Dus in plaats van "in hogere sferen komen", kiezen we voor een korte afdaling naar iets wat op een camping lijkt. Er zijn een aantal cabins en er staan zowaar 2 caravans. Al gauw worden we verwelkomd door een langharige ietwat wild uitziende en zeer vriendelijke man. Hij bezorgd ons een plekje naast de 2 caravans en zorgt voor kampvuurhout. We zien er uit als een stel verzopen katten. Normaal is de camping 10 dollar, maar de man wil geen geld van ons aannemen. In de regen zetten we onze tent op en Gerrit kookt spaghetti met de regenjas aan, een geheel nieuwe ervaring! Eventjes later komt er weer een andere man op een motor met 4 wielen, en we krijgen ieders een pilsje aangeboden. Verder wil hij graag hotdogs maken als we dat willen (uitnodiging 1). We slaan dit aanbod af, omdat we al aan het koken zijn. We genieten van een bak spaghetti met saus, die nergens op lijkt, dan wel smaakt. Het is een soort witte tomatensaus???! Een hotdog was 10 keer beter geweest! Op zoek naar een soort keuken voor de afwas kwam ik (j) bij de jagersvrouwe terecht, want ik dacht dat dit een soort gezamenlijk keuken zou zijn. NIET dus! Het is nl. haar eigen keuken en voordat ik het door had, stond ik al binnen! Na de afwas biedt Janice (de jagersvrouwe) aan om 's avonds langs te komen voor een barbecue, want dan zijn de jagers weer terug (uitnodiging 2). We zien dit wel zitten, alleen hebben we ons helemaal volgestouwd met viessmakende spaghetti en 's avonds regent het en regent het zonder einde... we zijn moe en blijven in de tent liggen. Om geen risico te lopen m.b.t. beren vragen we onze caravanburen of we alle etenswaren in hun caravan mogen stallen. Mevrouw vindt het prima en we gaan halfplakkerig van zweet, zonnecreme en muggenmelk de slaapzak in. De volgende morgen opnieuw regen.... geweldig zo'n fietsreis! Maar als de nood het hoogst is, is de redding nabij! Jawel, onze buurtjes nodigen ons uit voor een ontbijt (uitnodiging 3)! En die nemen we graag aan, nadat we de eerste 2 niet hebben aangenomen, dom dus! We maken kennis met Irvin en Martha Ziegeman. Een stel van rond de 70, prima fit en ze genieten ervan om ons arme sloebers van fietsers een warm onderkomen met uitgebreid luxe ontbijt te bezorgen. Wat wordt ons allemaal aangeboden? Eieren, jam, cornflakes, melk, toast, tomatensap, koffie, cake en melk! Geweldig, knus zitten we met hun aan een klein tafeltje. Irvin heeft meegewerkt aan de Alaska Highway en hij heeft zelfs jaren geleden 1 van de mooiste jagershutten gebouwd, dus hij is een beetje op zoek naar de roots. Martha is fysiotherapeute en is ook met pensioen. Haar wens is om nog eens naar Parijs te gaan. Deze 2 mensen zijn voor ons eventjes pa en ma en dat stralen ze aan alle kanten uit. Op het moment dat wij weer verder willen breekt de zon door, wat een leven.. en een gastvrijheid....



De Cassiar Highway (Watson Lake-Kitwanga), ontmoeting met beren en muggen
De Cassiar Highway is een smalle 2-baans weg van 725 km door de natuur van Canada. Het grootste gedeelte is nu geasphalteerd, ongeveer 100 km is nog steeds gravelweg. Deze weg kent weinig voorzieningen, een dorp is veelal niet meer dan een gehucht met een 'centrum' (lees: benzinepomp+camping+enkele blikken met eten). Om even een vergelijking te maken: stel je fietst bij ons 725 km vanaf Emmen in welke richting dan ook en je komt maar 6 keer iets tegen waar je iets kunt kopen/overnachten? Tja, om even aan te geven hoe groots het hier is! De reden waarom wij voor deze weg kiezen i.p.v. het verder volgen van de Alaska Highway is: minder verkeer en meer wildlife! Daar waar minder verkeer is, is de weg vaak ook zwaarder als het gaat om stijgingen, dus dat wordt afzien geblazen, maar daar waar de weg zwaarder is, is het vaak ook mooier. Kortom wij zijn er klaar voor!


