Stichting Klein Verzet stelt zich ten doel fondsen te werven waarmee onderwijsmogelijkheden voor kansarme kinderen of jongvolwassenen worden gerealiseerd.
Sinds september 2004 is door Klein Verzet € 212.655,96 bij elkaar gefietst. Daarmee zijn inmiddels ruim twintig
onderwijsprojecten gefinancieerd waarover u op deze website meer kunt
lezen.
Van onze Fietsers
Gerrit en Jeanette
Playa's en Maya's in Mexico
Yucatan, Tropisch Mexico
We doen aan vlakfietsen door Yucatan, bezoeken indrukwekkende mayaruines en houden vakantie aan de playa’s! De laatste etappe Mexico. We hebben ...
meer...
|
| |
|
| |
|
|
Kansas en een klein stukje van Colorado |
|
|
Deze aflevering gaat niet alleen over Kansas maar ook over het oostelijke stukje van Colorado tot Pueblo, omdat:
- dit deel van Colorado heel erg op westelijk Kansas lijkt
- mijn tocht vanaf Pueblo een ander karakter krijgt: ik fiets dan niet meer alleen, maar Jos komt mij vergezellen
- ik verwacht dat het (uiteraard) veel gezelliger wordt, maar ook
wat toeristischer, gezien de natuurgebieden en nationale parken die
vanaf nu op de route liggen.
Kortom, Pueblo is een draaipunt in mijn tocht, figuurlijk, maar ook
letterlijk. Want, heb ik tot nu toe steeds in westelijke richting
gefietst, vanaf hier gaat het voorlopig in noordwestelijke richting.
"Kansas is vlak en eentonig" volgens de meeste Amerikanen, maar ja die
zijn er waarschijnlijk nooit geweest. Om te beginnen is een groot deel
van Kansas in de ogen van een Nederlander zeker niet vlak, maar wat
heuvelachtig.
Ik vind Kansas zeker niet eentonig, maar wel heel anders dan de vorige
staten. De inwoners van Kansas zelf vinden terecht dat ze in een
prachtige staat wonen en hebben er mooie bijnamen aan gegeven:
Sunflower State (zie ook de foto van het welkomstbord), Great Plains ,
Mid-West, Wheat State en Breadbasket. Allemaal om aan te geven dat zich
hier de voedselbron van Amerika bevindt.
De naam Kansas is trouwens afgeleid van de indianenstam die hier heeft
geleefd: Kana (mensen van de wind). En die wind, die waait hier! Vaak
en hard!
Wat een ruimte, wat een leegte, wat voelt een mens zich hier nietig! En
toch kan diezelfde mens op zijn fiets dwars door dit land karren. Hier
is het letterlijk "the road ahead is empty, it's paved with miles of
the unknown".
Ik ben nog nooit zo vaak gestopt om foto's te maken, die helaas toch
niet kunnen overbrengen wat ik hier ervaar. Ik stop ook af en toe om
eens achterom te kijken, een advies dat ik kreeg van iemand die deze
tocht zelf een paar jaar geleden heeft gemaakt, je zou haar dus
ervaringsdeskundige kunnen noemen!
Dat achteromkijken doe ik letterlijk, maar ook figuurlijk. Letterlijk
merk ik dan dat het landschap er weer anders uitziet; figuurlijk
realiseer ik me wat ik inmiddels allemaal heb afgelegd, heb overwonnen
tijdens deze tocht, en misschien geldt dat ook wel voor m'n hele leven?
Ik fiets nu zo ongeveer in het midden van de VS (en ik ben ook bijna
halverwege de tocht) en ik rij tussen enorm grote landbouwpercelen, met
vooral veel tarwe, maïs, sojabonen en zonnebloemen (helaas nog niet in
bloei).
Over de tarwe valt nog wel iets meer te vertellen. Tot 1870 mislukten
veel graanoogsten door insectenplagen of door de grote zomerdroogte.
Toen kwamen de Mennonieten (een religieuze secte uit Rusland) naar
Kansas en die brachten een nieuw tarweras (Turkey Red) mee. Dat is een
wintertarwe, dat in het najaar wordt gezaaid en daardoor vroeg in de
zomer geoogst kan worden. De oogst valt dan voor de grote droogte van
juli en augustus, en voordat de grote hordes insecten de oogst
opvreten. Ze zijn er nu, in de tweede helft van juni, dan ook volop
bezig.
