|
Wat beweegt Joan Beekhuis? |
|
|
De inspiratie van mr. Mumma
Toen ik nog heel klein was, wou ik al naar Afrika. De kinderen
op de affiches voor de zending spraken mij enorm aan. Het trok mij en
bleef trekken.Toen mijn zoon het huis uit was, trok ik de stoute
schoenen aan en reageerde op een advertentie, waarin gevraagd werd naar
mensen die in Kenya wilden wonen en werken.Na een korte kennismaking
met het land, ben ik in ’98 vertrokken richting Kenya met de bedoeling
daar te blijven.Via via kwam ik in een revalidatiecentrum terecht omdat
het huis waar ik zou gaan wonen nog niet klaar was. Daar heb ik het
eerste jaar gewoond en leerde Mr. Mumma kennen die bezig was een
Middelbare school voor meisjes op te richten.
Mr. Mumma is een zeer bevlogen man van 72 jaar, die veel te
danken zei te hebben
aan een Nederlandse pater, die heel veel voor de gemeenschap daar had
gedaan: pater Leo. Deze pater is zijn grote voorbeeld en Mr Mumma
vertelde mij het werk van pater Leo te willen voortzetten. Ik bezocht
de school en ging er les
geven o.a. Aids/HIV preventie en seksuele voorlichting. Dit was de
eerste klas van zo’n 40 leerlingen. Het liep vanaf het eerste moment
storm.Op deze school kunnen ook meisjes komen, waarvan de
ouders/verzorgers geen schoolgeld kunnen betalen. Er worden dan
sponsers gezocht die vaak in de eigen gemeenschap gevonden
worden. Op
de school werkten een aantal gepensioneerde mannen voor niets en een
aantal jongeren voor weinig.
Ik ben daar les blijven geven tot ik in 2001 besloot terug te keren.
Het woon/werk project, waarvoor ik naar Kenya was gekomen liep niet,
waardoor ik drie kwart van het jaar alleen was. Dit kon ik niet aan. De
cultuur was voor mij te anders om echte aansluiting met de Kenyanen te
kunnen vinden.
Door mijn ruim twee jaar verblijf daar heb ik Kenya en de Kenyanen in
mijn hart gesloten. Het is een deel van mij geworden. In Nederland ben
ik dan ook op zoek gegaan naar manieren om onze overvloed te delen met
'mijn mensen daar', die het zo hard nodig hebben. Het verschil in
levensstandaard is krankzinnig groot. Voor mensen die er nooit geweest
zijn is het onvoorstelbaar. De mogelijkheden die we hier hebben zijn
bijna oneindig, terwijl heel veel mensen daar constant geconfronteerd
worden met levensbedreigende problemen. De vrouwen worden achtergesteld
en in heel veel gevallen misbruikt. Het leven is daar erg hard en wij
zijn hier vreselijk verwend.Dit voelt voor mij als een ontoelaatbare
onrechtvaardigheid.
Afgelopen winter ben ik weer drie maanden naar Kenya gegaan. Het was
goed om weer aan den lijve te ervaren hoe moeilijk het leven daar is.
Deze keer ontmoette ik en mijn reisgenoten de zoon van een van de
gepensioneerde onderwijzers van de Sigoti school, Mr.Boniface
O'Chieng'. Een jonge man van 26 jaar met een zaak in mobiele telefoons,
die het initiatief heeft genomen voor een meisjesschool in zijn
geboortestreek een paar uur rijden over een zeer moeilijk begaanbare
weg van zijn woonplaats vandaan. Zijn motto is:'education is power,
women are development'. Hij spendeert een groot deel van zijn tijd en
geld aan dit project. Mijn reisgenoten en ik gingen een aantal keren
met hem mee om de bouw van de school te zien en de andere bestuursleden
en medewerkers te leren kennen.De plek is prachtig met uitzicht op
vulkanische rotsen en het Victoriameer.
Er werd zeer hard gewerkt onder uiterst primitieve omstandigheden, maar
met een schitterende creativiteit.Alles wordt met de hand gedaan.
Machines komen er niet aan te pas. Ik vond het erg mooi om te zien.We
werden verwelkomd met eten en drinken en een schaduwrijke koele plaats
in huis.Ook de andere bestuursleden, waaronder een aantal vrouwen leken
zeer gemotiveerd en bevlogen.De vrouwen zorgden voor het eten en mogen
volgens de traditie niet praten als er mannen bij zijn. Deze mannen
zijn wel zo verlicht dat ze het wel aanmoedigen, maar de vrouwen hebben
er erg veel moeite mee. Ook zij hebben veel over voor de
verwezenlijking van het project.Wij bezochten een meisje dat de krant
had gehaald omdat ze uitgehuwelijkt was aan een man van over de 70,
maar voordat het huwelijk zich had kunnen voltrekken weggelopen was
terug naar huis en het op school had gerapporteerd. De directie van die
school heeft het aangegeven en de pers ingeschakeld. Het is wettelijk
verboden, maar de traditie is vaak machtiger en de nood groot. In dit
geval was een grote zak mais beloofd als bruidsschat.
De vader van het meisje is invalide, kan zijn benen niet gebruiken. Had
een invalide wagen met twee lekke banden, die met de hand aangedreven
moet worden. De man is schoenmaker en zit in het dorp op klanten te
wachten en zijn werk te doen. Als de wagen kapot is, is er geen
inkomen. Er waren nog twee zussen en een broertje. Hun huis is van
takken met aangesmeerde modder gemaakt en heeft een grasdak, dat nodig
aan vervangen toe was. Als het regende lekte het. Een paar kapotte
stoelen was het enige meubilair. De eerste keer dat we er kwamen was
Caroline nog erg verlegen en zei niet veel. De keer daarop hebben we
een interview kunnen houden en opgenomen op video. Toen bleek dat zij
heel goed uit haar woorden kan komen en zij maakte een erg intelligente
indruk. Mijn hart ging naar haar uit en het leek mij niet moeilijk om
een persoonlijke sponsor voor haar te vinden. Hierin kreeg ik al erg
snel gelijk. Zij is nu de beste leerling van de ST. Julianaschool.
Ik maakte het laatste deel van de bouw van het eerste lokaal mee en de
opening. In februari is de school met 20 leerlingen gestart. Het
grootste deel van de nodige middelen was nog niet aangeschaft vanwege
geldgebrek; dingen als lessenaren, stoelen, kastjes en bedden. In Kenya
zijn de meeste scholen, vanwege huiselijke en infrastructurele
omstandigheden kostscholen.Ondertussen heb ik vernomen via msm dat door
geld dat ik via sponsors kon sturen de hoogstnoodzakelijke dingen zijn
aangeschaft en dat de meisjes nog even heen en weer naar huis
moeten.Ondertussen is het lokaal dat tijdelijk gebruikt wordt als
slaapzaal klaar en 5 stapelbedden aangeschaft en kunnen er tien
leerlingen overnachten.
Dat beweegt mij.
Joan Beekhuis, Meppel
|
