Alhoewel mijn hele verblijf in India natuurlijk een grote vakantie is in jullie ogen, ging ik voor mijn idee toch echt op vakantie toen ik op 15 december naar Goa vertrok. Mijn vriendje zou de 17e naar Goa vliegen om samen kerst te vieren onder de Goaanse zon. Even bijkomen van het lesgeven en bovendien kon ik op deze manier ook nog iets van het zuiden van India meepikken. Voor Ruud 10 uur vliegen vanuit Nederland en voor mij 50 uur in de trein in India. Het is een van de goede dingen die de Engelsen hier hebben achtergelaten, een enorm spoorwegennet door heel India waarover per dag maar liefst 8 miljoen mensen worden vervoerd. En met de trein zie je wat van het land, het is goedkoop en je het is een goede manier om nieuwe mensen te leren kennen.

Samen met Chientje ging ik naar Haifa om mijn treinkaartjes te boeken. Haifa is onze stamkroeg waar ze de lekkerste Lassi (yoghurtdrank) serveren, waar je tegen een goede koers geld kan wisselen, internationaal kan bellen en waar je, je treinkaartjes kan boeken. Als je zelf naar het station gaat om een kaartje te halen heb je kans dat je de hele dag in de rij staat en voor 50 roepie rent er iemand van Haifa op en neer naar het station en heb jij een paar uur later een kaartje.

Mijn trein zou om 11 uur vanuit Varanasi vertrekken op weg naar Bombay. Zodra je het station inkomt begint de heksenketel; allerlei verkopers die luidkeels hun waren aanprijzen, dragers die je tas willen dragen, omroepers die alle inkomende treinen aankondigen en veel mensen met nog meer bagage. Je kijkt je ogen uit als je ziet wat mensen allemaal meenemen in de trein, bossen hout die zo groot zijn dat ze met twee man bij iemand op het hoofd moeten worden getild. Honden die liggen te slapen, bedelaars, mannen die zitten te kaarten, etc. In al deze drukte ging ik op zoek naar het juiste perron en mijn gereserveerde plekje in de tweedeklas coupe. Gelukkig bracht Chientje me naar het station en vonden we snel het goede plekje. Het was wel vreemd om afscheid te nemen na zo'n lange tijd samen te zijn opgetrokken.



Ook in de trein is het altijd een drukte van belang, iedereen die op zoek is naar het juiste bed, dragers die de bagage op hun hoofd de trein in dragen, chai verkopers, kettingverkopers, chipsverkopers etc. Omdat ik had gehoord dat er regelmatig gestolen wordt in treinen kocht ik bij een van de kettingverkopers een ketting en een slotje en daarmee kun je, je tas vastmaken aan een van de beugels die onder de banken bevestigd zijn. Naast mijn bed, zat een aardige man die al meteen een praatje begon, het leek allemaal zo knus, totdat er een andere man aankwam die hetzelfde kaartje bleek te hebben als mijn buurman. De nieuwe man haalde zijn identiteitskaart tevoorschijn om te laten zien wie hij was en maakte mijn buurman uit voor een leugenaar met een onrechtmatig plaatsbewijs. Hij man dreigde met arrestatie en politie en ik kroop wat verder op de bank naar achter. Gelukkig kwam er al snel een conducteur op het toneel die de boel suste, de nieuwe meneer bleek in de verkeerde wagon te zitten en vertrok mokkend uit de trein. De rust was weergekeerd. Ik deelde mijn coupe dus met een Indier uit Bombay, die twee mobiele telefoons bleek te hebben die constant afgingen! Verder zaten er nog een Indiaase familie uit Bombay met twee kleine kindjes die de hele reis heel zoet samen speelden.

De reis van Varanasi naar Goa duurt maar liefst 50 uur, maar je legt dan ook een afstand van bijn 2000 kilometer af en dat voor de prijs van 1000 roepie ofwel 18 euro. Voor 3 roepie, ofwel 5 cent, krijg je een heerlijk kopje thee en voor 20 roepie, ofwel 35 cent kun je een maaltijd bestellen in een leuk metalen dienblad met allemaal bakjes. Tijdens mijn eerste rit kwam ik aan eten niets te kort want mijn Indiaase buurman trakteerde me op een lunch, waarbij je kon kiezen uit twee soorten groenten, brood of rijst en een ei of paneer (Indiaase cottagecheese). Tijdens het diner kwamen er uit de tas van de Indiase mama allerlei bakjes tevoorschijn en mocht ik van alles proeven.

Ondanks alle gezelligheid kon ik niet echt slapen, ik dacht aan hoe het zou zijn om straks mijn lief weer te zien, ik luisterde naar het gesnuk van de papa, bekeek het gekronkel van mijn kleine buurmeisje die samen met haar moeder een bedje deelde en hield een shuin oogje op mijn tas. Als je in India met de trein reist kun je kiezen uit allerlei verschillende klassen. De tweede klas waar ik zat heeft coupes met 4 bedden, je hebt godijntjes voor je bed en een leeslampje. De derde klas heeft 6 bedden per coupe en twee bedden in het gangpad, de leeslampjes en de gordijntjes ontbreken hier, maar je krijgt wel gratis lakens, dekens en een kussen. In de sleeperclass heb je dezelfde bedden als in de derde klas, maar je krijgt geen beddengoed en er is geen airco. Voor de gewone Indier is er de zitklasse, hier heb je geen gereserveerde bedden, maar er zijn banken om op te zitten. In de zitklasse geldt de wet van de streksten, als de trein het station binnen komt rijden staan een heel aantal mensen al in de startblokken om op de wagons van de zitklasse te springen en zo als eerste een plekje te bemachtigen. Hier zitten de mensen boven op elkaar, tot in het bagagerek aan toe. En dan die bossen hout uit de eerste alinea er ook nog bij! Heel gezellig en een echte belevenis volgens de echte India diehearts, maar aan mij niet besteed.

Voor mij werd het een prachtige reis, vooral het laatse stuk van Bombay naar Goa, op een van de mooiste trajecten van India. Achtien uur lang, langs zee, bergen , rijstvelden en eindeloze bossen. En voor wie ooit van plan is om zelf naar India af te reizen kan ik Goa van harte aanbevelen. Als je de toeristenstroom op de Noordelijke stranden ontwijkt kun je hier genieten van uitgestrekte stranden, de heerlijkste vis, vriendelijke mensen en de tropische regenwouden in het Westen. En ik vond het een eyeopener om hier te zien dat India ook schoon kan zijn.



Tot ziens,
Marieke