Ik zie ook veel ja-knikkers, die in mijn ogen op een ouderwetse manier
olie uit de grond halen. Na landbouw is olie de belangrijkste
inkomstenbron van Kansas. Kansas is zowel de belangrijkste graan- als
olieproducent van de VS.
Overigens is Kansas zo groot dat je het gebied eigenlijk moet opdelen
in Oost- Centraal- en West-Kansas; bij dat laatste voeg ik dan ook het
oostelijke deel van Colorado. Ik heb er bijna 2 weken over gedaan om
van oost naar west te fietsen.
In het oostelijke deel van Kansas kom ik eerst nog wat heuvels tegen,
o.a. de Flint Hills, waar ik toch nog even stevig moet doortrappen om
boven te komen. Ook zie ik nog wel bossen in dit gebied. Deze eerste
dagen in Kansas zijn de wegen nog niet allemaal echt recht, af en toe
is er een flauw bochtje. Maar het is veel vlakker dan de staten waar ik
tot nu toe heb gefietst, en daardoor is de natuur ook minder
afwisselend, maar ik vind het zeker niet saai.
Bovendien heb ik nog nooit zoveel vogels zo luid horen zingen als hier.
En hier wonen de vriendelijkste en hulpvaardigste Amerikanen die ik tot
nu toe ben tegengekomen, en ik ben al veel vriendelijke en hulpvaardige
Amerikanen tegen gekomen! Zelfs de chauffeurs van de grote trucks
groeten mij hier.
Mijn eerste stop in Kansas is in een wat grotere plaats: Pittsburg
(niet te verwarren met het veel grotere Pittsburgh in Pennsylvania).
Pittsburg heft 20.000 inwoners en is daarmee een van de grotere
plaatsen op de route. Bovendien is er een universiteit, en dat maakt
dat zo'n plaats ook vaak wat meer voorzieningen heeft. In goed overleg
besluiten de fiets en ik dan ook om hier 2 rustdagen te houden. Omdat
we allebei nogal hebben moeten afzien in de Ozarks zijn we er wel aan
toe.
Het zijn 2 erg hete dagen en ik doe dan ook niet veel meer dan wat
bibliotheekbezoek om het verhaal over Missouri te schrijven, koffie
drinken in een Coffee Shop (dat is hier trouwens ook de functie!), wat
fietsonderhoud en luieren onder een parasol bij het zwembad. Het lijkt
wel vakantie!
In het centrale deel van Kansas is het echt landbouw wat de klok slaat.
Vrijwel alle grond is geschikt en wordt gebruikt voor voedselproduktie.
Hier en daar staat er nog een ja-knikker tussen.
Er wordt nu volop geoogst en overal zie ik grote maaidorsers aan het
werk. Het betekent ook dat er veel vrachtauto's onderweg zijn om het
geoogste graan af te voeren, en om de grote maaidorsers van het ene
bedrijf naar het andere te vervoeren. Soms staan er twee op 1
vrachtwagen. Er hangt een spandoek aan de achterkant van zo'n
combinatie met de tekst 'Oversize Load'. Zo kun je dat wel noemen, ja.
De maaidorser steekt aan iedere kant zeker een halve meter buiten de
vrachtwagen.
Als 2 van zulke vrachtauto's elkaar tegenkomen, is zelfs een
Amerikaanse weg aan de smalle kant. Als ik daar als fietser ook nog in
de buurt ben, kan ik maar één ding doen: de berm in!
De wegen worden steeds rechter en stiller. De heuvels zijn helemaal
verdwenen, maar de hoogtemeter geeft wel aan dat we heel langzaam aan
het stijgen zijn. Uiteindelijk blijk ik in Pueblo op ruim 1400 meter te
zijn aangekomen.
In het westelijke deel van Kansas en het oosten van Colorado is de
grond minder vruchtbaar en is het nog droger en heter. Er is nog maar
weinig begroeiing, en dat betekent voor mij dat er nog maar weinig
schaduw te vinden is. Op een tv zie ik op een dag dat het 100 graden
Fahrenheit (ca. 38 graden Celsius) in de schaduw is, maar in welke
schaduw vraag ik me af…
Hier is dan ook lang niet alle grond geschikt voor landbouw, en zijn
hele stukken niet in cultuur gebracht. Er zijn grote stukken prairie:
vlaktes met gras, maar ook met vetplanten en cactussen. Een bijnaam
voor dit gebied is Dust Bowl, die als volgt is ontstaan.
