Twee nieuwe fietsen voor de meiden van de naaiklas



De meiden van de naaiklas zijn bijna allemaal afkomstig uit boerengezinnen uit de omgeving van de ashram waar ik sinds oktober werk. In die gezinnen is het armoe troef en meestal is er voor die meiden geen geld om naar school te gaan. De meeste van hen kunnen dus niet lezen of schrijven. Vaak zelfs niet eens hun eigen naam. Maar... sinds er op de ashram naailessen en lessen in Hindi en Engels worden verzorgd krijgen deze meiden een kans om hun eigen brood te verdienen. Hoe dat gaat heb ik vorige keer al geschreven.
Maar, het probleem was dus vaak dat de afstanden zo groot waren voor de meiden. Als boerenmeiden moeten de meiden s'ochtends met hun ouders op het land werken en komen ze daarna naar de Ashram gelopen. Sommigen van hen moeten wel tien kilometer lopen voor een naailes. Niet allemaal natuurlijk, de loopafstand verschilt van een half uur tot anderhalf uur.
Frans wist dat natuurlijk ook en liep al twee jaar met het idee rond om een project te starten om voor deze meiden een tweedehands fiets te kopen. Met die fiets zouden ze dan heen en weer van de Ashram naar hun huisjes kunnen gaan. En – dat was ook een leuk idee – met zo'n fiets krijgen de meiden ook een stuk vrijheid. Met die fiets kunnen ze namelijk gemakelijk vriendinen bezoeken in andere dorpen en boodschappen doen. Het geeft hen op die manier een groot stuk eigenwaarde. Het idee is dat de meiden de helft van de fiets zelf betalen en de andere helft door de ashram word betaald. Het deel wat ze zelf moeten betalen kunnen ze verdienen door op de ashram te werken. Voor 1 uur werk verdienen ze 10 roepie. De meeste fietsen kosten hier maar tussen 400 en 600 roepie per stuk. Dat betekend dat de meiden ongeveer 20 tot 30 uur moeten werken voor hun fiets.



Op 20 januari j.l. kregen de eerste twee meiden hun fiets. Dat was natuurlijk feest. Alle meiden zaten bij elkaar op de grond. Marieke en ik hielpen hen met Scooby Doo (wat inmiddels hier ook een rage is geworden) en toen kwam Frans opeens op een fiets uit zijn kamer rijden. Alle meiden schoten in de lach want het was een heel raar gezicht om Frans slingerend over de plaats te zien rijden. Op dezelfde manier werd ook de tweede fiets overhandigd. Je kon op het gezicht van het meisjes de trots zien. Natuurlijk hebben ook zij een rondje op hun nieuwe fiets gefietst. Na afloop waren er - zoals gewoonlijk - koekjes en lekkers en rond 2 uur gingen de meiden op hun nieuwe fiets naar huis.



Vandaag zag ik ze op hun fiets naar de naailes komen. Het hebben van een fiets is voor hen een heel waardevol bezit. De andere meiden van de naaiklas willen natuurlijk ook allemaal een fiets, dat kan als ze er voor werken. Zaterdag gaan de stafleden hun huizen bezoeken om er met hun ouders over te praten met en daarna kunnen ze er voor gaan werken. Zo krijgen de meiden een stukje meer vrijheid in handen. Een mooier kado kun je ze niet geven. Een klein beetje van het geld van Stichting Klein Verzet heeft daarmee een goede bestemming gekregen.