Afslag naar Stewart/Hyder (Alaska) en (rechts) de haven van Hyder

Vanaf de Cassiar H. nemen we de prachtige panorama route door een groene vallei in richting Stewart. Toch kun je zo'n route op 2 manieren beleven, nl. met en zonder regen! De eerste 30 km zijn vreselijk, regen...regen...en nog eens regen.... kortom van de prachtige uitzichten zien we dus helemaal niks! Daarnaast is het stijgen...stijgen en stijgen... Dat geeft een heel bijzonder gevoel. Zweten, zweten en zweten stijg ik (j) in mijn regenpak naar boven. Ik creeer een soort van natuurlijk interne sauna tussen mijn huid en mijn regenpak, alleen is de geur wat minder aromatisch, maar daar heb ik weinig last van, want het regenpak is dichtgeritst. Wel voel ik dat ik een steeds warmer en roder gezicht krijg... en dan vraag je je af: waar ben ik in godsnaam mee bezig? Waarom zit ik niet in Spanje aan het strand met een lekkere watermeloen te niksen? Wat bezield ons om met dit f...weer deze route te gaan doen? Tot overmaat van ramp wordt Gerrit's band steeds platter en in de regen pompen we het op, gelukkig is de band nog niet helemaal lek, want als we ergens NIET op staan te wachten is bandlappen! We ploeteren door in de hoop dat het mooier wordt. Ik (j) denk eraan dat juist NU de watervallen fantastisch zijn, omdat het juist zoveel regent. Oftewel ik praat mezelf enige positiviteit in! Maar naar regen komt altijd zonneschijn! We zijn halverwege op het hoogste punt, koud en nat en we zien een prachtige gletsjer! Op dat moment komen er 2 engelen aan! Een camper met JAWEL een Nederlands stel. We worden gevraagd voor koffie en koekjes en genieten van een warme camper en een prettige ontmoeting. Als we verder gaan, schijnt de zon steeds maar sterker, zien we de prachtige canyon en is het leven 1 groot feest. We dalen 30 km lang langzaam af en hebben allebei een fantastisch flowgevoel. Ik denk niet meer aan Spanje en swing fluitend en zingend naar de prachtige plaats Stewart! We houden hier een rustdag en gaan nog eventjes de grens over naar Hyder (Alaska), het gat der gaten, niks te doen maar juist daarom komen toeristen er! Kortom, je kunt op verschillende manieren het fietsen beleven....


