In een reeks artikelen willen we op deze website aandacht geven aan de 'persoon achter het project' om zodoende inzicht te krijgen in wat de mens beweegt om in een ver en vreemd land vrijwillig aan de slag te gaan om kinderen een kans te geven op een betere toekomst. Dit is deel 1, het verhaal van Myrna Quak uit Wassenaar.

Please sister,
help me go to school
.
Tijdens mijn studie psychologie kreeg ik in1999 de kans om 2 maanden lang als vrijwilligster voor de UNHCR te helpen in een vluchtelingenkamp in Kigoma, Tanzania. UNHCR is een organisatie van de Verenigde Naties die werkt aan de opvang van vluchtelingen. Deze vluchtelingen kwamen uit Burundi en Congo. In het kamp waar ik hielp zaten 90.000 vluchtelingen uit Burundi.

Tijdens deze periode ben ik door een miscommunicatie met een taxichauffeur per ongeluk terecht gekomen bij 'Sanganigwa', een opvangcentrum voor straatkinderen in Kigoma. Ik had hem gevraagd mij naar een apotheek in Kigoma-town te brengen maar deze man had mij verkeerd begrepen en bracht mij naar het opvangcentrum. Ik was hier nog niet eerder geweest maar werd wel erg nieuwsgierig en heb daar ongeveer 15 minuten rondgelopen. Een grote groep kinderen kwam om mij heen staan en keken mij aan met ogen van "help ons alsjeblieft". Deze kinderen kregen hier twee keer per dag een beker pap en leerden lezen en schrijven. Net voordat ik weer de taxi in stapte kreeg ik een papiertje in mijn hand gedrukt van een jongetje van ongeveer 10 jaar oud. Toen we weg reden las ik wat er op stond: "Please sister, help me go to school".

Gedurende de rest van mijn verblijf kreeg ik niet meer de kans naar dit opvangcentrum te gaan maar het werd het mij wel steeds duidelijker dat alle hulp van de organisaties gericht waren op de vluchtelingenkampen en dat de vele straatkinderen die zich in Kigoma-town bevinden eigenlijk in de vergetelheid waren gekomen.

Eenmaal terug in Nederland bleef dat beeld van die kinderen steeds maar terugkomen in mijn hoofd en kreeg een enorme drang om iets van betekenis voor hen te kunnen zijn. Allerlei gedachten gingen door mijn hoofd. "Wat zijn wij toch vreselijk verwend hier in Nederland. Zijn wij niet verplicht om iets bij te dragen aan degene die helemaal niets hebben? Voor het zelfde geld had mijn wiegje daar gestaan en niet hier in Nederland."
Hoe en wat precies wist ik nog niet maar een ding wist ik zeker, ik moest terug.

Ik besloot om datzelfde jaar nog terug te gaan. De hele maand december wilde ik in Kigoma verblijven, zodat ik daar ook met kerst zou zijn. Een kleine tas voor mezelf mee en een grote tas vol kerstcadeautjes voor de kinderen. Potloden, caps, zeepjes, stickers, spelletjes, alles wat ik zelf nog had en van vrienden mee kreeg nam ik mee.
In deze maand leerde ik op het opvangcentrum Julius kennen. Julius was een lieve, iets verlegen jongen van 10 jaar oud met een enorm vergroeide rug. Hij had op jonge leeftijd bottuberculose gekregen. Hierdoor was zijn rug langzaam steeds schever gaan groeien. Julius kan geen lange afstanden lopen en mag ook geen zware dingen tillen. Dus hij zou nooit werk waar fysieke kracht voor nodig is kunnen doen. Wel kon hij al goed lezen en schrijven en wilde erg graag naar een officiële lagere school. Ik wilde hem graag helpen en beloofde hem financieel te steunen om naar school te kunnen gaan. Ook beloofde ik hem dat ik weer terug zou komen naar Kigoma. Sister Chrispus, Een non die op het opvangcentrum werkt zei tegen mij: "Myrna, we hebben hier al een aantal Europeanen gezien die ons hebben beloofd te helpen en dat ze terug zullen komen. Maar we hebben nooit meer van hen gehoord. Dus als je deze belofte maakt, kom dan ook alsjeblieft terug. Deze kinderen hebben iemand nodig die ze kunnen vertrouwen".
Ik ben haar woorden niet vergeten…

