www.stichtingkleinverzet.nl - Wat beweegt Dorian Maarse?

Laatste Nieuws
www.stichtingkleinverzet.nl | zondag, 5 februari 2012

Stichting Klein Verzet stelt zich ten doel fondsen te werven waarmee onderwijsmogelijkheden voor kansarme kinderen of jongvolwassenen worden gerealiseerd.

Sinds september 2004 is door Klein Verzet € 212.655,96 bij elkaar gefietst. Daarmee zijn inmiddels ruim twintig onderwijsprojecten gefinancieerd waarover u op deze website meer kunt lezen.

Van onze Fietsers

Gerrit en Jeanette The Rockies op z'n mooist!
In Jasper hebben we een rustdag genomen en we staan vroeg op om te genieten van een 230 km tocht! Eerlijk gezegd kom ik (j) nauwelijks mijn ... meer...

Wat beweegt Dorian Maarse?

Medemens in Akalovo

Ver weg en lang geleden, in het zonnige Italie waar onze liefde begon, waarschuwde hij mij: als je met mij trouwt, trouw je met het hele dorp. Die oprechte verantwoordelijkheid en betrokkenheid bij zijn familie en dorpsgenoten daar in het verre Afrika ontroerde me, en deed mijn verliefdheid en bewondering alleen maar groeien.
Inmiddels is deze nigeriaanse vakantieliefde al reeds lang mijn partner en vader van onze kinderen geworden en gepromoveerd van armlastige buitenlandse student naar Nederlander en kinderarts, op weg naar een volgende specialisatie en doctortitel.

Het exotische dorp in Nigeria is na een handvol familiebezoeken deel geworden van mijn dagelijkse realiteit, zeker nu E-mail en goedkopere telefoontarieven het mogelijk maken om van alle wel en wee op de hoogte te worden gesteld. De indrukwekkende zwarte mensen in hun kleurrijke gewaden hebben namen, gezichten, karakters en gedeelde herinneringen gekregen. Ik leef mee met Charlie’s verantwoordelijkheid voor het oplossen van allerlei problemen van de uitgebreide familie en dorpsgenoten. Elk telefoontje uit Nigeria kan betekenen dat er weer iemand (veelal te jong) overleden is en de achtergeblevenen geholpen moeten worden.
Dat klinkt makkelijker dan het is, want voor westerse mensen is het helemaal niet vanzelfsprekend om het hoofd te bieden aan de (vaak substantiele) bijdragen die verwacht worden aan de ziektekosten, bruilofs- en vooral begrafeniskosten, offerandes en studiekosten van nabije en verre familieleden. Al die dingen waar wij hier een spaarpotje of verzekering voor hebben. In Afrika is je familie je verzekering.
En dat is een flinke druk, zeker op de schouders van de familie in diaspora.

Die druk werd nog voelbaarder tijdens de familiebezoeken aan Nigeria. Het aantal verzoeken om hulp was niet te stuiten. Hoewel Nigeria met alle olie ooit een rijk Afrikaans land geweest is, komen we er na jaren wanbeleid, dictatuur en corruptie, vooral veel armoede tegen. Elke ochtend vroeg stond er weer een rij met mensen uit het dorp, die hun werkeloosheid en armoede wilde doorbreken door een handeltje op te starten, die hulp nodig hadden om hun kinderen te voeden en naar school te sturen, of die het geld voor medische zorg niet konden opbrengen. En zeg nu zelf: je laat een kind toch niet blind worden omdat jij op dat moment die 15 euro te veel vindt?
Het gesprek met een dertienjarig buurmeisje moet de bekende druppel geweest zijn. Een slim kind, dat zo graag wilde doorleren. Maar het geld was er niet, en zeker niet voor een meisje.
In het vliegtuig terug werkten wij onze plannen uit. Om echt iets te kunnen doen, moest er structureel en op lange termijn iets gebeuren. Iets dat veel verder gaat dan het ad hoc oplossen van dringende problemen. Iets waardoor het leven van de bewoners van Akalovo op langere termijn beter werd.
Schoorvoetend benaderden we terug in Nederland de mensen om ons heen met ons probleem. De reakties van buren, vrienden, collega’s en familie overweldigde ons. Wat een kick! Mensen wilden onze verantwoordelijkheid delen. De IBEM stichting (het woord ‘’ ibem’ betekent in de lokale taal: medemens) kon starten!

