Hallo allemaal in Nederland,
Deze keer heb ik een paar foto's bijgeplakt zodat jullie kunnen zien hoe het er hier precies uitziet. Ook wil ik wat vertellen over de manier waarop we hier Engelse les geven.
.
.
Op deze foto zien jullie nu eindelijk hoe onze huisjes eruit zien, Chientje woont rechts en Marieke linksachter. Op het binnenplaatsje zitten we 's morgens lekker in het zonnetje Hindi te oefenen.
Op de Ashram worden in de wintermaanden Engelse lessen gegeven. Deze lessen worden verzorgd door buitenlanders (vaak Nederlanders). Die lessen vinden zowel voor als na schooltijd plaats en zijn dus extra. De kinderen die deze lessen volgen komen uit de kleine dorpjes die verspreid rond de Ashram liggen. En hoewel de meeste kinderen een half uur of langer moeten lopen gaan ze bijna allemaal naar school.
Die scholen zijn gratis maar het onderwijs is er slecht. Wanneer je goed onderwijs wilt dan moet je daar bijlessen voor nemen en daar moet je voor betalen. Dezelfde leraar die overdag voor de klas staat geeft 's avonds bijles tegen hoge prijzen.
Het systeem is heel anders dan in Nederland. De indeling van de klassen is namelijk niet leeftijdgebonden. Kinderen worden in klassen ingedeeld vanaf het moment dat ze de school gaan bezoeken. Dus... in de eerste klas kunnen kinderen van 5 jaar tot 10 jaar zitten. Ik vond dat in het begin heel vreemd, maar nu begrijp ik het wat beter. De meeste kinderen gaan zo'n 5 jaar naar school en daarna moeten ze hun ouders helpen of proberen werk zoeken om geld te verdienen. De meisjes uit deze streek trouwen rond de leeftijd van 16 jaar.
Dat is het algemene systeem. Op de Ashram gaat het er anders aan toe. 's Morgens vroeg komen er ongeveer vijftig kinderen voor Engelse les. Marieke neemt dan de oudere (of, beter gezegd, de kinderen die het langst op school zitten) voor haar rekening. Dat zijn er momenteel zo'n tien waarvan er drie elke dag trouw terugkomen.
De andere kinderen zitten bij mij in de klas. Dat zijn er veertig! Die verschillen in leeftijd van vier tot twaalf jaar en komen uit klas 1 tot 6. Je kunt je dus misschien wel voorstellen dat ik daar mijn handen aan vol heb. Gelukkig heb ik al snel wat hulp gekregen want veertig kinderen kan je niet in je eentje aan. Je moet je namelijk ook bedenken dat de kinderen geen Engels kunnen verstaan en al helemaal niet spreken. Dan komen de enkele woordjes hindi die ik ondertussen ken erg goed van pas.
Omdat de meeste kinderen niet eens goed kunnen schrijven, ben ik begonnen met het aanleren van het alfabet. Dus elke dag een nieuwe letter die ze dan kunnen oefenen. Ik heb inmiddels ook kopieën laten maken van schrijfoefeningen. Zelfs met hulp van twee of drie mensen is het moeilijk om de kinderen de letter op de juiste manier aan te leren. Elke dag oefenen we een paar woordjes. Die woorden staan in het Engels op het bord en ik heb er dan ook een tekening bij gemaakt van wat het woord betekent. Dat vinden de kinderen er leuk en ze zijn er ook erg goed in. Als ik het woord afdek dan weten ze het nog. Daarna is het tijd voor een spelletje.
.
.
Links: Chientje tijdens de ochtendklas, samen met de kinderen in de kring.
Rechts: Kijk eens met hoeveel kinderen we in de kring staan.
Alle kinderen in een grote kring (zie de foto's hierboven). Ik zeg dan "sit down" en dan moeten alle kinderen op hun hurken gaan zitten, als ik "stand up" zeg dan moeten ze weer gaan staan. Ik maak het moeilijk door twee keer "sit down" te zeggen. Dit soort spelletjes doe ik ook met de lichaamsdelen en nog vele andere dingen. De kinderen vinden het ontzettend leuk en ze leren hierdoor snel hun eerste Engelse woordjes en begrippen. In het begin vonden ze mijn methode nog wel erg vreemd en gek, want bij hen op school wordt alles gedicteerd en zijn ze niet gewend eigen initiatief te tonen. Maar langzaam worden ze er beter in en zie je ze ook meer gaan genieten. Het is vaak een vrolijke boel bij mij in de klas.
Marieke geeft gramatica aan de wat gevorderde kinderen en pubers. Dat vergt wel veel van haar weet van de Engelse taal. Maar dat is niet erg, want zo haalt ze dat ook weer eens op. De pubers zijn ontzettend bang om fouten te maken en durven geen Engels te spreken. Zeker bij Marieke's lessen is het heel duidelijk te merken hoeveel er op school aan de leerlingen wordt voorgekauwd. Zelf na denken en een oefening invullen vinden ze ontzettend moeilijk. Ze zijn allemaal wel erg goed in het overschrijven van de stof en oplezen van de tekst, ook al hebben ze dan geen flauw benul wat er staat. Op de scholen worden volgens ons ook veel te moeilijke boeken gebruikt.
Marieke doet heel erg haar best en wint langzaam het vertrouwen van haar studenten. Inmiddels leren die ook eigen initiatief te tonen.
Om acht uur stopt ze met de les en is er tijd voor badminton. Dat vinden ze helemaal te gek. Thuis is daar geen tijd voor en zijn er geen spelletjes of mogelijkheden voor sport.
Natuurlijk geven wij ook nog Engelse les aan de meiden van de naaiklas (zie foto 4). Met deze meiden spelen we toneelstukjes uit hun dagelijks leven in het Engels. Dat vinden ze ontzettend leuk. Zo hebben we afgelopen week winkeltje gespeeld, met kledingsstukken die ze zelf hebben gemaakt en die moeten verkopen of kopen.
Na een half uur is hun aandacht op en is het tijd voor sport. Elke week spelen we een andere sport, inmiddels hebben we gebadmintond, getennist en deze week wordt het cricket.
's Middags is er een nieuwe groep meiden van de naaiklas die ook Engelse les krijgen van ons. En als die les is afgelopen komen er weer kinderen van de gewone school naar de Ashram voor avondlessen. Dat zijn er ongeveer dertig. Die les geven we samen.
Jullie zien wel... ik heb het hier behoorlijk druk.
.
.
Op deze foto staat Marieke samen met Rudgi, Pajl en Sunita. Dat zijn de meisjes van de naaiklas.
|