Ontmoetingen met beren
We zijn nog maar net op deze weg en genieten 's avonds van het mooie weer. We rijden zo lang mogelijk door, omdat we in de bush moeten overnachten. Ik fiets naast Gerrit, heerlijk relaxed. En dan opeens: Gerrit maakt een schrikkend geluid en wijst naar links! Op korte afstand langs de weg zit een grizzlymoeder met 2 jonkies! Ze schrikken ook van ons en trekken zich langzaam terug in de bush. Poeh, dat is even schrikken zeg, vooral omdat berenmoeders met kinderen gevaarlijk kunnen zijn. Ze beschermen immers hun kroost, normaal gedrag! Toch is deze beleving indrukwekkend mooi, want je hebt de kans gekregen om zulke prachtige dieren, nog wel met jongen, in dichte nabijheid te zien. Het plaatje staat dan ook in ons geheugen gegrift en NIET (jammer voor jullie, geen bewijs...) op de foto! Dus ga zelf maar op een berenpad (Emmer Dierenpark heeft Kodiakberen, tip vd week)!
Bekomen van de schrik en ietwat giechelig van de zenuwen proberen we wat te relaxen en fietsen we nog een flink stuk door. We zetten onze tent op in de bush en daar komt veel bij kijken. Allereerst moet je aankondigen dat je er bent! Dus roepen wij: hey bear, we're coming, are you there? Door stemgeluid zullen ze verdwijnen uit de directe omgeving. Maar dan ben je er nog niet. Al je eten moet buiten de tent worden bewaard en dan wel zo, dat je het niet kwijtraakt. Dus hang je het 4m hoog tussen 2 bomen op zo'n 200m van je tent. En niet alleen maar eten, ook al je kookgerei, toiletartikelen en alles wat ergens naar ruikt, behalve jezelf. Lichaamsgeur is geen probleem, dus zeker niet aftershaven of geurtjes opspuiten! Het karwei van voedsel in een boom hangen is nog niet zo eenvoudig en vraagt veel tijd en geduld, vooral als je voor meerdere dagen eten bij je hebt (en wij eten veel!). Goed, nu denk je dat je er klaar voor bent, maar als je lekker wilt slapen, moet je toch zorgen voor security! Gerrit heeft naast zijn matje bear(pepper)spray + fietspomp + zaklamp. En Jeannette heeft fietspomp + zakmes opengeslagen + zaklamp. Hij lijkt misschien allemaal doodeng, maar je moet bedenken dat beren gewoon voedsel willen en niet jou! En mochten ze je tent naderen, moet je in opperste paraatheid kunnen handelen.
Dit gebeurt echter nauwelijks tot nooit. Je creeert eerder een eigen soort veiligheidsgevoel. Ondanks alle maatregelen slapen we niet echt geweldig en gaan we meestal erg vroeg weer op pad.


Onmoetingen met muggen
In een artikel las ik (j) dat een wetenschapper zich in bos- en mugrijk gebied had laten steken in zijn onderarmen als proef. Binnen 1-2 uur had hij 280 muggenbulten opgelopen. Theoretisch betekent dit, dat (wanneer je naakt in de bush gaat zitten, wie doet dat nou??) je in 1 dag het merendeel van je bloed kwijt raakt. Maar ik verzeker je, dat hou je niet eens vol! Hoe zijn onze ervaringen? In Alaska en Noord-Canada zijn er diverse muggen waar je last van krijgt. De steekmug, die we allemaal kennen, daarnaast een zwarte mug die smerig steekt en mini-vliegjes die op je voorhoofd prikkelen. Daar wordt je soms stapelgek van! Zonder muggenwerend middel en kleding met lange mouwen kun je moeilijk genieten, omdat deze beestjes constant aandacht van de vragen.... dus de keuze is: ik smeer me in op de onbeschermde delen of ik krijg last van muggebulten. Als het dan lekker weer is en je denkt heerlijk en je korte broek te gaan zitten, vergeet het maar, want binnen no-time genieten de muggen van je lekkere bloed. Wat doet muggenmelk? Het brengt het radarsysteem van de mug in de war, SUPER! Dit betekent dat deze lieve beestjes niet op je naakte huid gaan zitten, maar op afstand van 5 cm van je huid blijven rondvliegen. Vooral bij schemering is het het ergst, dan word je er gek van en zijn we blij dat dit middel (DEET) bestaat! Als je dan eindelijk je binnentent hebt bereikt om te gaan slapen, hebben de muggen dit warme plekje ook ontdekt! Dus heb je nog een taak te verrichten, nl. alle muggen eruit zien te krijgen. Deze muggen bestaan hoofdzakelijk om vogels van voedsel te voorzien. Kortom: wij zien het nut van deze beestjes m.u.v. van het hierbovengenoemde niet in. Het leven zonder muggen vinden we een stuk aangenamer. Dus vogels. eet eens wat meer...



