|
Het fietsproject op de Ashram in Varanasi |
|
|
Twee fietsen voor de meiden uit de naaiklas
Als klein (maar niet onbelangrijk) deel binnen de
activiteiten van Frans Baartmans is in het Indiase Varanasi het
fietsproject voor de meiden van de naaiklas gelanceerd. Dit is mede
mogelijk gemaakt door dankzij het geld dat beschikbaar is gesteld door
Stichting Klein Verzet en het enthousiasme van vrijwilligster Chientje
Engel. Vanuit varanasi schrijft zij ons het volgende:
De
meiden van de naaiklas zijn bijna allemaal afkomstig uit boerengezinnen
uit de omgeving van de ashram waar ik sinds oktober werk. In die
gezinnen is het armoe troef en meestal is er voor die meiden geen geld
om naar school te gaan. De meeste van hen kunnen dus niet lezen of
schrijven. Vaak zelfs niet eens hun eigen naam. Maar... sinds er op de
ashram naailessen en lessen in Hindi en Engels worden verzorgd krijgen
deze meiden een kans om hun eigen brood te verdienen. Hoe dat gaat heb
ik vorige keer al geschreven.
Maar, het probleem was dus vaak dat de afstanden zo groot waren voor de
meiden. Als boerenmeiden moeten de meiden s'ochtends met hun ouders op
het land werken en komen ze daarna naar de Ashram gelopen. Sommigen van
hen moeten wel tien kilometer lopen voor een naailes. Niet allemaal
natuurlijk, de loopafstand verschilt van een half uur tot anderhalf uur.
Frans
wist dat natuurlijk ook en liep al twee jaar met het idee rond om een
project te starten om voor deze meiden een tweedehands fiets te kopen.
Met die fiets zouden ze dan heen en weer van de Ashram naar hun huisjes
kunnen gaan. En – dat was ook een leuk idee – met zo'n fiets krijgen de
meiden ook een stuk vrijheid. Met die fiets kunnen ze namelijk
gemakelijk vriendinen bezoeken in andere dorpen en boodschappen doen.
Het geeft hen op die manier een groot stuk eigenwaarde. Het idee is dat
de meiden de helft van de fiets zelf betalen en de andere helft door de
ashram word betaald. Het deel wat ze zelf moeten betalen kunnen ze
verdienen door op de ashram te werken. Voor 1 uur werk verdienen ze 10
roepie. De meeste fietsen kosten hier maar tussen 400 en 600 roepie per
stuk. Dat betekend dat de meiden ongeveer 20 tot 30 uur moeten werken
voor hun fiets.
Op 20 januari j.l. kregen de
eerste twee meiden hun fiets. Dat was natuurlijk feest. Alle meiden
zaten bij elkaar op de grond. Marieke en ik hielpen hen met Scooby Doo
(wat inmiddels hier ook een rage is geworden) en toen kwam Frans opeens
op een fiets uit zijn kamer rijden. Alle meiden schoten in de lach want
het was een heel raar gezicht om Frans slingerend over de plaats te
zien rijden. Op dezelfde manier werd ook de tweede fiets overhandigd.
Je kon op het gezicht van het meisjes de trots zien. Natuurlijk hebben
ook zij een rondje op hun nieuwe fiets gefietst. Na afloop waren er -
zoals gewoonlijk - koekjes en lekkers en rond 2 uur gingen de meiden op
hun nieuwe fiets naar huis.
Vandaag zag ik
ze op hun fiets naar de naailes komen. Het hebben van een fiets is voor
hen een heel waardevol bezit. De andere meiden van de naaiklas willen
natuurlijk ook allemaal een fiets, dat kan als ze er voor werken.
Zaterdag gaan de stafleden hun huizen bezoeken om er met hun ouders
over te praten met en daarna kunnen ze er voor gaan werken. Zo krijgen
de meiden een stukje meer vrijheid in handen. Een mooier kado kun je ze
niet geven. Een klein beetje van het geld van Stichting Klein Verzet
heeft daarmee een goede bestemming gekregen.
|