Terug in Nederland waren de mensen om mij heen heel nieuwsgierig naar mijn verhaal. Ik vertelde hen dat door de extreme armoede de ouders hun kinderen vaak niet te eten kunnen geven. Voor de familie is het iedere dag weer opnieuw een strijd om te overleven. Geld om hen naar school te kunnen sturen is er al helemaal niet. Geen voedsel en geen scholing zorgt er voor dat deze kinderen op straat gaan hangen en proberen met bedelen en stelen te overleven. Hierdoor missen zij de kans om wat op school te leren en een vak te leren. Zij zullen dus de rest van hun leven in armoede blijven leven. Zonder hulp zullen zij nooit aan deze vicieuze cirkel kunnen ontsnappen.
Familie, vrienden en kennissen in Nederland waren onder de indruk en vroegen mij of zij ook een kind konden sponsoren. Hieruit ontstond het idee van de Stichting Watoto Tanzania.
Ik nam mezelf voor om hoe dan ook er voor te zorgen dat ik het volgende schooljaar (januari 2001) 60 kinderen naar een lagere school zou kunnen sturen. In het jaar 2000 ben ik dan ook 3 keer teruggekeerd naar Kigoma om alles voor te bereiden en een betrouwbaar netwerk te op te bouwen.
Terugkijkend op de afgelopen 5 jaar hebben we al veel kunnen betekenen voor de kinderen en is de hulp niet alleen bij 60 kinderen naar een lagere school sturen gebleven. Stap voor stap zijn we gegroeid en krijgen deze kinderen een kans op een beter bestaan. Sindsdien ga ik regelmatig naar Kigoma om er voor te zorgen dat al onze plannen goed worden uitgevoerd.

De Stichting Watoto Tanzania ondersteunt het opvangcentrum en probeert stap voor stap de basis voorzieningen, zoals water, voedsel en onderdak, te verbeteren. Ook willen wij hen de mogelijkheid bieden naar school te gaan of een vak te leren.

Zo hebben wij met donaties o.a. het volgende al kunnen doen:
- 65 kinderen naar een lagere school in Kigoma (Schoolgeld, uniforms, schoenen en schoolboeken).
- één kind naar een middelbare school in Dar es Salaam.
- Huiswerkklas.
- Aanleg van een waterlijn, watertanks, wasbakken, toiletten.
- Uitbreiding en renovatie van het opvangcentrum waardoor er extra klaslokalen en 30 slaapplaatsen zijn voor jongens (deze jongens hebben geen ouders of familie waar zij 's nachts kunnen slapen).

Ons volgende doel is het opzetten van een tehuis voor meisjes.
Aangezien er 's nachts geen jongens en meisjes samen in één gebouw mogen slapen, is er tot nu toe nog geen slaapplaats voor de meisjes. De nood voor slaapplaatsen voor meisjes is hoog. De meisjes die 's avonds echt helemaal nergens naar toe kunnen zoals familie of een verzorger zijn genoodzaakt 's nachts op straat rond te zwerven. Op straat is de kans groot dat zij in risicovolle situaties terechtkomen zoals drugs, seksueel misbruik , prostitutie en aids. Graag willen wij hen deze ellende besparen door het bieden van een veilige plek.
Dankzij eenmalige donaties hebben we al een aardige start kunnen maken. We hebben een stukje grond in de buurt van het opvangcentrum kunnen kopen. Op deze grond hebben we een huis laten bouwen wat als een tehuis voor meisjes zal gaan fungeren. Ook krijgen we een jaarlijkse donatie waarmee we de kosten van het aannemen van een Mama die voor de meisjes zal zorgen en een bewaker kunnen betalen.
Wel moet er nog een hek om het huis komen en moet het van binnen nog ingericht worden. Ook zullen de jaarlijkse vaste kosten zoals, water, eten en de schoolkosten en kleding voor de meisjes nog bekostigd moeten worden.

Lees hier meer over het project van Myrna Quak, de Stichting Watoto Tanzania en de ondersteuning van Stichting Klein Verzet