In de crisisjaren van de twintigste eeuw (zo rond 1930) was door
menselijk ingrijpen een groot deel van dit gras verdwenen en dat had
tot gevolg dat er grote zandstormen ontstonden als het weer eens hard
waaide en het al lang droog was geweest. Het is een keer zo erg geweest
dat overdag de lantaarnpalen aan moesten om een beetje te kunnen zien
op straat, en zelfs in New York en Washington DC had men er last van.
Nu is het gebied weer helemaal aangeplant met daarvoor geschikte
grassoorten en is dat probleem over.
De laatste dagen in West Kansas en Oost Colorado zijn zwaar. Het is
heet, de wegen zijn recht, lang en leeg, en de voorzieningen
(benzinestations) liggen soms wel 60 en 75 km uit elkaar. En dan nog de
wind. Soms windkracht 5 à 6 (eigen inschatting), meestal uit zuid of
zuidwestelijke richting, en dat betekent opzij of tegen. Bovendien gaat
het op een aantal achtereenvolgende dagen in de loop van de middag
regenen, hagelen en onweren!
Als ik dan kilometer voor kilometer zwoegend afleg, voel ik me heel
nietig in deze imponerende omgeving. Ik moet flink afzien, maar
realiseer me ook, dat dit voor mij een wezenlijk onderdeel van de tocht
is: met menselijke kracht, op je volgeladen fiets, deze eindeloze
kilometers in dit grote land overbruggen. Dat was het beeld dat ik 8
jaar geleden (letterlijk) voor me zag, en dat ik nu aan den lijve
ondervind. Fantastisch! (Als ik een douche heb genomen en weer ben
uitgerust…)
En dan dit nog...
Antwoord op de vraag:
"Hoe is het om alleen op pad te zijn?"
Tijdens het fietsen vind ik het geen enkel probleem om alleen te zijn:
fietsen is een vrij solistische bezigheid, zeker hier in Amerika, waar
je nergens naast elkaar kunt fietsen. Bovendien ontmoet ik regelmatig
andere fietsers, die dezelfde tocht maken, en waarmee je dus heel wat
ervaringen kunt uitwisselen. Overdag zie je elkaar niet zoveel, maar je
treft elkaar wel regelmatig op dezelfde overnachtingplaatsen (ook al
omdat er niet zoveel zijn), en dat is heel gezellig.
Met 3 anderen vorm ik min of meer een 'groepje' dat (on)regelmatig met
elkaar optrekt: een jong Nederlanders stel: Annemiek en Paul (zij
houden ookeen website bij, en het is misschien wel leuk om hun kijk op
deze tocht eens te lezen: www.tandemstel.nl, inderdaad ze rijden op een
tandem) en Sid, een Amerikaan (iets ouder dan ik), die ons heel veel
over Amerika en het hoe en waarom van veel zaken kan uitleggen, Sid is
namelijk heel breed geïnteresseerd.
Maar ik mis wel de mensen die me dierbaar zijn: Jos, familie en
vrienden. De mensen aan wie je je verhaal kwijt wilt, en van wie je
wilt weten hoe het met hen gaat. Natuurlijk kan ik via telefoon
(gesprek of sms) en e-mail wel met hen communiceren, maar dat blijft
behelpen.
Iets anders wat ik ook wel mis, is een bepaalde vorm van gezelligheid,
misschien heet dat wel gemoedelijkheid. Ik mis bijvoorbeeld het op een
zomeravond op een terrasje zitten leuteren, of bij Carel en Connie van
café De Vlaamsche Reus een kletspraatje te maken en met een cappuccino
samen met Jos het cryptogram (proberen) op te lossen. Of bij Hans en
Hettie van Restaurant Toledo lekker aan de bar een zaterdagavond lang
tapas eten. Het gezellige borrelen na een inspannend uurtje spinnen op
donderdagavond bij Wiljan van Sportcentrum De Plantaan.
Het is hier veel meer op snel ingericht. Als je hier uit eten gaat, heb
je de rekening al op tafel liggen nog voor je koffie (ook zo'n
Nederlandse gewoonte, Amerikanen doen dat vrijwel nooit) hebt kunnen
bestellen. Ook de inrichting van kroegen en restaurants ziet er niet
gezellig uit: plastic en skai voeren de boventoon.
En verder…. verder mis ik jullie allemaal natuurlijk een beetje!! Jullie mij ook een beetje?
Bijzondere slaapplaatsen
1. of eigenlijk de manier waarop ik daar kom.
Als ik in een dorp aan mensen vraag of
ze een h/motel weten, antwoorden ze dat er 'nearby' wel iets is. De
afgelopen weken heb ik wel geleerd dat voor autorijdende Amerikanen
'nearby' niet hetzelfde is als voor mij. Dus ik vraag: hoe ver?
