|
In een reeks artikelen willen
we op deze website aandacht geven aan de 'persoon achter het project'
om zodoende inzicht te krijgen in wat de mens beweegt om in een ver en
vreemd land vrijwillig aan de slag te gaan om kinderen een kans te
geven op een betere toekomst. Dit is deel 2, het verhaal van Gert-Jan
Jongenotter uit Reeuwijk.
Op de bres voor de allerarmsten
in Noord-Pakistan
 .
Gert-jan
Jongenotter uit Reeuwijk is onderwijzer en begeleider op de al-Zahra
Polestar Primary school, die hij samen met Mohd Ali Shah, een lokale
onderwijzer, in 2002 heeft opgericht. De Engelstalige school, gevestigd
in Breshgram in de Karimabad vallei in Noord-Pakistan, is opgezet voor
de allerarmsten met als doel de kansloze kinderen in Karimabad een
betere toekomst te bieden. Het woonhuis met vier kamers, waar de school
nu in huist, barst uit zijn voegen en is veel te klein om de 108
leerlingen en de zes leerkrachten onderdak te bieden. Gert-Jan is nu in
Nederland om te proberen geld voor een nieuw schoolgebouw bij elkaar te
krijgen.
Smachten naar onderwijs
In zijn ouderlijk huis vertelt
Gert-Jan Jongenotter (32) zijn verhaal. 'Ik heb heel bewust gekozen
voor het onderwijs. In Amsterdam studeerde ik Bewegingswetenschappen
aan de universiteit en tegelijkertijd voor onderwijzer aan de Pabo. Na
een aantal jaren heb ik definitief voor het onderwijs gekozen. Vier
jaar heb ik voor de klas gestaan op een basisschool in Vlaardingen.
Toen begon er iets te kriebelen. Het is leuk om Nederlandse kinderen
les te geven, maar je weet dat er elders in de wereld heel veel
kinderen smachten naar onderwijs, dat niet voor handen is en het leek
me ontzettend leuk om daar aan bij te dragen.' Via Voluntary Service
Overseas (VSO) ging Gert-jan in 2000 naar de Karimabad vallei in
Noord-Pakistan om vier scholen, daar opgezet door de gemeenschap, als
trainer te gaan begeleiden. Gert-jan: 'VSO is van oorsprong een Engelse
ontwikkelingsorganisatie, die kennis de wereld in wil sturen, dus niet
helpen met geld maar mensen de wereld oversturen om het kennisniveau op
te krikken. Op 12 september 2001 heeft VSO zich teruggetrokken uit het
gebied waar ik zat en moest ik, net als alle andere westerlingen
vertrekken. Maar ik wilde het werk graag voortzetten en in oktober ben
ik daarom op eigen gelegenheid teruggegaan. In 2002 heeft de
gemeenschap van Breshgram me gevraagd om samen met Mohammed Ali een
Engelstalige school te starten en te begeleiden. We huurden een huis,
schaften lesmateriaal aan, stelden een leerkracht aan en met 22
leerlingen ging de Al-Zahra Polestar Primary School (APPS) van start.
Al-Zahra (juweel) was de naam die Mohd Ali bedacht en Polestar
(poolster) is mijn inbreng.'
Kindvriendelijk
'De
mensen in Pakistan willen graag engels onderwijs, omdat ze zien dat
daar de toekomst ligt. De regeringsscholen hebben niet de mensen en de
middelen om de leerlingen Engels te leren. In die scholen is er één
onderwijzer voor 120 kinderen met een zeer autoritaire manier van
lesgeven waar de kinderen erg weinig van leren. Eigenlijk verspilde
tijd, de mensen leren niet om zelf te denken en kritisch te kijken.
Daarom ontbreekt het vaak aan eigen initiatief. Wij willen juist op een
kindvriendelijke manier les geven. De kinderen leren om zelf te denken.
Kritisch te zijn en het zelfs aandurven om met de onderwijzer van
mening te verschillen. Dat is heel ongebruikelijk in Pakistan.'In
september 2002 moest Gert-Jan om veiligheidsredenen terug naar
Nederland. Het ging goed met de school, van 20 naar 40 leerlingen, maar
in één huiskamer. In maart 2003 heeft de school 50 leerlingen, verdeeld
over drie klassen in een nieuwe ruimte, een huis met drie kamers.
Gert-Jan kreeg het dringende verzoek om terug te komen en van de APPS
een echte school te maken. Hij wilde zijn werk graag afmaken, maar
besefte dat steun van uit Nederland onontbeerlijk was. Hij richtte de
stichting Kinderen Karimabad op en in juni 2003 ging Gert-Jan
Jongenotter terug naar Pakistan.
Lange dagen
'Het idee
destijds was dat ik ze een handje zou helpen om de school op te zetten,
maar het was zo'n succes dat men de school zelf niet verder konden
ontwikkelen. De mensen zijn enthousiast en daarom moet ik wel
verdergaan. Er waren inmiddels 60 leerlingen en nu zijn het er 108. We
zitten nog steeds in een huis en dat is te vol. Om alle kinderen les te
geven, doen we dat in twee groepen. De ene groep krijgt van zeven uur
's morgens tot één uur 's middags les, de andere van elf tot half zes.
