Istanbul is een feit!

Aan het eind van mijn strandvakantie heb ik een eerder tegengekomen Duitse medefietser, de 25 jarige Christian, herontmoet. Omdat we naast fietsen ook de hobby's schaken en barretje bezoeken deelde, besloten wij getweeelijk verder te fietsen. Hierbij besloot Christian om zijn plan om via Griekenland naar Italie te fietsen te wijzigen en met mij mee te gaan naar Istanbul. We verlieten de Zwarte Zee en trokken landinwaarts op weg naar de Turkse grens. Op de eerste dag van dit nieuwe land werden we meteen met onze neus op de Turkse gastvrijheid gedrukt. Aan het eind van de dag werden we staande gehouden door een onverstaandbare maar praatgrage man die onbehoude zijn hobby predikte; praten. Toen wij menige tijd later vertrokken bedacht ik mij dat we de man hadden moeten vragen naar een slaapplaats daar wij de vermoedelijke camping niet konden vinden en de hotels veel te duur waren. Toen ik dit met Christian overlegde kwam juist dezelfde man op zijn Duitse tweewieler aangerold. We vroegen hem om een goedkoop hotel en jawel we werden uitgenodigd in zijn krakkemikkig onderkomen. Binnen bleek deze echter voozien van een overdadige luxe. Naast opa, onze gastheer, bestond de familie uit oma en een mengeling van zonen, dochters en kleinkinderen. De communicatie verliep erg stroef maar met de kunst van het herhalen, die opa als gevolg van zijn hobby tot in de finese had uitgewerkt, lukte het aardig. Zo werd ons zo'n kleine 150 keer verteld waar het toilet zich bevond en moesten wij een keer of twintig aan de hand van onze kaarten uitleggen hoe wij de koers naar Istanbul uitzetten. Na het eten gingen de kinderen, Christian en ik naar de supert voor een versnapering ter inluiding van een gezellige avond. Toen Christian en ik ons pilsje pakte vroegen wij of die ouwe ook wat wou gebruiken. 'Nee, dat trekt zijn hart niet', legde dochter uit. Die avond zou opa nog menigmaal lallen dat hij aan de whisky zat. Rare jongens die Turken! In de loop van de avond schoof ook zoon/vader aan, die onmiddelijk een vijf liter fles wijn opentrok. Hij dronk, de fles gelegen op zijn elleboog met twee vingers een klein oor aan de hals omklemmend. Toen mij de fles werd aangeboden moest ik dat van mijzelf ook proberen. Ergens diep in mij klonk een stemmetje; 'Doe dat nou niet!'. Maar je bent eigenwijs of je bent het niet. Ik legde de fles op mijn elleboog. Op dit moment had ik de tweevingerige techniek duidelijk nog niet begrepen want toen ik de fles aan mijn mond zette rolde deze plots van mijn elleboog. Hierdoor bevonden de fles alsmede ikzelf ons in een hachelijke onbalans. In een miniseconde prees ik mijn tafeltennis verleden. Met de beweging van een passief backhand-block gevolgd door een vliegensvlugge backhand-forehand-cotra-combiatie en een schuiver wist ik de boel te redden. Alsof in een kansloze rally het balletje ineens op en over de goede kant van het netje valt. De familie begon te lachen. Ik kon alleen bedenken hoe hun gezichten zouden staan als de fles kapot gespat was en er vijf liter wijn over moeders, onder een tapijt, op de bank en door de lucht vloog. Gelukkig bleef het bij lachen en kreeg ik even later het druivennat aangeboden in een normaal glas. Zuur spul overigens.De volgende dag namen wij diep dankbaar afscheid van de familie en zette koers voor een tweedaagse etappe naar Istanbul.

Aangekomen in Turkije's Mooiste hielp Christian mij aardig uit de brand toen wij Niki gingen ophalen bij het Aya Sofya Hotel. Dat bleken er na wat rondvragen namelijk 4 te zijn. Christian bleef bij het vermoedelijke aankomsthotel zitten zodat ik vrij kon rondtouren. Ons vermoeden bleek echter juist zodat Niki weliswaar inplaats van door mij door een spontane Duitser werd opgewacht, maar alles toch goed kwam. En nu zit ik dus in Istanbul met mijn Liefste en is alles op en top gezellig en heel, heel erg leuk!!!

Was ik in al die euforie haast mijn sponsors vergeten, maar het is natuurlijk weer het begin van de maand en dus mag er weer betaald worden. Jazeker! De totaalteller staat op 3900 km's en na de hoge score van vorige maand (2450 km's) betekend dat dus voor deze maand; 1450 km's.
En als u weer even rekend dan weet u wat dat betekend;
-voor de 1/2 cent-ers; 1450 x 0,5 =  725 cent = 7,25 Euro
-voor de 1 cent-ers;    1450 x 1,0 = 1450 cent = 14,50 Euro
-voor de 2 cent-ers;    1450 x 2,0 = 2900 cent = 29 Euro

Over te maken op girorekening 3673316

Hartelijk bedankt u voor uw aandacht en bijdrage, op 8 juli vertrek ik verder richting het Oosten vanwaar ik u weer hoop te berichten.