Mijn verhaal is er een van strijden en volhouden. Maar vandaag de dag ben ik trots op waar ik ben gekomen!

Ik werd geboren in het kleine dorp Ezi in Nigeria. Dit dorp ligt in een vruchtbaar en relatief welvarend deel van het land, maar is de afgelopen decennia steeds verder afgesloten geraakt van de buitenwereld. Van de oliewinning die in onze staat (lees: provincie) opbloeide, merkten we weinig. Het welvaartsniveau bleef achter, werkloosheid en kindersterfte waren hoog. Maar de mensen uit Ezi hadden in ieder geval genoeg te eten van hun land.Op mijn zevende overleed mijn vader, op mijn dertiende mijn moeder. Dat soort dingen gebeurt nu eenmaal, hadden we geleerd. Je moet doorgaan met je leventje, maar toch is het traumatisch. Alles stort in, er is niemand meer om je op te voeden, om voor je eten te zorgen. Vanaf dat moment werd alles anders. Je probeert als broers en zussen de boel te organiseren, te blijven leven en voor elkaar te zorgen. Iedereen verhardt. Het leven is niet om van te genieten. Je leeft om... tja, daar denk je niet over na in die tijd. Op een gegeven moment scheidden onze wegen, we konden natuurlijk niet zelf voor inkomen zorgen als schoolgaande kinderen. Mijn oudere broer vertrok naar familie in Lagos. Mijn oudere zus ging van school af en deed het huishouden. Zij leverde in op haar toekomst zodat het schoolgeld voor mij over kon blijven. Daar ben ik haar nog altijd dankbaar voor. Mijn jongere broertje was nog in de luiers.



School was niet makkelijk. Je maakte lange dagen, en na school moest je voor je familie in het dorp werken en je eigen eten koken. Toch heb ik het naar mijn zin gehad want ik was op de een of andere manier een populaire jongen op school. Optrekken met je vrienden, in de pauze spannende voetbalwedstrijden op het schoolplein. Met blote voeten en een oude bal, maar wat waren we goed! En ik was klassevoorzitter en kampioen hoogspringen van de hele school. Allebei mijn polsen gebroken bij het landen omdat er geen matten waren.  Maar die naam raak ik mijn leven lang niet meer kwijt. Dat bleek toen ik twintig jaar later terugkwam op de school.
Na mijn middelbare school volgde ik een vakopleiding en werkte ik 10 jaar in de textielindustrie in Nigeria. Daarna kreeg ik de kans om naar Nederland te migreren. Opnieuw 7 jaar van overleven, in een geheel andere cultuur, niet zeker van je toekomst, studerend en werkend. Voordat ik naar Nederland kwam, dacht ik te kunnen voortbouwen op mijn carrière als financieel administrateur. Niets was minder waar: ik moest weer van nul af aan beginnen. Mijn diploma’s werden niet erkend en dus ben ik nu bezig weer op niveau te komen door een HBO opleiding te volgen en hard te werken.

Van Nigeria naar Nederland
Tijdens de jaren dat ik bezig was om mijn plek te vinden in Nederland, ben ik ook steeds meer tot het inzicht gekomen hoe verschillend Nederland is van Nigeria. Kinderen die hier geboren worden, weten niet hoe bevoorrecht ze zijn. Dat is hen natuurlijk niet aan te rekenen. Maar het is geweldig dat in Nederland zulke goede voorzieningen zijn. Onderwijs is van hoge kwaliteit en de overheid zorgt ervoor dat onderhoud en vernieuwing altijd door kunnen gaan. Kinderen krijgen de mogelijkheden van de moderne maatschappij (ICT, globalisering) al vanaf de eerste schooldag voorgeschoteld.En zelfs als ze uit een arm gezin komen, kunnen ze nog naar school. Bovendien krijgen kinderen hier ook de kans om kind te zijn, te spelen en langzaam te wennen aan de problemen van grote mensen.

Vergelijk dat eens met de kinderen in mijn dorp, of het leven dat ik als kind had. De school is daar de toekomst, of het nu een leuke school is of niet. Het is de enige weg om te ontsnappen uit de cirkel van armoede en gebrek aan voorzieningen. Dus kinderen juichen als ze weer naar school kunnen. En dat geldt nog extra voor de kinderen op mijn oude school, Ezi Secondary Commercial School. Deze school is altijd toonaangevend voor de regio geweest vanwege haar grote bereik. Het is de enige openbare school in de wijde omtrek en dus het enige toevluchtsoord voor kinderen uit arme gezinnen, die geen of weinig schoolgeld kunnen betalen. Kinderen uit welgestelde gezinnen gaan naar particuliere scholen.


Mijn oude school in het gedrang
Nou, prima dat Ezi School er is dan, zou je zeggen. Maar de afgelopen tien jaar is mijn school in haar bestaan bedreigd geraakt. De lokale overheden hebben, als gevolg van vriendjespolitiek, mijn regio helemaal links laten liggen. Daardoor zijn zelfs de meest minimale investeringen om het  schoolgebouw te kunnen onderhouden, opgedroogd. En dat heeft desastreuze gevolgen gehad.