Daar zit dus een overlapping in, waarbij de helft buiten zit. 's Zomers
gaat dat goed maar 's winters is dat een probleem. Je kunt van de
leerkrachten eigenlijk niet vragen dat ze zulke lange dagen maken en we
kunnen ook niet aan alle vraag voldoen. Op dit moment kunnen er geen
nieuwe leerlingen meer bij.
Het is daarom hard nodig dat we een
nieuw schoolgebouw van de grond krijgen met plaats voor 240 leerlingen.
In het begin waren het geen grote bedragen, dat konden we zelf
behappen. Nu moeten we € 35.000 bij elkaar zien te krijgen.
Armste mensen
Het
leven dat Gert-Jan in Pakistan leidt is wel wat anders dan hier. 'De
huizen zijn gemaakt van stenen uit de bergen met leem op een skelet van
hout. In mijn vorige huis had ik geen sanitair, dus dat was gewoon
buiten het veld in, nu heb ik een toilethuisje buiten en daar was ik me
ook. Als ik warm water wil hebben, moet ik dat op een vuurtje warm
maken. In de zomer is dat leuk, een soort kamperen, maar 's winters is
het daar hoog in de bergen heel koud en dan is het nog wel eens afzien.
Alleen 's avonds is er elektriciteit. De elektriciteit wordt geleverd
door waterkrachtcentrales, die met steun van de Europese Unie zijn
gebouwd. Koelkasten kennen we daar niet, geen telefoon en andere
moderne voorzieningen. Sommige gezinnen hebben familieleden in Karachi
of een andere grote stad en zien dat het ook anders kan, zij kunnen
zich wat meer luxe veroorloven. Maar dat is slechts voor een paar
gezinnen weggelegd. Mensen die echt aangewezen zijn op hun stukje land,
kunnen niets. En juist voor deze mensen hebben we de school opgericht
om daar wat aan te doen, om de armste mensen een betere levensstandaard
te bieden.'
Engels
'De onderwijzers op onze school
hebben we zelf opgeleid. In het gebied is er niet zoiets als een Pabo.
Ze hebben wel een diploma maar geen enkele opleiding om kinderen les te
geven. Ook hun engels is bijna niets, dat moeten we ze eerst leren. We
hebben echt een Engelstalige school. Alle lessen worden in het engels
gegeven, behalve de lessen Urdu (de officiële taal in Pakistan) en
godsdienst.;
De kleuters mogen de eerste twee maanden nog wennen
en Khowar, de streektaal, spreken maar daarna uitsluitend engels, ook
in de pauze als ze buiten spelen. Dat is fantastisch om te zien, als ze
een paar maanden op school zitten, spreken ze engels. Ze maken
natuurlijk veel fouten maar ze spreken engels.'
Meisjes
De
school van Gert-Jan Jongenotter probeert ook de meisjes in de
schoolbanken te krijgen. 'Daar voeren we een actief beleid in', legt
hij uit. 'De jongens betalen ongeveer anderhalve euro schoolgeld per
maand en de meisjes de helft. De mensen hebben heel veel animo om de
kinderen, zoweel jongens als meisjes naar school te sturen, maar kiezen
eerder voor hun zoons omdat die in Pakistan meer kansen hebben om later
werk te vinden om hun brood mee te verdienen. Daarom hebben we de
drempel voor meisjes bewust lager gemaakt.
Ook betalen we vaak hun
boeken om de mensen over de streep te trekken ook hun dochters naar
school te sturen. Dat werkt behoorlijk goed. Bij ons is de verhouding
30% meisjes en 70% jongens, dat is vergeleken bij soortgelijke scholen
in de regio hoog. Als er helemaal geen geld is hoeven zowel meisjes als
jongens niets te betalen. Hun schoolgeld wordt dan vanuit Nederland
betaald.
Toekomst
Gevraagd naar zijn plannen voor de
toekomst zegt Gert-Jan nog zeker drie jaar nodig te hebben om alles van
de grond te krijgen. 'Tot 1 februari blijf ik in Nederland en hoop voor
die tijd het geld bij elkaar te hebben om de nieuwe school te kunnen
bouwen. De actie heeft al genoeg opgeleverd om de grond aan te kopen.
'Voor €5000,- hebben we een stuk grond gekocht waar in april de bouw
van de school kan beginnen. De grond is er dus al, nu nog de materialen
en de arbeid. De dorpelingen hebben aangeboden het simpele werk te
doen, dus dat scheelt al weer in de arbeidskosten. Als we dit
schoolgebouw realiseren, heb ik nog zeker drie jaar nodig om voldoende
leerkrachten te trainen en de hele boel zo te laten draaien, dat ze
zelfstandig verder kunnen. Op dit moment is mijn streven om genoeg geld
bij elkaar te krijgen voor het schoolgebouw. Als dat er eenmaal staat
hebben we ons doel bereikt. Het doel waarmee we zijn begonnen: een
goede Engelstalige school waar de armste kinderen les krijgen zodat zij
zicht krijgen op een betere toekomst.
Wilt u meer informatie
over het project van Gert-Jan in Karimabad en hoe Stichting Klein
Verzet hem daarbij wil helpen dan kunt u hier verder lezen.
U kunt ook contact opnemen met Gert-Jan jongenotter zelf:
Tel. 0182 392069
www.kinderenkarimabad.nl
Dit e-mailadres wordt beschermd tegen spam bots, u heeft Javascript nodig om het te bekijken
|
