|
Wat beweegt Sarah en Sander van Zanten? |
|
|
Een droom... een monument:
Het Singeltje in Ngoma, Uganda
Een
van de nieuwe projecten waarop de fietsers binnen Stichting Klein
Verzet zich de komende maanden gaan richten is het prachtige initiatief
van Sarah en Sander van Zanten in Ngoma (het geboortedorp van Sarah) in
Uganda. Hieronder vertelt Sarah haar adembenemende verhaal en haar wens
om van het geboortehuis van haar moeder een monument te maken waarin de
aidswezen van Ngoma een kans op een toekomst krijgen.
"Ik ben Sarah Jjuuko Kamara. Op de foto ziet u mij op de achterste rij. Ik ben het meisje met de grijze haarband.
Ik kom uit een gezin van zeven kinderen. Drie daarvan zijn inmiddels overleden.
Aids."
Sarah
vertelt bijna onaangedaan, alsof het de gewoonste zaak van de wereld
is, van háár wereld... Uganda. Haar ogen tonen geen zichtbaar verdiet.
Ze is sterk, vastberaden. En dan... ineens... die allesontwapenende
glimlach.
"Acht jaar geleden ben ik als asielzoekster vanuit Ngoma naar Nederland
gekomen en kwam ik terecht in het AZC van Wageningen. Ik was toen
zeventien jaar. Ik kreeg een kans. In Wageningen leerde ik Sander
kennen, met wie ik nu getrouwd ben. We hebben samen een zoontje, Bas.
Ik heb veel voordeel gehad van het feit dat ik in Uganda wél op school
heb gezeten. Daardoor kon ik de Nederlandse taal leren en onderwijs
volgen. Daarmee kreeg ik nóg een kans... ik werk nu op een
kinderdagverblijf in Utrecht.
In het dorp waar ik geboren ben zijn, naast de kinderen van mijn broer
en zussen, honderden aidswezen. Die kinderen worden meestal door hun
opa's en oma's opgevangen en ze krijgen ook wel te eten maar daar houdt
het wel mee op. Die opa's en oma's hebben geen geld om de kinderen naar
school te laten gaan. Dat is er gewoon niet. Daarmee zijn die kinderen
bij voorbaat al kansloos. Bovendien worden die kinderen door het
geldgebrek van hun verzorgers vaak gedwongen om heel jong te gaan
werken. Door kinderen scholing te bieden, geef ik ze voor mijn gevoel
de mogelijkheid deze vicieuze cirkel te doorbreken. De kans op een
betere toekomst voor henzelf en hun familie.
Dat wat ik heb bereikt wil ik nu delen met anderen, met de kinderen uit
mijn geboortedorp. Met het geld dat ik hier in Nederland verdien en met
dat wat we van vrienden krijgen sponsoren we op dit moment vijf
kinderen in Ngoma. We hebben regelmatig contact met de scholen over hun
schoolprestaties, het gaat goed. Het gaat soms ook wat minder en dan
proberen we in te grijpen via familie of vrienden.
Daarnaast wil ik ook graag een schooltje bouwen. De locatie hebben we
al. Het geboortehuis van mijn moeder (die tegenwoordig in een klein
dorp bij Kampala woont) wordt omgebouwd tot school.
Om dit voor elkaar tekrijgen hebben we een stichting opgericht: ICU. We
hebben ook een website. Daarop kunt u zien wat wij precies van plan
zijn.
Samenwerking is voor mij een voorwaarde. En dat is soms best lastig
omdat de mentaliteit in Uganda heel anders is dan hier. Maar ik zeg
dan: een school komt er niet vanzelf, niet met 600 euro vanuit
Nederland. Ik wil dat ouders, familie en dorpsbewoners de oprichting
van een school ondersteunen en meehelpen. Een langzaam proces dat veel
energie vraagt. Van de kinderen verwachten we straks dat ze hun best
doen. Alleen zo leren zij ook daadwerkelijk op eigen benen staan en
zichzelf te redden. De school in het geboortehuis van mijn moeder is
ook een monument voor mijn overleden familieleden in Ngoma."
Sander is zichtbaar trots op Sarah en ondersteunt haar plan volledig.
Terwijl de kleine Bas op zijn schoot zit vertelt hij ook van hun
plannen:
"In december 2001 zijn
Sarah en ik voor het eerst samen naar Uganda gegaan. Voor Sarah was het
een weerzien met haar moeder, voor mij de kennismaking met een nieuwe
wereld. Op de terugreis naar Nederland wisten we al dat we iets voor de
kinderen uit het dorp van Sarah wilden doen. Als je als Nederlander uit
een land als Uganda terugkomt en met eigen ogen hebt gezien dat de
mensen er zoveel onvoorwaardelijke levensvreugde uitstralen, dan zit je
barstensvol plannen. Zeker wanneer je ziet je er met heel weinig al
heel veel kunt bereiken.
In stilte werkten we aan ideeën en plannen en in december 2002 gingen
we terug en polsten we in het dorp van Sarah hoe we konden samenwerken.
Iedereen was enthousiast.
Dat gaf ons het gevoel op de goede weg te zijn. Blij gingen we terug naar Nederland.
Maar... twee weken na thuiskomst kregen we slecht bericht, Sarah's
zuster Hamida was plotseling overleden aan de gevolgen van aids en een
malaria-aanval. De collega's van Sarah reserveerden direct twee tickets
en diezelfde avond zaten we in het vliegtuig naar Uganda om bij de
begrafenis te kunnen zijn. Achteraf bleek dat dit moment en het gebaar
de aftrap zou zijn voor de oprichting van Stichting ICU.
Hamida liet namelijk twee dochters achter waarvoor opvang geregeld
moest worden omdat oma niet voor alle kleinkinderen kan zorgen.
Twee maanden later sloeg het noodlot opnieuw toe. De oudste broer van
Sarah overleed ook aan de gevolgen van aids en liet vijf kinderen
achter. De moeders waren al eerder overleden. Dit zijn overigens
drama's die niemand in Uganda bespaard blijven. Er moest iets gedaan
worden... iets structureels. Niet alleen voor de neefjes en nichtjes
van Sarah, maar voor meer kinderen in Ngoma.
Daarom is Stichting ICU opgericht en daarom zijn we heel hard bezig met de oprichting van een schooltje in Ngoma.
Die school gaat 'het Singeltje' heten, vernoemd naar het
kinderdagverblijf 'De Kleine Singel', waar Sarah werkt en waarvan de
medewerkers ons enorm steunen."
Stichting
Klein Verzet steunt de plannen van Sander en Sarah van Zanten en heeft
zich garant gesteld om de volledige kosten (vijfduizend euro) voor het
eerste jaar van Het Singeltje in Ngoma voor haar rekening te nemen.
Voor meer informatie kunt u op de website van deze stichting kijken: www.icuganda.org en ook hier vindt u meer over het project.
|
