Daar ben ik dan, terug in de grote stad Varanasi. Het is hier nogal veranderd sinds ik hier tien jaar geleden voor het eerst kwam. Het is vol en druk, de straten zijn smerig en ik zie veel armoede. Maar, misschien herinner ik me het ook wel anders dan het toen was of let ik nu op andere dingen. In de wijk Nagwa, waar vader Frans bijna 23 jaar geleden begon, ziet het er best mooi uit. Maar… wat noem je mooi. De mensen leven in hutten maar die zijn wel heel klein en bestaan maar uit één kamer. En… in ieder hutje woont een heel gezin. Die gezinnen bestaan uit ook nog eens uit grootouders, ouders en kinderen. Anders dan in Nederland dus. Maar goed, ze hebben een huisje van steen en dat hebben ze dankzij het werk van vader Frans.
Aan de rand van die wijk staat een nieuw gebouw. Dat is het sociaal centrum voor de vrouwen van Nagwa. Hier worden de zwangerschappen in de gaten gehouden, de gezondheid van de kinderen gecontroleerd en er wordt met de vrouwen gesproken over gezinsplanning. Daarnaast worden er op de tweede verdieping van het gebouw cursussen gegeven. Dat zijn cursussen naaien en typen en ook Engelse lessen (wanneer er buitenlanders zijn). In dit centrum zal ik binnenkort ook wat tijd gaan doorbrengen. Daarnaast is er natuurlijk de Deva Public School (waar ik nog niet geweest ben) en de Ashram (waar ik dus mijn kamer heb). Op die Ashram wordt in wintermaanden vooral onderwijs gegeven door de buitenlanders. Er is altijd Engelse les, computerles en er zijn ook naailessen voor de meisjes.
Dit is hoe het er hier uit ziet waar ik nu ben. Ik wil jullie ook wat vertellen over hoe de vrouwen hier leven.

Ik vertel jullie niets nieuws wanneer ik jullie zeg dat vrouwen in India het niet erg best hebben (dan heb ik het natuurlijk over de arme gezinnen). Eigenlijk wil een vader helemaal geen dochter hebben wanneer zijn vrouw in verwachting is want dat betekent dat hij een bruidsschat moet betalen als zijn dochter later uitgehuwelijkt wordt. Dus meisjes zijn eigelijk ongewenst en dat merken ze ook wel in hoe ze door hun vaders behandeld worden. Meisjes hebben bijna geen kindertijd. Vanaf het moment dat een meisje kan lopen moet ze meehelpen in het huishouden. Daarom kunnen meisjes, wanneer ze zes jaar zijn, vaak al koken, wassen, schoonmaken en op de jongere kinderen passen. Niet zelden runnen ze al het halve gezin. Heel anders dan in Nederland. Meisjes gaan ook niet naar school, want dat is niet nodig vinden de vaders. Maar... als een meisje voor de eerste keer ongesteld wordt is dat een grote feestdag. Dan krijgt ze nieuwe kleren. De volgende dag is het meteen uit met de pret; want ze is huwbaar. Vanaf die dag wordt zo'n meisje ontzettend beschermd, om te verkomen dat ze besmet wordt (zoals dat wordt genoemd). Dus… dat ze niet met mannen in aanraking komt. De vader en ooms zoeken dan een geschikte huwelijkskandidaat voor haar uit een andere wijk, stad of zelfs een andere staat. En als zo'n meisje 15 of 16 jaar is wordt ze uitgehuwelijkt voor een grote bruidschat (10000 roepie of meer). Binnen een jaar heeft zo'n meisje dan haar eerste kindje!
De mannen hier zien hun vrouw als een sexobject, als een moeder voor hun kinderen, als een werkvrouw en een sloofje in huis. Ik kan me niet voorstellen dat er sprake van liefde is.
De rest van hun leven zullen die vrouwen hard moeten werken want de mannen die ik hier zie zijn lui en doen niks anders dan thee en alcohol drinken, een beetje lanterfanten, wat kletsen met andere mannen, spelletjes doen en vooral gokken. Ik denk dat het de vrouwen zijn die dit land overeind houden.

Door het werk van Frans gaan de meeste meisjes uit de wijk nu enkele jaren naar school, waar ze leren lezen en schrijven. En daardoor leren ze ook meer op te komen voor zichzelf. Dat proces brengt weer hele andere problemen met zich mee. Meisjes die op school gezeten hebben willen niet trouwen wanneer ze nog zo jong zijn en vooral niet tegen hun zin. Ze willen ook geen slechte man hebben (veel mannen slaan namelijk ook nog!).

Oh… vergeet ik bijna… er is hier ook nog het aids probleem; hoe weet je of de man wel of niet aids heeft. Want (het is echt zo!) mannen mogen wél sex hebben voor het huwelijk en gaan daarvoor naar prostituees (met alle gevolgen daarvan). Dit zijn allemaal vraagstukken waar de vrouwen hier mee zitten. Thuis kunnen ze er met hun ouders en mannen niet over praten en dus komen ze daarvoor naar vader Frans. Inmiddels heeft deze een netwerk opgezet van mensen (de meesten daarvan zijn vrouwen) die hem met die gesprekken en het oplossen van de problemen van de meisjes helpen. De vrouwen in dat netwerk krijgen daarvoor betaald en worden daardoor ook weer onafhankelijker.

Als laatste wil ik je het verhaal vertellen van een meisje uit de wijk Nagwa. Ze werd verliefd op een jongen uit dezelfde wijk. Dat mocht natuurlijk niet. Al helemaal niet omdat ze to verschillende kastes behoorden. Ze kozen ervoor om uit Nagwa te vertrekken en naar de stad Gowa te gaan. Helaas lukte het hen niet om daar werk te vinden en dus kwamen ze weer terug. Ze hadden helemaal niks meer. Vader Frans heeft hen toen opgevangen. Maar de vader van het meisje kwam er achter waar zijn dochter was en is toen helemaal door het lint gegaan. Hij heeft haar geslagen, bespuugd en haar gedwongen weer naar huis te komen. Dat wilde ze niet. De vader werd daar gek van. Hij heeft een jaar in zijn huis gezeten zonder iets te doen. Vader Frans heeft vaak met hem gepraat maar hij was niet tot zinnen te brengen. Nu nog steeds wil de vader zijn eigen dochter niet zien. Inmiddels zijn de jongen en het meisje voor de wet getrouwd en hebben ze een dochter. Maar de vader van het meisje is nog steeds verbitterd en voelt als of hij heeft gefaald in de opvoeding van zijn dochter. Maar hij kan niet boos zijn op Vader Frans want een andere dochter verdient geld bij Vader Frans en helpt zo het gezin. Die man weet er gewoon niet mee om te gaan.

Dat was wel weer genoeg, kus Chientje