In diezelfde directe omgeving vonden we capabele bestuursleden met enorme ervaringen op het gebied van geld, marketing en ontwikkelingssamenwerking. Zij deelden onze visie om het allemaal vooral klein en haalbaar te houden, juist in een enorm complex land als Nigeria.
En we begonnen met het onderwijs: als kinderen goed onderwijs konden volgen, zouden hun kansen op een goede toekomst vergroot worden, en daarmee ook hun mogelijkheden om hun directe omgeving te ondersteunen.
Enkele maanden na de oprichting selecteerden we met een doordachte gestandaardiseerde test de eerste 3 kinderen die een beurs voor de middelbare school kregen. Een inmiddels jaarlijks terugkerende gebeurtenis, waardoor nu al 12 kinderen, vooral meisjes, naar de middelbare school kunnen.

We dachten ons tot beurzen te kunnen beperken, maar nadere inspectie van de twee lagere scholen in het dorp deed ons van gedachten veranderen. De leermiddelen waren minimaal en de gebouwen waren in erbarmelijke staat. De kinderen hadden moeite zich te concentreren omdat diverse klassen een grote ruimte deelden. Het dak lekte, zodat veel kinderen tijdens de regentijd maar niet kwamen en leermiddelen waren er nauwelijks. ‘Niets nieuw dak’, riep mijn vader, die met ons meereisde, uit, ‘slopen en opnieuw bouwen!’”
De Rotary Utrecht Noord hielp ons het grootste en oudste gebouw, dat op instorten stond, te vervangen en Bilance verdubbelde het geld. Heineken, die aandelen in de lokale brouwerij heeft, zorgde niet alleen voor het bier bij de opening, maar ook voor een geheel nieuwe solide inventaris!
De bouw van een school in een corrupt land als Nigeria, met een gebrekkige infrastructuur, bleek helemaal niet eenvoudig, tenminste niet als je het geld optimaal voor het project wil besteden. Ogenschijnlijk eenvoudige zaken, als het overmaken van geld, brengen een enorme complexiteit mee. En dan hadden we nog het grote voordeel dat we vertrouwd waren met de lokale gang van zaken en cultuur en dat we ter plekke een integere en betrouwbare advocaat als zaakwaarnemer hadden ingehuurd. Vanachter de computer en aan telefoon staken we enorm veel tijd in het superviseren van het project en moesten we voortdurend naar alle betrokkenen in Nederland en Nigeria uit leggen wat de wederzijdse verwachtingen en bedoelingen waren. Intercultureel projectmanagement ten voeten uit!
Bij tijd en wijlen heel vermoeiend, maar het lukte, en geheel binnen budget, kan ik er trots aan toevoegen! Charlie bezocht de opening en bracht, naast enthousiaste verhalen, videobanden mee terug. De tranen schoten in mijn ogen toen ik de dorpskinderen reuze enthousiast voor hun enorme nieuwe school zag paraderen en dansen en de lof- en dankliederen hoorden. Hier was enorm hard op geoefend! Wat een indruk heeft dit project gemaakt in een land waar zo moeilijk iets op te bouwen is (op een transparante en legale weg tenminste)! En wat een belangrijke rol en status heeft het onderwijs hiermee voor de dorpsjeugd gekregen!

Van het een komt het ander, en nu staat er een stukje op deze website over een volgende school die we in het dorp gaan bouwen. Wilt u meer lezen over onze activiteiten dan kunt u dit doen op onze website.

< Vorige		Volgende >

[Terug]

Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.