Ontmoeting met een Japanse wereldfietser
Al ploeterend en bikkelend gaan wij een 5km lange megabult omhoog. J roept: als we boven zijn, wil ik pauze! OK, dat doen we dan ook en zien tot onze vreugde dat er zelfs picknickbankjes zijn, wat een luxe. We kijken achterom naar de afgelegd weg en wat zien we daar? Een fietser met bagage. Wij raken altijd in een soort opgewondenheid als we een andere fietser zien! Hij komt naar ons toe: deze jongeman van wel 1,60m komt uit Japan. Hij is op een speciale manier gekleed. Onder zijn pet heeft hij een handdoek (soort Arabier), hij heeft gestreepte kniekousen aan, een te grote korte broek en spreekt nauwelijks Engels. Hij giechelt aan een stuk door en laat wel 10 keer zenuwachtig iets vallen. We worden er supermelig van en giechelen mee om niks. Wat heeft deze wereldfietser bij zich? Geen tent, geen muggenmelk, weinig eten en drinken. Hij slaapt alleen maar onder een plastic luifeltje. Zijn benen zitten onder de muggenbulten en hij slaapt niet zo goed, vreemd he? En dan te bedenken dat hij de Dalton Highway heeft gefietst (dit is een zware gravelroute van 600 km naar de noordpunt van Alaska, waar weinig te zien en te beleven is, behalve langskomende trucks en de pipeline als dagelijkse dagattractie). We proberen wat te communiceren maar het is meer giechelen over en weer, worden wij nu al paranoia?
Wij maken natuurlijk foto's (pictschures) yes you like ok? En Gerrit lijkt werkelijk wel een keer zo groot! Toch verdient hij veel respect om met zo weinig zo'n reis te maken. Enige luxe vinden wij dan toch erg prettig, ook al moet je al dat spul de berg opslepen. De Japanner heeft het tempo er goed in en haalt ons later in met de blik op oneindig. We komen nu steeds meer fietsers tegen, omdat het vakantietijd is.


Enkele feiten
Aantal gereden kilometers totaal (in 6 weken): 4521 km

Nederland 15 km (2 dagen)
Duitsland 221 km (3 dagen)
Alaska 1595 km (26 dagen)
Canada 2690 km (29 dagen)

Langste dagafstand: 121 km Swan Lake - Big Creek (Alaska Highway)
Kortste dagafstand: 10 km Trekvlinder Buitensport Emmen - Klazienaveen

Aantal lekke banden Gerrit: 1 (nieuwe buitenband gekocht)
Aantal lekke banden Jeannette: 0

Lekkerste maaltijd: BBQ op de camping, overheerlijke sparribs en salades

Gespotte dieren in totaal: beren (4 grizzlies, waarvan 1 moeder met 2 jonkies, 4 zwarte beren), elanden (10 x), eland met 2 kalfjes (1 x), eland met 1 kalfje (1x), vos, porcupine (soort wasbeer), witkop zeearend, groundsquatters, Dall Sheep, karibu's, bever, Canadese marmotten, boommarter, hert, wezel, bergschapen.

Hoogtepunt: natuur en wildlife van de Cassiar Highway.Haines Highway/ betoverend mooie route boven de boomgrens
Weer: wisselend, nog niet echt een lange warme periode, (20-25 graden), af en toe een bui.

Verreden route: Anchorage - Seward - Anchorage - Fairbanks - North Pole - Canadese grens - Haines Junction (Canada) - Haines - Skagway (Alaska) - Cargross (Canada) - Watson Lake (5 juli) - Cassiar Highway tot Kitwanga, met afslag naar Stewart/Hyder (opnieuw Alaska) en weer terug naar de Cassiar Highway. NU ZIJN WE IN PR. GEORGE!

Vervolgroute: Pr. George - Jasper - Banff - Radium - Glacier Nat. Park - Yellowstone Nat. Park (VS).