Dag lieve kinderen
Dit is het laatste stuk alweer dat we
zullen schrijven over ons werk hier in de Shanti Ashram. Onze tijd zit
erop en we moeten met pijn in ons hart afscheid nemen van alle lieve
kinderen en de meiden van de kleermakersklas.
Dag Praveen, jij kwam altijd
met je neus in de lucht voorbij marcheren als een klein soldaatje. Als
je ons zag draaide je resoluut je hoofd en zei dan keurig “Hello Miss”.
Je vergat wel eens je sjaal en kwam dan na schooltijd snel teruggerend
om hem op te halen.
Dag Sandeep met je gaten in je
schoenen waar je tenen altijd zo vrolijk uitstaken. Jij wist zelf wel
hoe je een vuurtje moest stoken als het koud was en stak er dan je
voeten helemaal in.
Dag Nishja, we zagen jou vaak
langs de weg lopen als we weer eens in Riksja naar de stad hobbelden.
Zware lasten op je hoofd en met een prachtige rechte rug en dan maar
roepen en zwaaien als wij voorbij kwamen rijden. Je kwam meestal twee
keer per dag naar school en zelfs op zondag kwam je vaak even
kijken of er niets te doen was.
Daag Chandradoom, jijj kwam
altijd als eerste naar school en vanuit onze kamer hoorde we je om
half zeven al roepen. Gemotiveerd als je was, altijd op de eerste
rij en je wilde met alles helpen. Soms iets te brutaal en altijd
opletten of een ander iets doet wat niet mag!
Dag lieve Anoo en Manoo,
jullie waren onze twee aapies. Onze twee buurjongetjes van vier jaar
oud, die iedere dag op ons af kwamen rennen en met een schaterlach in
je armen sprongen en dan hun beentjes om je heen slaan als twee kleine
aapjes. Met hen reden we paardje, speelden we kruiwagentje en als ze
niet over de tafels liepen in de klas, leerden we ze ook nog wat Engels
en het Nederlandse woord “aapie”. Chientje had graag een van jullie
twee mee naar Nederland willen nemen, maar dat mocht niet van papa en
mama.
Dag lieve Eva, jij kan niet
naar school omdat je moet werken in huis; oppassen, wassen, koken, etc,
maar je mocht gelukkig wel iedere midddag naar onze les en je genoot
daar zichtbaar van. Vol trots kun je nu zeggen: “Hello, how are you?
I’m fine, thank you, bye, bye”.
Dag lieve Aasa en Malti. Dag lieve Prakash, Naveen en Raoul.
Jullie konden vanwege geldgebrek nooit naar school en nu willen jullie
graag op je vijftiende alsnog bij het begin beginnen. In het begin was
alles moeilijk en vreemd en zie, nu kennen jullie het hele Engelse
alphabet en nog woordjes erbij ook. Wij hoorden dat jullie ouders trots
op jullie zijn en wij zijn dat ook, apetrots, op jullie
doorzettingsvermogen en motivatie om te leren.
Nu resten ons alleen nog de foto’s en onze herinneringen en die nemen
we voor de rest van ons leven met ons mee. De lessen volgden
jullie om Engels te leren, maar ook om lol te hebben, spelletjes te
spelen, te tekenen en een stukje extra aandacht te krijgen van
die twee gekke witte Missen. Wij willen jullie bedanken voor jullie
enthousiasme, liefde en het plezier dat we samen hadden. En het
belangrijkste dat wij leerden is dat geluk zit in de kleine dingen en
de kunst is om dat steeds weer te blijven zien!
Lieve groeten van Chientje en Marieke
|