Ongeveer 10 mijl (16 km) is het antwoord. Ik zucht wat en vertel hun
dat die afstand voor een fietser aan het eind van de dag niet echt
dichtbij is. Maar dat is geen probleem voor hen. Ik moet maar achter
hun auto aan fietsen, dan rijden zij naar huis (only 3 blocks, 3
straten verderop), dan gooien ze het tweedehands bankstel dat ze net
gekocht hebben uit de auto, kan mijn fiets en bagage erin, en zullen ze
mij wel even naar dat hotel brengen!
Afijn, na ook nog een rondrit door de
omgeving te hebben gekregen, word ik een half uurtje later voor de
ingang van een nieuw hotel afgezet!
2. of eigenlijk het gesprek dat ik daar had.
Als ik in een City Park onder een
shelter in de schaduw mijn dagboek aan het bijwerken ben, komen er 2
meisjes bij me zitten, en beginnen de gebruikelijke vragen te stellen:
"waar kom je vandaan, waar ga je naar toe, uit welk land kom je?" Maar
dit keer houdt het daar niet mee op. Ze willen ook van alles over
Nederland weten, of we een eigen taal hebben (die ik vervolgens onder
grote hilariteit demonstreer), of de kinderen ook naar school moeten,
wat ze daar leren, enz, enz. Als ze horen dat kinderen van de
basisschool in Nederland 6 weken vakantie hebben, worden ze helemaal
enthousiast: zij hebben 12 weken vakantie! Wat zullen de kinderen in
Nederland jaloers zijn als ze dat horen. Er wordt meteen een vriendje
bijgeroepen die ook van dit heugelijke feit op de hoogte wordt gesteld.
Als ze na een uurtje weer opstappen,
geeft het meisje dat verreweg de meeste vragen heeft gesteld mij een
hand, stelt zich voor als Ellis, en verontschuldigt zich voor het feit
dat ze mij zolang heeft lastig gevallen met al haar vragen! Ze is 10
jaar oud!
3. een eigen tuinhuisje, bezoek met een uitspraak om te onthouden.
Nadat is gebleken dat de camping niet
over douches en wc's beschikt, ze zijn helemaal ingericht op
zelfvoorzienende RV's (Recreational Vehicles = campers), het City Park
me niet aanstaat omdat daar wat jeugd rondhangt dat wat tegen me begint
te schreeuwen, besluit ik bij een B&B adres aan te bellen. Ze
hebben wel een kamer voor me, en hoewel de prijs wat aan de hoge kant
is besluit ik toch maar even te kijken. Ik blijk een compleet ingericht
en vrijstaand tuinhuisje te kunnen huren, met keukentje, aparte
badkamer met een ouderwetse badkuip, airco, koelkast,
koffiezetapparaat, ontbijt op de kamer, enz. Bovendien staan in de tuin
wat tuinstoelen en een paar grote bomen, dus veel schaduw. Bij
temperaturen boven de 35 graden is dat erg belangrijk! De beslissing is
dan snel gevallen, ook al omdat ik van plan was weer eens een
snipperdag op te nemen.
De volgende avond nodig ik mijn vaste fietsmaatjes (Paul, Annemiek en
Sid) uit om een biertje te komen drinken, ik heb immers een koelkast!
Als we een poosje zitten te kletsen wordt er op de deur geklopt en
staan er 2 'neighbours' voor de deur die zelf ook (race)fietsen en
graag van alles van ons willen weten. Ze werken beiden aan een
universiteit en wielrennen zo'n 2 à 3 keer in de week; er is ook een
soort tocht door Kansas waar ze wel eens aan mee hebben gedaan. Maar
zo'n tocht dwars door Amerika, nee daar hebben ze de tijd niet voor,
daar is het werk te belangrijk voor. Ze hebben niet eens de tijd om
alle vakantiedagen op te maken (waar heb ik dat eerder gehoord?). Ze
zijn stomverbaasd als ze horen dat Paul onbetaald verlof heeft genomen,
Annemiek haar baan heeft opgezegd, en Sid en ik allebei een vorm van
wat ze hier 'early retirement' noemen, genieten.
