|
Twee nieuwe krachten op de Ashram |
|
|
Onze fakkel is overgenomen!
In dit allerlaatste verslag willen we jullie graag voorstellen aan
Subash en Aryen. De twee kersverse leerkrachten van de Shanti Ashram.
Toen Chien en ik twee maanden geleden voor het eerst aan ons afscheid
begonnen te denken, ging ons hart naturlijk in eerste instantie uit
naar de kinderen. Zoveel kidneren die iedere ochtend trouw naar de
Ashram komen. Hoe zou het met hen verder gaan als wij er straks niet
meer zijn? De staf van de Ashram begint namelijk pas om 9 uur en de
Engelse leraar die er is moet een uur fietsen naar zijn werk en kan
niet om 7 uur beginnen.
Samen met Frans en Toos hebben we hier
uitgebreid over gesproken en gelukkig wist Toos een goede oplossing,
want zij heeft twee studenten in de klas die al een paar jaar op de
Ashram komen en erg enthousiast zijn. Hen hebben we gevraagd om de les
van 7 tot 8 over te nemen en een staflid begint nu ook om 7 uur om de
klas van Toos te draaien en daarna onze klas van 8 uur.
De twee
kersverse leerkrachten; Aryen en Subash, liepen dus stage bij ons en
iedere middag kregen ze een uur didaktiek. Ze zijn echt
superenthousiast en heel gek op de kinderen. Het mooie is dat ze zelf
ook uit arme gezinnen komen en nu de mogelijkheid krijgen om wat geld
te verdienen zodat ze zelf hun schoolfees kunnen betalen. Frans is bij
beide jongens op huisbezoek geweest en heeft toestemming aan de ouders
gevraagd en ze mogen nu ook op de Ashram slapen tot aan hun grote
examens in Mei. Iets wat erg elangrijk voor ze is omdat ze beiden uit
gezinnen komen met meer dan tien kinderen die leven op een oppervlakte
van vier bij vier meter.
Chientje en ik hebben besloten om
van ons eigen sponsorgeld het salaris van Subash en Aryen te betalen
voor een jaar en Frans zal ons op de hoogte houden over het reilen en
zeilen. Het voelt heel goed om zo weg te kunnen gaan en ook echt iets
tastbaars achter te laten. Chien en ik gingen op zoek naar vervolg
lesmateriaal zodat ze in ieder geval nog een jaar vooruit kunnen. En
omdat er nog steeds genoeg geld over was kochten we voor alle kinderen
nog een copybook, potlood, gum en puntenslijper. Zo konden Chien met
een gerust hart beginnen aan ons tripje naar Darjeeling en Sikkim, want
voor ons werkelijke afscheid van India wilden we allebei graag nog de
Himalaya zien.
En nu zijn we weer terug in Varanasi en komt
dan echt het einde in zicht. Nieuwsgierig namen we afgelopen week de
riksja naar de Ashram, hoe zou het daar zijn na drie en halve week. En
hoe vergaat het Subash en Aryen, met zoals het toch nog voelt, onze
kindjes?? En ja hoor als we in de Ashram aankomen bruist het nog steeds
van het leven. Frans is er ook en vertelt ons meteen dat er vanmorgen
maar liefst 75 kinderen waren. En Subash en Aryen komen uitgebreid
vertellen over alles wat ze gedaan hebben en hoe het met ze gaat. De
volgende ochtend zijn er ook weer 60 kinderen die fluisteren: "The white Misses are back".
We wonen een les bij van twee jonge, enthousiast leerkrachten die graag
laten zien wat hun leerlingen allemaal kunnen. Ze leren de
verschillende soorten fruit en zingen voor ons het liedje "If you're happy and you know it, clap your hands!".
Het zijn nu hun kinderen geworden en dat is maar goed ook!!
Namens Chien, Frans en mijzelf nogmaals onze dank voor alle gulle
giften van familie, vrienden en kennissen, er is geen roepie verloren
gegaan en we hopen dat jullie via deze weg met ons mee hebben genoten
van onze tijd hier.
Chientje en Marieke
|
