|
Wat beweegt Antoinette Termoshuizen? |
|
|
Blijven steken in Bangladesh
 Stel, na jarenlange voorbereiding begin je, bijna 14.000 kilometer ver van huis, aan een fietstocht terug naar Nederland (dit zal een aantal lezers van deze site misschien wel bekend in de oren klinken). Tijdens die rit bezoek je her en der projecten van een organisatie waarvoor je geld bij elkaar fietst (ook hiervan heb je vast vaker gehoord). Maar... ken je iemand die na zo'n tocht besluit om terug te gaan naar één van de bezochte plaatsen om er - geheel op eigen houtje - een hulpproject op te zetten? Wat beweegt zo iemand, het is toch veel leuker om de rest van de wereld per fiets te verkennen?
Van juli 1992 tot september 1993 fietste Antoinette Termoshuizen samen met Trudy van der Schans van Indonesië naar Nederland voor het Lilianefonds, een Nederlandse organisatie die persoonsgerichte hulp geeft aan kinderen met een handicap in ontwikkelingslanden.
"In Dhaka, de hoofdstad van Bangladesh, probeerden we een visum te krijgen voor India", begint Antoinette haar verhaal.
"Dat kon, maar we moesten er wel een week op wachten. Daarom besloten we maar eens een kijkje te gaan nemen bij een project in Falsathia in het district Manikganj, zo'n tachtig kilometer ten westen van Dhaka. We waren in Indonesië en Thailand al bij meer projecten op bezoek geweest, dus we verwachtten net zoiets als we al eerder waren tegengekomen. Maar in plaats van een centrum met allerlei voorzieningen als op de andere plaatsen die we bezochten, was er alleen maar een kantoortje van golfplaten, verder niks."
Antoinette werkt in het dagelijks leven met verstandelijk gehandicapte kinderen en Trudy zit in de verpleging. Beiden waren vooral getroffen door de levensomstandigheden van de lichamelijk en verstandelijk gehandicapte kinderen in het dorp. Ze bezochten de kinderen die met geld van het Lilianefonds geholpen waren en een aantal die dat jaar geholpen zouden worden.
Antoinette: "Er was een vier jaar oud kind bij dat verlamd was en een paar weken fysiotherapie had gekregen. Helaas had dat niet het gewenste resultaat gehad, met als gevolg dat het kind als het ware was 'afgeschreven'. Meestal lag het gewoon in het ouderlijk hutje op de grond. Met een aangepaste stoel zou het buiten kunnen zitten en zou de moeder de handen vrij hebben om te werken. We hebben toen via het Lilianefonds in Nederland een tekening gekregen van een dergelijke stoel, die op de Filippijnen was ontworpen. In een naburig dorp is die stoel toen gemaakt."
Zodra men in het dorp in de gaten kreeg dat de buitenlandse bezoekers meer deden dan alleen maar een kijkje komen nemen, kwamen er mensen om raad vragen, Vooral veel gevallen van polio en spastische kinderen.
"Dat was best wel een beetje eng. Men dacht dat we overal van af wisten en wel even een oplossing zouden bedenken, wat natuurlijk absoluut niet zo is. Maar sommige problemen waren gemakkelijk te onderkennen. Zo was er een kind van drie met polio. Er werd niet zo'n probleem van gemaakt, omdat het niet zo erg was als van andere, oudere kinderen. Maar als je er in een vroeg stadium bij bent en de juiste hulp biedt, dan kun je juist erger voorkomen. Met relatief kleine maatregelen, voorlichting aan de ouders en wat aandacht kan de meeste gehandicapte kinderen een veel menswaardiger bestaan worden geboden."
Antoinette en Trudy waren zo onder de indruk van wat ze in Falsathia aantroffen, dat ze na een week in Dhaka hun visa ophaalden en meteen weer terug gingen.
"Toen hebben we serieus overwogen de hele reis maar op te geven. We hebben er een avond over zitten praten en uiteindelijk besloten toch verder te gaan. We wilden weten of we verderop meer van dit soort situaties zouden aantreffen. Bovendien moesten we onze verplichting aan het Lilianefonds nakomen, vonden we."
En dus werd de tocht voortgezet. Onderweg kwamen ze inderdaad vergelijkbare toestanden tegen, soms nog veel schrijnender dan in Bangladesh. Weer terug in Nederland gingen zowel Antoinette als Trudy weer aan het werk. Er werden plannen gemaakt voor nog een lange fietstocht, naar Afrika of Zuid-Amerika ditmaal. Maar Bangladesh verdween - met name bij Antoinette - niet uit het zicht; integendeel. Er was ook twijfel: klopte het beeld dat zich in de herinnering had vastgezet nog wel? Zou men haar hulp accepteren? Zou ze het wel aankunnen? Uiteindelijk besloot Antoinette terug te gaan om aan alle twijfel een eind te maken.
Over waar die beslissing uiteindelijk toe geleid heeft kunt u hier nog veel meer lezen. Wat Stichting Klein Verzet daar mee gaat doen leest u hier.
Stichting Shishu Niketan, Itterbeek 7, 2641 TW Pijnacker
Tel.: 015-2159386
Fax: 0842-104752
E-mail:
Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken
WWW: www.eengoeddoel.nl
Giro: 80.43.637 (Postbank)
51.99.27.877 (ABN-AMRO)
|