En dat we daar alle vier nog geen dag, nog geen mijl spijt van hebben
gehad, ook niet in de hitte en met de harde tegenwind in Kansas! DE
uitspraak van de avond wordt dan ook: "A bad day on a bicycle is better
than a good day at work". Het plan om vroeg naar bed te gaan omdat ik
de volgende dag weer vroeg op pad wil gaan, valt in duigen, het is veel
te gezellig! (Voor alle duidelijkheid ik ben de volgende dag wel vroeg
op pad gegaan!
Massage
Amerikaanse fietsers hadden mij al eens aangeraden om in een plaats
waar een 'Spa' (een soort gezondheidscentrum) was, daar eens naar toe
te gaan voor een massage. Dat heb ik dus gedaan, en het is een
bijzondere ervaring geworden.
Ik had het idee om mijn benen eens goed te laten masseren, om weer met
nieuwe energie op pad te gaan. Maar het ging niet alleen om mijn benen,
het ging om mijn hele lijf!
Ik moest een spaarzaam verlicht kamertje binnengaan, waar New Age
muziek te horen was en het naar wierook rook, moest me helemaal
uitkleden en onder een laken gaan liggen. Daarna kwam de masseuse
binnen, en heeft mijn hele lijf, op een zeer discrete manier,
gemasseerd. Het was heerlijk, en het duurde lekker lang: anderhalf uur!
Een echte aanrader!
Ontmoeting met een vrachtwagenchauffeur
Ik stop bij een 'Rest Area' (soort parkeerplaats met picknick tafels)
omdat ik er ook een pomp meende te zien, en het leek me heerlijk om m'n
kop daar onder te houden. Maar helaas de pomp was door vandalen buiten
werking gesteld. Er stond ook een vrachtauto geparkeerd, waarvan de
chauffeur uitstapte toen hij mij daar zag. Hij was ook een fervent
fietser, had zelfs de mountainbike, ‘n mooie oude Specialized, in de
slaapcabine staan. Hij wil zelf ook ooit deze tocht fietsen, dus wilde
hij van alles van me weten. Hij had al een deel van de routekaarten in
huis.
Van hem hoor ik o.a. dat vrachtchauffeurs pillen met cafeïne slikken om
beter wakker te kunnen blijven. Toen hij hoorde dat ik eigenlijk de
pomp had willen gebruiken, bood hij mij z'n handdouche aan (die
vrachtauto's zijn van veel gemakken voorzien!), zodat ik lekker daar
m'n hoofd onder kon houden. Ook al mijn waterflessen werden aangevuld,
en tot slot kreeg ik nog een halve liter Gatorade (sportdrank) mee.
Weigeren was uitgesloten.
Van mij hoor je geen kwaad woord meer over vrachtwagenchauffeurs!
Leuke verrassing:
Hoewel er niets op de kaart staat is er ineens bij een kruispunt een
golfbaan. En, waar ik op hoop, komt uit: er is een restaurantje bij,
waar ze veel koud water hebben en een lekkere sandwich.
Cirkelvormige maispercelen
Ik heb hier maispercelen gezien in de vorm van een cirkel. Ze worden
met een beregeningsinstallatie (meer dan 100 meter lang) die om z'n
eigen as draait, van water voorzien. Daar omheen liggen vaak
rechthoekige tarwepercelen.
De politie is je beste vriend
Als ik in volle vaart op weg ben naar een dorpje in Oost Colorado, om
te proberen voor de regenbui daar aan te komen, word ik aangehouden
door de Sheriff. Wat is er mis, heb ik te hard gereden?
Nee, hij vertelt me dat er een zware onweersbui met hagel op komst is,
en dat ik beter in het eerstvolgende dorp kan stoppen om de bui af te
wachten. Dat komt goed uit, want daar wilde ik toch al overnachten,
maar wat een service! Dus ook hier geldt "The Sheriff is your best
friend". Dat zie je nou nooit in een Amerikaanse film!
OK, genoeg over Kansas (en een klein stukje Colorado), ik heb inmiddels
de eerste contouren van de Rocky Mountains gezien. Die ga ik samen met
Jos verkennen.
Informatie voor de sponsors:
- Het totaal aantal door Valentijn gereden kilometers bedraagt tot
nu toe: 4325 (dat is 525 km meer dan ik van tevoren had ingeschat! Voor
sommigen van jullie betekent dat een deel van het vakantiegeld opzij
zetten...)
- Het totaal aantal door Jos gereden kilometers bedraagt tot nu toe: 0 (maar dat gaat drastisch veranderen!)
- Het totaal aantal lekke banden is nog steeds: 2
|
|
|
| |
|
| |
|
| |
 |
|
© 2012 www.stichtingkleinverzet.nl
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
|