De schoolgebouwen zijn volledig verweerd. Eén van de gebouwen heeft zelfs geen dak meer en is buiten gebruik gesteld. Ramen en deuren ontbreken, waardoor zon, stof en regen zo de klas binnenkomen. Stoelen en banken ontbreken. Datzelfde geldt voor boeken en materialen voor vakken zoals scheikunde. De oude typemachines zijn verroest. Onlangs is een meisje in de klas door een gifslang gebeten. Van de 710 leerlingen blijven er nu steeds meer weg. Leerkrachten zijn ongemotiveerd geraakt. En dat alles door direct gebrek aan onderhoud.

Normaliter kost het regelmatig onderhoud van de school niet veel geld. Maar aangezien de school nu letterlijk op instorten staat, en één van de gebouwen al niet meer te gebruiken is, is er een aanzienlijke investering nodig om de school er weer bovenop te helpen. Deze investering moet binnen een jaar plaatsvinden, anders wordt de school onbegaanbaar verklaard en zal ze definitief moeten sluiten.

Mijn verantwoordelijkheid
Ik liep al een aantal jaren rond met het gevoel dat ik hier iets aan moest doen. Ik voel mezelf verantwoordelijk voor mijn dorp en voor de kinderen in achterstandssituaties in het bijzonder. Vooral omdat ik uit eigen ervaring weet in welke moeilijke omstandigheden deze kinderen zich bevinden.

Direct na mijn komst naar Nederland kon ik daar nog niets mee omdat ik eerst mijn eigen leven moest zien op te bouwen en de directe zorg voor mijn broers en zussen in Nigeria had. En al pratend met mijn Nederlandse vriendin, die in de ontwikkelingssamenwerking werkt, raakte ik er ook van overtuigd dat ik deze klus niet in mijn eentje kon klaren. We analyseerden de hele situatie en besloten tot een tweejarig project, overzichtelijk en haalbaar, onder de paraplu van een nieuwe Stichting. Tot onze blijde verbazing hadden we al gauw een voltallig bestuur en enthousiaste vrijwilligers om ons heen verzameld. Gezamenlijk vormen we een team met veel ervaring op het gebied van marketing, IT, financiën, Afrika en ontwikkelingssamenwerking. Zo ontstond in februari 2005 Stichting Future for African Youth, met als doel om op dorpsniveau kansarme kinderen beter onderwijs en betere gezondheidszorg te bieden.

Meer dan muren
Het onderwijsproject is het eerste project en alle plannen liggen klaar. Ik heb afgelopen najaar tijdens een bezoek aan Ezi het schoolbestuur, dorpsoudsten, leraren en bovenal een groep enthousiaste ex-klasgenoten benaderd en we hebben de handen ineengeslagen. Mijn populariteit van toen leeft nog en komt heel goed van pas. Mensen staan achter me, met mijn naam krijg ik dingen voor elkaar. Bovendien heb ik daar nog mijn netwerk en weet ik hoe de samenleving werkt. Samen met de planmatige en transparante aanpak vanuit de Stichting kan ik op deze manier effectief te werk gaan voor dit project.  



Joe (links met kind op schoot) op bezoek bij leerlingen thuis

Mede omdat de Stichting en de lokale gemeenschap achter me staan, heb ik er het volste vertrouwen in dat we verder kunnen gaan dan alleen het schoolgebouw renoveren. We zijn een lobby begonnen bij lokale bedrijven, overheidsinstellingen en opleidingsinstituten. Om commitment te krijgen en een duurzame verandering teweeg te brengen. Dit vormt de tweede fase van het project: betere instroommogelijkheden naar vervolgopleidingen en praktijkstages zodat de leerlingen na hun eindexamen echt goed terecht komen.

Maar voordat het zover is, is dit jaar eerst de school aan de beurt. Volledige renovatie, nieuwe lesmaterialen, toevoeging van computerles en een vakopleiding moeten de eerste tastbare verbetering opleveren voor de kinderen. In de projectbeschrijving hebben we uitgewerkt wat dit precies inhoudt en hoeveel het kost om alles bij lokale aannemers in te kopen.

Steun nodig
We zijn aardig op weg met de fondsenwerving voor de renovatie. De NCDO gaat de bijdragen van verschillende fondsen verdubbelen. En het Griftland College uit Soest doneert de opbrengst van hun sponsorloop! In ruil daarvoor hebben we de kinderen daar lesgegeven om ze bewust te maken van de situatie van hun leeftijdsgenoten in Ezi. Hun ogen werden groot bij het horen van mijn verhalen, terwijl ik mijn verleden herleefde. Een heftige maar bevrijdende ervaring.

Tot nu toe gaat het goed. Maar we moeten vaart maken om op tijd al het geld in te zamelen! Toen we eind vorig jaar de school bezochten, stonden de tranen bij mijn vriendin in de ogen. Het leek wel of er oorlog had gewoed... Want één van de drie schoolgebouwen is al ingestort. En deze maand is het tweede gebouw zijn dak kwijtgeraakt door hevige regen en wind. De situatie voor de leerlingen wordt onhoudbaar. Dat is de reden dat we Stichting Klein Verzet hebben gevraagd om een bijdrage te leveren. Met € 10.536,- van Stichting Klein Verzet hebben we voldoende middelen bij elkaar om de renovatie nú te starten!

Stichting Future for African Youth
Karima Smit, secretaris
Balkan 17
3524 DN Utrecht
030-2894196
Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken '; document.write( '' ); document.write( addy_text73157 ); document.write( '<\/a>' ); //-->\n Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken
www.futureforafricanyouth.nl